گل زنبق

روی صفحه مانیتور کامپیوتر یک تصویر زیبایی را گذاشته ام:  یک دسته سبزه وعلف که در میان آنها یک گل زنبق سر درآورده است – زنبق آبی و بنفش و نیزه های سبز.  نمیدانم چرا زندگی خودم از دیدن آن تداعی میشود.

 من گل زنبق را خیلی دوست دارم. در زمان بچگی به بازی کردن و دویدن در باغهای سر سبزعادت داشتم.  باغچه گل زنبق یکی از قسمتهای زیبای باغ ( مادر ) بود.  من به کنار گلها میرفتم و برگهای باریک وسبز نوک تیز آنرا کنار میزدم وگونه ام را به برگهای لطیف گل میسایدم و عطر آن گل عجیب را به سینه ام میفرستادم.  گاهی به آن خیره میشدم  درمیان هر گل میله های زرد رنگی بلند و ظریف دیده میشد.  در بین این میله ها رگه های روشنی را که به کا سه گلبرگ میرسند و از آنجاست که راز سر به مهر آبی رنگ گل سر درمیاورد.

هنوز هم عاشق این گل هستم.  درآن زمان دلم میخواست  به درون این گل بروم و سر از راز آن در بیاورم.  شاخکهای طلایی رنگ آن که مانندیک حصار زیبا در آن وسط خودنمایی میکردند. هنگامیکه آن گل را میبوییدم و به برگهای آبی و بنفش آن که در جهان کم نظیر است نگاه میکردم احساس میکردم که دهان گل باز شده و همه اندیشه های خام بچگی من در آ ن میان پنهان میشوند.

صبح زود سر حال وبا نشاط از خواب عمیق رویا ها سر بر میداشتم وخودرا به باغ میرساندم گویی که آن گل در انتظارم نشسته، باغی که هرگز آنرا فراموش نکرده ام و به آن بی اعتنا نبوده ام، هر روز برایم چیز تازه ای داشت.

روزی رسید که چمن از گل خالی شد.  روزی رسید که ناگهان صدای پای خشم روزگار بگوش رسید و عطرهای تازه ای در آن باغ پیچید و دیگر از گل زنبق خبری نبود و بجایش نیزه های سرد آهنین، خشک و خشن جایگیر شدند.

دوشنبه / پانزدهم

فکر آرام

یک فکر آزارام میدهد

بر روی یک تخت مردن

به آهستگی پژمردن، همچو گلهایی

که بادندانهای کرمی پنهان خورده میشوند

به آهستگی نابود شدن  همچو یک شمع

در اطاقی خالی ومتروک

خدا چنین مرگی را نصیبم نکند

من چنین مرگی را نمیخواهم

درختی باشم که صائقه اورا میکشد

صخره ای باشم و رعدی که آسمان وزمین را میلرزاند

پرتابم کند و به اعماق دره ها بغلطاند.

شاندور پتوفی

 پتوفی

شاندور پتوفی، بزرگترین شاعر انقلاب مجارستان که در ردیف معروفترین شعرای انقلابی جهان قراردارد، شاعر قهرمانی است که شعر او و زندگی او همه در تمایلات آزادیخواهان یک ملت است.  او همه زندگی و آینده وخوشبختی خود را درراه خیر و سعادت  ملتش گذاشت و از آن فراتر رفت وبرای خوشبختی جهان نیز جنگید.

انقلاب فرانسه در او تاثیر به سزایی داشت – البته یک تاثیر مثبت نه عقب رفتن و تعصب.  او میگوید: دعای صبحگاهی من تاریخ انقلاب فرانسه است.  این انجیل تعلیم دهنده آزادی بخش امروز بشر است .

او درسال هزارو هشتصد وبیست وسه در یکی از دهات کوچک مجارستان بنام کیشکروش ا ز یک  پدر و مادر دهقان و بیسواد به دنیا آمد.  زندگی او از دوران کودکی با فقر وتنگدستی  گذشت واز سن شانزده سالگی بصورت یک سلسه رنجهای زنجیره ای ادامه یافت.

روی برف سپید

خون سرخ ما میچکد

سردمان است و گرسنه ایم

و پهلو هایمان با گلوله سوراخ شده

سهم مات بینوایی است

اما آزاد هستیم.

همچانکه همه ملتها بتکان آمده بودند، ملت مجار هم برای تامین استقلال ملی وآزادی خویش میکوشید. شاعر انقلابی نه تنها برای ملت خود بلکه برای تامین صلح و آرامش سایر ملل نیز میکوشید و صمیمانه میخواست که حکومت جباران واجنبی وبیگانه را از وطن خود دورکنند.

باشد که کس دیگر سبکسرانه

ترانه ی سیمها رابر نکشد

و آنکس که چنگ را به دست میگیرد

از این پس بکاری بزرگ بپردازد

اگر ترا جز این کاری نیست

که نغمه شادیها و غمهای خود را سرکنی

جهان بتو چشمی ندارد

اکنون ما در بیابانی میرویم  بدانسان

که بعهدی قدیم موسی پیشاپیش قومش میرفت

…….

پس ای شاعر، به پیش همراه مردم

از میان شعله ها ودریاها

لعنت باد آنکس که بگذارد

پرچم مردم فرو افتد

…….

وقتی همه بتوانند سهمی یکسان از

زنبیل فراوانی برگیرند

وقتی که روشنایی بار آورد دانایی

بر پنحره  هر خانه بتابد

آنوقت میتوان گفت: ایست.

سوار

مرا پیاده گرفتند و کس نمیدانست

که حلقه سازم و درگوش هر سوار کنم

روزی شخص بیمقداری  بمن گفت: گرسنگی نخورده ای که عاشقی را فراموش کنی!!

در جواب گفتم: گرسنگی خوردم و نرفت عاشقی از یادم!

واین برای من یک افتخار است که درزندگیم هر گز سر به آستان پول و شهرت نگذاشتم.  هیچوقت سر تسلیم فرود نیاوردم  به جز به درگاه عشق. نه آن عشقی که در ذهن بیمار شماست.   شما چه کردید؟ همیشه درحال خوف ووحشت  گاهی امیدوار وزمانی نا امید در کنجی نشسته با خاطرات گذشته و بی ارزش زندگیتان را پر میکنید وناله میکنید.

گاهی هوسی تازه در دلتان شکل میگیرد و درآرزویش آهی میکشید. خود را بالاتر از دیگران میدانید و برای هر لذت دروغینی حاضرید جان بدهید و نمیدانید که چگونه ماهییت وجود خود وزندگیتان را بر باد میدهید.

من صاحب اندیشه وافکار خودم هستم و میدانم که از هر غمی لذت و از هر لذتی غمی شیرین به دل دارم.

هستیم بر باد رفت  اما نرفت

عاشقی ها از دلم دیوانگیها از سرم

*

روزیکه ترا دیدم بالم شکسته بود،  با تو وبه همراه تو بال پروازم گشوده شد.  با تو آمدم، با تو همراه شدم همانند بند ه ای که خدا را دنبال میکند. تو سایه بر من انداختی و من در پناه تو خودرا قوی ومقتدر پنداشتم. با هم از زمین جدا شدیم و تاریکیهای آ نرا پشت سر گذاشتیم و هر روز به آ سمان نزدیکترو نزدیکتر میشدیم.  تو مرا باخود به اوج میکشیدی و من در پی تو روان بودم. از خودم بیرون شده و از خویشتن خالی  همه تو شدم و میپنداشتم که یکی شدیم!

هنگام جدا شدن از زمین  دستهای زیادی بسویم دراز شدند، همه از طلا بودند!  هنگامیکه از دشتها گذشتیم خارهای مغیلان دامن مارا گرفتند، خارها همه وسوسه بودند.  هنگامیکه از دریا ها گذشتیم و آبشان را نوشیدیم همه تلخ بودند. این تلخی نا کامیهایمان بود.  از فراز کوها که گذ شتیم، همه غرش برداشتند. آنها غرش یاس ونا امیدی بودند.

من به همراه تو نه توشه میخواستم ونه همراه ونه همزاد همه تو بودم. روزی شهر روشنی را بمن نشان دا دی و کلید طلای شهر را دردستم گذاشتی. این شهر، شهرعشق بود.

هنگام اوج پرواز بال تو شکست، اما من رفتم واز تو دور شدم به گمان آنکه بی تو میتوانم به شهرعشق پا بگذارم.  تو فروافتادی و من دور بودم همگامیکه به پست سرم نگاه کردم همه غبار بود.  صدایم طنینش را گم کرد و نتوانستم ترا فریاد کنم. خالی شدم. چشمانم به درستی جایی را نمیدید. احساس میکردم که دروازه آسمان برویم بازاست، اما دیگر قدرت پرواز نداشتم.  به زمین نگاه میکردم همه جا تاریک و همه جا نکبت.

ناگهان یک ذره شدم معلق میان زمین و آسمان دیگر نمیتوانستم به سوی زمین بازگردم.  نه بال پرواز داشتم و نه صدایی که فریاد بکشم. همانند یک پروانه ناچیز معلق میان زمین وآسمان.

در خویشتن شکفتم و در خود گریستم.

بانک!

به ملا نصرالین گفتتد: چرا تو اینهمه گول میخوری؟  گفت: گولهایی را که قبلا زده اند دیگر نمیخورم.  اما گولهای جدید را نمیشناسم؛ چون هر بار یک شکلند!

میگویند کسیکه پول نی زن را میدهد دیگر کنترلی بر نوای نی ندارد.  منظور از کنترل  روی رسانه های جمعی است که همه دروغ میگویند.

این یادداشتها متعلق به سالهای قبل میباشند ومن آنها را در یک دفترچه یا دداشت که دخترم بمن هدیه داده بود نوشتم .  بالای دفتر چه یا داشت نام بانک ………. است که چند سال دخترک من درآنجا کارمیکرد.  این بانک نمونه کامل صحت عمل در سراسر نیو اینگلند بود اما…..

طبق مدارکی درمجله های تایم ونیوزویک ( بیست و پنج فوریه هشتاد وپنج ) معلوم شد که این بانک درستکار با همکاری سازمان مافیا، محرمانه در یک معامله سا لانه یکصد و دویست میلیارد دلار رشوه گرفته و سازمان  اف. بی. آی هم خبرداشته! و بنا به نوشته هرالد تریبون  بیست ونه مارس هزارونهصد وهشتاد وپنج از بابت معملات غیر قانونی با بانک هائیتی نیزهفتاد و سه میلیون دلار  رشوه گرفته است.

رحمت به چیز کم، و سر انجام دست به تصفیه کارمندی زدند بخاطرکمبود هزینه؟!!

تمت والاتمام

دست خوب

تاکنون از این گفته ها کسی آگاه نبود.

نه کسی را خبری بود ونه گفته ای! پرنده ای شکسته بال در قفسی جان میداد و بخیال روز پرواز دلخوش بود.

روزی دستی نیک سرشت این برگهای پراکنده را پس وپیش کرد وعشق وامیدی بر این دل خسته نهاد.

حال نمیدانم آیا کسی در طلب سنگی هست تا بسویم پرتاب کند یانه؟

نه طعنه های دشمنان دلم را خواهد خراشید، ونه تحسین دوستان مرا به هوا خواهد برد. آنچه هست گفته های دیرین است.

سپاسگذارم از شما عزیزان. دو پسرم

ثریا / چهارشنبه  دهم اپریل

دوست

هر سال، اول بهارهنگامیکه زمین میشود بیدار

و درآن هنگام که درختان زندگی را شروع میکنند.

وهنگامیکه سبزه وگل سر درگریبان

به همراه نسیم میرقصند.

ای دوست، آیا مرا بیاد میاوری؟

هرشب که قرص ماه تمام بر آسمان میدرخشد

و برهر چهره ای گردی از نقره میپاشد.

ای دوست، آیا مرا بیاد میاوری؟

هر زمان که به سوی سبزه وباغ و گلزار روان میشوی

و شقایق ها وگلها را بوسه میزنی.

ای دوست، آیا مرا بیاد می اوری؟

هنگامیکه در راه سفر به شاخه گل زردی که پروانه ای

بر آن نشسته و تو به تماشا میایستی.

ای دوست، آیا مرا بیاد میاوری؟

بهار سال پنجاه وشش

*

هر سال در اول بهار هنگامیکه زمین میشود بیدار

ترا بخاطر دارم ای دوست.

نمیدانم که در پهنای آرامگاه ابدی تو شقایقی میروید؟

هر شب که قرص ماه با تمام وجود بر آسمان میدرخشد

از خودم میپرسم که آیا بر روی تو هم تابیده؟

هرزمان که پای به گلزار میگذارم و بوی عطر گل وسبزه

مشام جانم را نوازش میدهد

از گلی میپرسم آیا تو ( او ) هستی؟

و درراه سفر همیشه به آنکه کنارم نشسته مینگرم

و ….. در دل آرزو میکنم، ایکاش تو بودی.

–  تقدیم به دوستی که دیگر نیست  –

بهارهشتاد وپنج

ایمان

خانم ……. با چند کیسه خرید خسته و درمانده از راه رسید و از من پرسید:

میدانی یورو چند شده ؟!  گفتم با چه معیاری؟

گفت با پول خودمان.

گفتم  من با پول خودمان کاری ندارم. من اینجا هستم وبا پول اینجا سرو کاردارم!

گفت میدانی که دلار چقدر رفته پایین؟

گفتم نه منکه دلار ندارم!

گفت تو هنوز هم عوض نشدی همان که بودی هستی!

گفتم: برای چه باید عوض شوم ؟ تو کارت خرید وفروش بنجل است ورفت وآمد بین این سرزمین و آن شهر. من کارم از نوع دیگری است.  بعلاوه من هیچگاه دنبال پول نرفتم، چرا که اراده خودم و روح انسانیم  بمن اجازه نمیدهد که دنبال مسایلی از این قبیل بروم  آنها در نظر من بسیارحقیرند.  من نمونه یک انسان کامل وبا فضیلت نیستم و ادعایی هم در این مورد ندارم اما روحم را نیز مانند تو دچار شکنجه نمیکنم.  اینطور چشمایت را برای من گرد نکن!  من همه آنچه را که دارم نمیخواهم از دست بدهم و در عوض مالک چیزی بشوم که ابدا به آن علاقه ندارم.

من صاحب اراده خود هستم  و تنها به یک چیز ارج میگذارم  و آنهم قدرت اسرار آمیزی است که من به آن متصل هستم و مرا به زندگی دعوت کرده است من این نیرو را با هیچ قیمتی عوض نخواهم کرد.

آنهاییکه دنبا ل پول وقدرت میباشند بی ایمانند! بلی! بی ایمان هستند؛ آنها به نیروی زندگی بخش درونشان ایمان واعتقاد کامل ندارند. چیزی در وجودشان نیست و باید پول ومال و قدرت را جانشین آن منبع خالی کنند.

انسان زمانی که به خودش اطمینان دارد تنها چیزیکه میخواهد این است که آن نیرو را حفظ کند  ومن آزادی خصوصی روحم را بیشتر دوست دارم نا که آنرا به معرض فروش بگذارم.

استفاده از پول وثروت شاید خیلی خوش آیند باشد اما هرگز برا ی من یک امرضروری نبوده و به همین دلیل هم کمتر به دنبال جمع آوری مال بوده ام.

حال تو برو به دنبال خرید و فروش آنچه که میل داری و سجاده ات را پهن کن و دعا کن که هرروز برایت از آسمان پول ببارد.

انسان بزرگ!

انسان های بزرگ امروز! بزرگیشان به ارقام بزرگ بانکی و اتومبیلهای بزرگ، خانه های بزرگ و زندگی بزرگ و…. تهی مانند خودشان شکل گرفته است.

پرومته ها همه مصنوعی هستند و اگر کاری بزرگ انجام میدهند برای یک پاداش بزرگتر است.

تا وقتیکه چیزی دارم همه بخودشان اجازه میدهند که آن چیز را از من بگیرند وهنگامیکه چیزی کم داشتم ؛ آنها دیگر مرا نمیشناسند !!!.

روزی میخواستم  گریبان سرنوشت را بگیرم و به او بگویم که تو نمیتوانی به یکباره مرا به زانو دربیاوری.  امروز سرنوشت ومن رودر رو هستیم و آغاز جنگی جدید .

یک سینه سخن بر لب خاموش نشاندیم

یک ناله به کام دل غمگین نکشیدیم

دادیم جوانی و گرفتیم غم و درد

این بود متاعی  که چنین نقد خریدیم .

م . صبوری

ماجرای نفت

ملی شدن نفت (بولیوی) زیر نظر آ قای ریس جمهور ( ایوو مورالس) باعث شد که بیاد این متن بیفتم.

ادواردو گاله آنو، متفکر ونویسنده و روزنامه نگار اوروگوئه ائی در کتاب خود بنام (رگهای گشودۀ آمریکای لاتین)، اینگونه توضیح میدهد:

خواهران نفتی به صورت کارتلهای شماره یک جهان به طور جاری پادشاه و رئیس جمهور می آورند و میبرند: توطئه های پشت پرده و یا کودتا های آشکار و یا انقلابهای خونین ترتیب میدهند.  برای اینکار همیشه تعداد کافی ژنرال / سیاستمدار /  روشنفکر /  جیمز باند / در انبارذخیره خود موجود دارند .

آنها صرفا به اقتضای منافع خود تصمیم به جنگ ویا صلح میگیرند؛ انقلاب ویا کودتا میکنند و مشروعیت این تصمیم را نیز به همه زبانهای این جهان توصیه میکنند زیرا دستگاههای عظیم ارتباط جمعی دنیا با تمام زبانهای روی زمین عملا در اختیار آنهاست.

نیروی محرک همه این کودتاها و ترور ها و انقلابها (نفت) است.  به همیت جهت تاریخ وسرنوشت کشورهایی که صا حب این ماده قدیمی هستند همیشه لعنت شده است.

پنجشنبه

قلم در دست دشمن

از آقای سایروس ونس وزیر وقت امورخارج آمریکا پرسیدند:

آیا واقعا آقای ویلیام سالیوان برای ماموریت خود در ایران صلاحیت دارد؟

ونس جواب داد:

بلی ! این سالیوان آدم خوبی است و قبلا هم در مناطق خطرناک دیگری مانند فیلیپین و لائوس مأموریت داشته است.

والتر ماندیل اضافه کرد: و البته همه را به روز سیاه نشانده است.

از کتاب (برژینسکی)

که ای نیک بخت نه این شکل منست

ولیکن قلم در دست دشمن است

آواره

یک حقوق دان فلسطینی ساکن اردن (هاشمی) میگفت که:  من مانند پدرم و مانند پدر بزرگم در (حیفا) به دنیا آمدم وحالا آدمی بیوطن هستم!

خانم گلدا مایر در روسیه به دنیا آمده بود ودر آمریکا تحصیل کرد و بعد ها نخست وزیر کشور من شد.  من وقتی که در رشتۀ حقوق در دانشگاه کمبریج انگلستان تحصیل میکردم یک همکلاسی داشتم  باسم (آبا ابان) که در آفریقای جنوبی به دنیا آمده بود و سپس در کشور من وزیر امور خارجه شد!

و امروز من آواره ای بیوطن هستم که در اردن بسر میبرم.

چهارشنبه


حماقت های فتحعلی خان قا جار

ناپلئون بناپارت روزی نامه ای به شاه قاجار نوشت و طی یک خوش آمد گویی باو گفت:

زمانیکه کشور شما دارای پادشاهی بنام (کوروش) بود و یک امپراطوری عظیم داشت که سرمشق تمام جهان متمدن بود و دنیا سازمان ارتش خود را مدیون او میداند وقتی که ما یا در غارها بسر میبردیم و یا در بالای درختان زندگی میکردیم.