Category: General

ثریا ایرانمنش ، لب پرچین ، اسپانیا

بیاد یگانه دوست و همشهری خانواده شادروان داریوش رفیعی

تازه از بم رسیده بود . سر شب هر دو نفر سرشان با آن ساز لکنتوی پدرم گرم بود . پدرم گاهی دست به ساز میبرد . او را مطرب و ‌رقاص خطاب می‌کردند . اما اسداله خالقی که با همسرش در همان کوچه میزیست به او احترام می گذاشتند . پدرم ‌و داریوش هنوز جوان بودند . آنقدر شبیه هم بودند گویی دوقلو‌هستند . اما چهره داریوش کشیده تر وجوانتر بنظر میرسید .

آهسته وارد اطاق شدم و در سینه دیوار ایستادم . کم کم خودم را رختخوابها که بر دیوار تکیه داشتند میرساندم تا بخوابم هوای اطاق گرم ومطبوع بود و منقل .

ورشوی پر آتش با دو قوری و آتش سرخ ، بوی عطر مردان و بوی غذا همه مرا به مستی ‌و خواب دعوت می‌کرد .آن دو سرشان گرم بو د و مرا نمی دیدند . بعلاوه آنقدر ریز و کوچک بودم که زیر دست و پایشان گم میشدم اه ،،، چه کیفی داشت من در لابلای رختخوتابها بخواب میرفتم .

داریوش می گفت : از تهران دعوت شدم تا بروم در رادیو بخوانم . ساز از دست پدرم بر زمین افتاد . بلند شد قری بخود داد و گفت اما مواظب خودت باش .

زمزمه ساز بلند شد و صدای گرفته ‌خسته بیمار داریوش

رختخواب مرا مستانه بنداز

طبیب دردم
تو پیچ پیچ ره میخانه بنداز
طبیب دردم نازنینم ، مه جبینم
بخوابم بلکه در خوابت ببینم

او درد میکشید . روحش خسته بود ‌. سرانجام دو روز بعد رفت. کار پدرم شده بود موج عوض کردن رادیو بلکه صدای گرم و مهربان دوست رابشنود . مردی با صدای نکره میگفت اینجا رادیو برلین است . موج عوض می‌شد اینجا مسکو .‌ موج عوض میش اینجا صربستان . سر انجام با کمک آقای خالقی صدایی از آن ته بلند شد …اینجا تهران است. و روی همان موج ماند تا داریوش آمد زنده تر براق تر و در وصف یک زهره نامرئی میخواند . ‌اکثرا میدانستند زهره زنی متمول همسر یک بزرگ زاده و نام اصلی او چیز دیگری بود . به داریوش عشق داشت . برایش لباسهای گرانبها و ساعت طلا میخرید . یک زن معروفه موطلایی هم در این وسط خود را بالا و پایین میانداخت ، اما زهره چیز دیگری بود . اعتیاد داریوش هر روز بدتر میشد. پدر من سرطان گرفت برای دیدار داریوش آمد تهران اما او را نیافت و دریک نیمه شب تاریک محرم از دنیا رفت . من عزا دار پدر بودم که عشق آمد …… آن زمان تازه سیزده سال را تمام کرده بودم و مادر بخانه مرد دیگری رفته بود ،چون زن تنها نمیتوانست زندگی کند ؟؟!

ثریا ایرانمنش ، لب پر چین ، اسپانیا ساعت 16/16

خودم را به زحمت به اشپزخانه رساندم . گرسنه بودم . دخترم خوراک مرغ پخته بود . ان را پیش کشیدم نیم سرد ‌نیمه گرم خوردم .از گرسنگی میلرزیدم . سردم بود. نشستن برایم دردناک بود .

اه زندگی با همه رنج‌ها دردها از تاز تو لبریز . کفره شرابخواری هار نیز نمیدهد میان مستان همیشه هوشیاری اما دلم برای یک مستی تنگ شده شراب خار شیراز وسر به کوهها بگذارم واوازم را سر دهم ، نوایی از نوای دلکش ،،،،اما کمی دیر است و یا شاید دیر باشد ویا شاید من دوباره در یک شب طوفانی وپر طلاطم از جای برخاستم .

در جمع میخواران زیاد بودم و زیاد نشستم . خیلی ها سعی کردند مرا مست کنند اما حریف زیتون‌ها و خیار شورها و ‌ماست نبودند ! من قبلا انها را ته بندی میکردم . کات کبود جلوی اثر الکل را میگرفت . نهایت آنکه گریه میکردم ، برای جوانی از دست رفته و آن انرژی که بر قله توچال رفته بود . حال دو پله رابه سختی می‌توانم بالا بروم . مجبورم از صندلی چرخدار استفاده کنم با عمل کلیه گویی پا ها و کمرم را نیز از دست دادم .

نیروی جوانی در من بیداد می‌کند اما راهها بسته اند . برای شما مجانی مینویسم و مجانی ارائه میدهم ، شاید در میان این کلمات مرا یافتید . با آدم‌های دیگر کاری ندارم یعنی دیگر کسی نمانده . اگر هم رد پایی از خود باقی گذاشته باشند چندان قابل نیستند که در باره آنها چیزی حتی از روی مهربانی بنویسم .

من هستم و قبیله کوچکم که با زحمت درست کردم و همه به دنبال سرنوشت خویش رفتند . وظیفه ام را خوب انجام دادم . اندام بلند نوه هایم که هرکدام روی یک نیمکت دانشگاه نشسته اند و از راه دور بمن پیام می‌دهند انرژی زاست و مرا پر می‌کند زحمات پسر ‌و دخترانم که خسته و ‌مرده از کار روزانه برگشته از من پدذیرایی می‌کنند و خورده فرمایشات مرا مو به مو اجرا می‌کند جای شکر دارد . دستهایم برای شکر گذرای همیشه رو به أسمان است ‌و دعای خیرم به دنبال آنها ،

چند ماه قا که !!!! اما من زنده ماندم زنده به عشق عکسهای انارمیان . دستان لرزانم بمن میگفتند بتو محتاجیم که بودند و من هم به آنها محتاج بودم و هستم .

عشق معجزه می‌کند . چهره شیرین و دوست داشتنی نوه ده ساله ام برایم کافی است و اینکه پدرش بمن اطمینان می‌دهد که من هستم ما هستیم و خدا هم هست آنگاه احساس می‌کنم که در لابلای یک پتوی گرم لبریز از عشق میغلطم.

من زنده ماندم معلوم نیست کی و چه موقع باید به غم سلام بگویم اما تا آن روز همچنان به می ناب و عشق شیراز میاندیشم …. میاندیشم پایان 4/4/

ثریا ایرانمنش. لب پر چین, اسپانیا

فرا رسیدن روز طبیعت و سیزدهم را به همه دلدادگان فرهنگ ایرانی تهنیت میگویم.

خودم در تختخوابم دراز کشیدم و آن مسافر عزیز هرساله ام بمنزل خود باز گشت. سبزه ما را نیز درون یک کیسه نایلون به دست زباله دان شهر داری سپرد تا سال آینده اگر من زنده ماندم زباله تر از این سالها بگذرد. خلایق هرچه لایق.

آخرین سیزده بدر ما در وطن در هتل واریان سد کرج گذشت همراه با آش رشته ‌قایق سواری روی دریاچه سد. امروز اثری از آن دریاچه نیست. گرگهای گرسنه وحشی آب آن را نیز بالا کشیدند و سد خشک شد. آبی شور و ناگوار حاوی جنازه ها در لوله کشی شهر جاری شد ‌جنازه خوران انرا مینوشند ‌دلخوش دارند که چی؟؟؟ چی دارند هیچ تکبیر دارند بی تدبیر مشتی آدمخوار بر آن سرزمین حاکمند پرسم جدید آدمخواری را نیز بنا نهاده اند مهم نیست. اینجا پس از هفته ها باران خورشید ناگهان درخشید ومژده داد که:

دلا بسوز که سوز تو کارها بکند

و دل همچنان میسوزد. لابد در کودکی کار بدی انجام دادم ؟؟! کسی چه میداند.

او رفت دو هفته کمکم بود همراهم بود هم زبانم بود. حال زبانم بسته شد ‌باید با زبان دیگری با اهل خانه گفتگو‌کنم. آنها آن دردی که درون سینه مرا میگدازد نمیشناسند. خانه و همسر خود را ارج میگذارند و من…؟! پرستاری سالخورده که کارم تمام شده و باید محل خدمت را ترک کنم! در انتظار کالسکه طلایی با دو اسب سفید هستم.

خدا حافظ. اولین و آخرین امید من سفری بی خطر باد.

پایان اول آوریل 2024 میلادی

نسیم فروردین وزان به بستان شد

ز نو عروس گل چمن گلستان شد

هرسال با بلند کردن امواج رادیو گویی نسیم فروردین از میان توده‌های یخ و قندیل های آویزان خودش را بما میرساند، همراه با بوی نان نخودچی ‌سمنو و گل سنبل، رشته پلو، سبزی پلو با ماهی و آش رشته و بوی نقل های قنادی یاس فضای خانه را در بر میگرفت. دید ‌بازدید ها و رد و بدل کردن اسکناس‌های نو وسکه های طلا مزین به نقش شاهان برای چند روزی ما را از آن حال افسردگی بیرون میکشید و خش خش چادر نو و تازه مادر بزرگ خانه و زیر لب افسون خواندن …

همه چیز بود همه چیز هم در خانه های اعیانی هم در خانه فقرا غیر آن دزدان زیاده خواه، آن آدمکشان و ملایان عصر حجر که این عید پاک و مقدس را مجوسی میدانستند اسکناس‌های نو خوب بودند اما خود عید حرام اندر حرام.

سالها میگذرد. فراموشم شده نان نخود چی مزه اش چگونه بود و از یاد برده ام دستنبوی اولین میوه بهاری همراه با گوجه سبز چه مزه ای دارند.

در بهشتی که بما وعده دادند زندگی می‌کنیم. آب انگور شیر و‌ عسل فراوان است و حوریان و پریان بهشتی عریان میگذرند. اما از بوی خوش زندگی خبری نیست. آوای مرضیه و ‌دلکش برای ابد خاموش شد.

آمد نو بهار

طی شد هجر یار

مطرب نی بزن

ساقی می بیار

مطرب دیگر نی نمی زند، نای او را شکستند و آب انگور دیگر ترا مست نمی کند مقداری شکر، رنگ و تفاله انگور.

نه، دیگر نوروز ما پیروز نخواهد بود. باید زباله های ابراهیم را جمع کنیم. جمشید شاه دیگر سکه های بنام خود نخواهد زد. و ما در انتظار نظام نوین جهانی هستیم تا اولین گام ها را بسوی بردگی برداریم.

به هر روی نوروزتان پیروز و شاد بمانید

پایان /26/3/

ثریا ایرانمنش ، لب پر چین ، اسپانیا

همانند‌ بک سایه در آسمان ابری من هویدا شد. کرنشی کرد و رفت. رد پایش را گم کردم. شوری در من انداخت اما بخششی در کار نیست. من اصلا نمیدانم بخشیدن یعنی چه. در قاموس من راستی و درستی همگام میروند و در زمانی که اشتباهی انجام دهم پوزش میخواهم. اما تو را هیچگاه نمی بخشم و فراموش نمی‌کنم

لب پرچین

امروز روز زن است و امروز تصادفا جسد ترا میسوزانند و خاکستر را به تنها باز مانده ات میسپارند چند روز پیش بیشتر از یکصد نفر در مراسم یادبودت شر کت کردند در حالیکه در تنهایی جان داده بودی. بزرگان ‌سخن رانان در سوگ‌ تو خواندند و سخنگوی مجاهدین سخنی فرمودند و دخترشان هم چرندیاتی بهم بافت. در تصادف عجیبی است که سوختن تو با چنین روزی همراه باشد بهر روی بیشتر نمیتوانم بنویسم. روانت شاد و قرین رحمت باد.

هشتم مارس 2024

ثریا ایرانمنش ، لب پرچین.

میخواستم شرح مفصلی در باره کتاب جدید جناب جفرسن بنویسم اما دیدم ارزش ندارد. با دیدن آن اخترانی که بیشتر به درد دیسکوتک ها میخوردند و ریاست حرمسرا را که آن لحاف کرسی الکن زبان بر عهده داشت بیشتر مرا وادار به فکر کرد. در حال حاضر از خود میپرسم که چه اصراری بود ادای دیگران را در بیاوری آنهم در کنار چند از ما بهتران بدون دوربین و عکاس و خبر نگار واقعی. واقعا متاسفم. اگر این گروه با لباسهای کوتاه و چکمه هایی مشکی و زلفهای پراکنده میخواهند ایران را نجات دهند بگذار ایران همچنان اسیر بماند.‌

پایان

ثریا ایرانمنش لب پر چین ،‌ اسپانیا

دو روز پیش ساختمان چهارده طبقه ای زیبا و شکیل را در شهر والنسیا به آتش کشیدند. کی بود؟ کی بود؟ من نبودم. جناب ریاست دولت همچنان با لبخند جذابشان شل و ول کمی شعر ور گفتند و رفتند. امروز صبح من گریستم، برای مردمی که دیگر نه خانه دارند نه لباس دارند، و شاهد خاکستر شدن هستی خود در مسافرخانه ها جای گرفته‌اند و مردم کمک میکنند. منهم خیال دارم نقداری ازحقوقم را برایشان بفرستم اگر از حلقوم آن گنده ها بیرون اید!!!

مردم باید بیدار شوند دهکده جهانی را برای عمه جانتان ببرید عده ای خریداری شده در سکوت تماشا می‌کنند لبخند میزنند. خود فروختگانی بی حیا مردم مقابل اسکلت سوخته ساختمانی ایستاده با نا امیدی به هستی خاکستر شده خود مینگرند… ساختمان درست مانند یک برگ کاغذ سوخت گویی از درون کسی بنزین می پاشید و شعله ها سر میکشیدند. جهنم در مقابلش تنها شعله یک شمع بود. اکثرمردمی که درآن ساختمان بودند یا باز نشسته و یا کارگر و کارمندبودند… بچه شیر خوار سوخت. دخترکی آتش گرفت. با گذاشتن چند شاخه گل پلاسیده و چند حوله و صابون و لباس کهنه نمیتوانید آنها را به زندگی بر گردانید لعنتی ها.‌

زیاده عرضی نیست.

پایان

 ثریاایرانمنش  ، لب پرچین ، اسپانیا .‌

سالهاست که دیگر کسی یادی  از دخت ایران لیلای کوچک ما  نمیکند کم کم به فراموشی  سپرده می‌شود   روزهای قبل از مرگ بههمراه بی بی همه فروشگاههای  شیک لندن رازیر ‌رو کردند ‌تقریبا پنجهراز پوند بی بی برای خودش واو لباس خرید    سپس با عجله اورا به دست  یک زن کار آزموده  خانه دار قدیمی که حال  هتل دار شد ه بود سپرد وبا جت شخصی  برای حضور  در مراسم نمایش مد فلانی به پاریس برگشت .

چرا اورا دربک هتل شیک وگرانقیمت  نگذاشت نمیدانم  دخترک در این هتل محقر که سعی کرده بودن  انرا تزیین کنند در مر مرکز شهر با کتاب مولانا تنها ماند 

  چند عکس گرفتند سه شب بعد نوشتند که او خود کشی کرده است ؟!؟!؟!؟ غمگین بوده است  بلی انراکسین داشت  اما آنقدر غمگین نبو‌ که خودرا بکشذ ،

پس از آن هتل دار  وصاحبان هتل  هم نا پدیدی شدند وبی بی دستور داد جنازه را به پاریس بفرستید  ریاست کل تشریفات ایران که خود را صاحب  همه عناوین میدانست یک سفیر از یک کشور فقیر که یک پایش در بنیاد توحید بود ویک پایش در خانه دارویش وپای سوم در مرکز فرهنگی مامور شد عکسی از جنازه گرفته با یک هلیکوپتر جنازه را به بی بی تحویل دادن.

چند صباحی بعد هم برادررعزیزش زیباترین وبهترین  یعنی گل سر سبد بچه ها  وبا شخصیت ترین  بچه‌های بی بی با تفنگ دو لول شکاری خودکش شد ؟ غائله خوابید اورا فورا سوزاندند ومراسمی هم گرفتند وبی بی فرمودند که او پرنده ای بود از قفس آزاد شد ،

به راستی هم چندین بود .

ایران سر زمین مابا رفتن شاه محمد رضا شاه برای ابد نابود شد بقیه  دیگر  بازی با احساسات مردم وفریب آنهاست و نسل عوض شد  هممه چیز تغییر ماهیت داد  اما آیا دختر ایران هیچگاه در دل ایرانی وطن پرست فراموش نخواهد شد ،او تا ابد زنده در کنار پدر و برادرش به این دنیای کثیف تر از مدفوع  میخندد جای گلهای معطر وخوشبو در باغ بزرگ  آسمان است نه در روی زمین ،وبی بی همچنان لنگان لنگان میخزد آیا احساس دارد یا شیره اورا کشیده اند ؟! پایان

ثریا 14/02/2024 میلادی

ثریا ایرانمنش . لب پرچین ، اسپانیا

ایران ، مرز پر گهر ، ایران سر زمین هنر ‌ایرانیان آواره گرد جهان که با زبان میز بان آن دیار بیگانه اند ، چند تنی زبان محلی که در آنجا پناه گرفته یا مقیم شده آن انرا نیمه کاره فرا گرفته اند انهم بخاطر ویران کردن بقیه وجدایی کمترایرانی در خارج یک کلوب یا یا یک مرکزی برای گرد هم آیی دارند تنها یکدیگراا تکه تکه می‌کنند، همهخود سرورانند دانایند اما تنها دو چیز گرد سر آنها میچرخد ، پول برای شکم وزیر شکم بیشتر را حوصله ندارند،

من نزدیک پنجاه سال یعنی بیشترین عمرم را در خارج گذراندم وهمیشه هم از ایرانیان واهمه وترس داشتم حتی اگر غذایی بمن اهدا می‌شد اتر دور میانداختم چندین بار در محل زندگی با ایرانیان نشستی داشتم برای آیجاد یک محل وجمع آوری

ماهیانه ونشست ونشان دادن فرهنگ مثلا پر بار !!! خود اول همه میخواهند رییس شوند بعد هم ،،،نه من گاهی به ایران می‌روم !؟ ایران ما دوقسمت شده ایرانی که مشتی آواره گردجهان میجرخند وایرانی کنه زیر سلطه سدها ملای بیسواد دهاتی دارد جان می‌دهد،

هرسال چین عید خودرا جشن می‌گیرد در خیابان‌ها راه میافتند شادی می‌کنند هرسال سیاهان برنامه سالیانه دارند ایرانیان درون کاخ سفید یک سفره مسخره هفت سید انهم به دستور دیکتاتوری و خود فروشان میچینند بادی به غب غب میاندازند بلی ما فرهنگی چند هزار ساله داریم اما حوصله نداریم که زبان سر زمین میزبانمانرا فرا بگیریم اگر هم کسی آمد وکاری را شروع کرد بجای حمایت از او جد وابادش را از گور بیرون میکشیم وجلوی چشمانش خاکستر می‌کنیم بیشتر به دنباله خارجیان میچسپیم انهم با چه افتخاری سکرتر فلان ریس فلان شرکت بارمن دوست است عکسی هم بیادگار میگذاریم ، میل ندارم نام اشخاصی را ببرم که چگونه با گرفتن چندر قاز به کشتن هموطن خود بر میخیزدد اورا تکه تکه می‌کنند بازبیرحمی ،

نه جنس ما ایرانیان بقول معروف خالص نیست انواع و اقسام حملات و تجاوزات موجوداتی از ما ساخته که خود خود را نمیشناسیم تنها یک چیز برایمان مهم است گردا‌وری ثروت حساب بانکی و شجرنامه قلابی .

ارامنه بدبخت و فرسوده هرکجا رسیدند اول مدرسه بعد کلیسا را بنا گذاشتند بارهیچ غریبه ای هم امت نشدند مگر منافعشان اقتضا می‌کرد اولین کار فرا گیری زبان میزبانشان بود دوم حرمت گذاشتن به ریشه خود ،،،،امروز در یکی از صفحاتمجازی خواندم که ایرانیان مقیم امریکا کمتر زبان انگلیسی‌ را میدانند همیشه کسی هست با مقداری پول کار انهارا راه بیاندازد نوه های من چهار زبان را بخوبی میدانند ومن چه افتخاری می‌کنم واز بچه هایم سپاسگذار که در میان اینهمه لجن وکثافت خودرا پاکیزه بیرون کشیدند زود شوهر کردند زود زن گرفتند وخانواده برایشان محترم است من یک زن تنها بودم بدون سرمایه وپول به آنها تفهیم کردم اگر ضعف نشان دهیم همگی خواهیم مرد اولین کاری که کردیم روابطمان را با بقیه قطع کرده وسر در زندگی خودمان فرو بردیم بما چه مربوط است فلالن ایرانی سر فلان هنر مند را کله میگذارد وبما چه مربوط است که ارامنه ایرانی در اینجا به چه کاری مشغولند سرما درون امور خودمان بود ‌شمشیر دو لبه در میان دستان من که انسان‌های سمی وکشنده را از اطراف خانواده ام دور کنم،

خوب بیماری قرن بر جانم نشست اما هنوز شعورم ومغزم وعواطفم خوشبختانه زنده آند وگاهی برای شما لطیفه ای مینوسم ، پایان ،ثریا 11/02/2024 میلادی

ثریا ایرانمنش ، لب پر چین ،‌ اسپانیا

نه بخاطر انکه شاه بود ،‌نه او مردی وارسته و آراسته بود. در لباس پوشیدن، انتخاب نوع ادوکلن و در انتخاب زن. عاشق زنان لاغر موطلایی بود، برای همین هم بی بی را بخارج فرستاد تا از آن صورت باد کرده کلمی یک صورت لاغر با گونه های برجسته و موهای بور بر گردد. تقریبا دلخواهش بود عقل و شعور و قد بلند او بیشتر جلب توجه میکرد.

اما خود او در موقع غذا خوردن محال بود گوشه لپ او باد کرده باشدبه هنگام صحبت کارد وچنگال را درون بشقاب جای میداد کم مشروب نبنوشید سیگار امازیاانهم سیگار اتو‌کشیده ای بنام سیگار گرگان برایش میپردند ،

راه رفتنش گوی میرقصید روی یکین قدمهایش بلند واهسته همیشه شیک بود

ومرا بیاد بدبختی های خودم میانداخت میز ناهارا با چه سلیقه ای میچیدم گلدانی از گلهای باغچه درونش میگذاشتم ولت انتظار مینشستم ناگهان مانند شمر وارد می‌شد دستور میداد سفره را روی زمین پهن کنند واو نان رابر پشت گوشت ونخود بمالد رقم‌های بزرگ بر آرد ابگوشت را سر بکشد وسپس بادی خالی کند برود روی تختخوابش بخوابد اکثرا ناهار را با سکرتر روسی خود در خلوت دفتر کارش مبخورد وسکرتر برایش ته جین میپخت و او‌میتوانست راحت با دست لقمهرا در دهانش بگذارد ویک انگشتر برلیان به سکرتر هدیه بدهد والماس شیشه ای رابرای من به ارمغان بیاورد که من انرا پس میفرستادم ،

هردو تحصیل کرده خارج بودند یکی در سوییس دیگری در سالزبورگ اما حتی آلمانی را هم بلد نبود حرف بزند ودیگری چهار زبان رنده دنیا را به روانی زبان مادری بگوش جهانیان مبرساند ،

چقدر نجیب بود چقدر پاک بود ودیگری دزد سر گردنه برای خانواده وقبیله گرسنه آش الوار جمعمیکرد ،

مادر من سکوت می‌کرد وهرگاه شکایتی بهاومیکردم در جوابم میگفت که بتو گفتم این آدم نیست در لباس هیکل دارد درونش خالیست حال با بچه ها ،،،،،، دهانم بسته می‌شد خود کرده را تدبیر نیست ،

من شاه را نه بخاطر اینکه؛ شاهنشاه بود دوست داشتم اوجای خودش بود اما اومرد رویاهای من بود تمیز پاکیزه خوشبو ومن مجبور نبودم شبها بینی امرا بگیرم واهسته وارد تختخوابم بشوم و‌سرم ا زیر ملافه بگذارم تا بوی گند عرق و تریاک وبوی عرق تن اور ا تحمل نکنم وبا ادوکلن خوشبویی که برایش میخریدم خودش را ماساژ میداد تا دلبری کند بوی گند را چند مقابل می‌کرد مانند خانه برادرش که همیشه بوی شاش بلند بود .

بلی مرد رویاهای من در چهره دیگری ظهور کرده است اما هنوز بچه‌ است دیگر حسرتی به دل ندارم نه حسرتی ند ارم پنجاه هزار قطعه نوشته ام ‌دهها دفتر را سیا ه کرده از یک زندگی جهنمی همین کافی است ،،،،پایان ،ثریا نهم فوریه دوهزارو بیست وچهار .

 ثریا  ایرانمنش ، لب پر چین ، اسپانیا .

تو ، دریای من بودی  أغوش وا کن  / که میخواهد این قوی زیبا / در أغوش دریا بمیرد 

به میمنت و مبارکی  نوزاد جدید که آنهمه  سال و ‌ماهها در انتظارش بودیم پای به عرضه وجود نهاد  نامش هر چه  هست برای تو باید خیلی عزیز و دوست داشتنی  باشد .

من از دور دست‌ها چهره انرا دیدم  با چه زبانی است نمیدانم  در حال  حاضر روی طبقه بالا سرت خود نمایی می‌کند قیمت انرا هم نمیدانیم  زبانی رارکه با آن خلق شده نمیدانم ،

  تنها قلم را زمین مگذار .مبارک باشد .

 در خبر ها خواندم یکی از خوانندگان پر افتاده واز خود متشکر که  بخانه ما می آمد و اولین  کارش این بود که لباسهایش را بیرون آورده یک ملافه گنده دور خود بپیچد از  کنار منقل تکان نمیخورد موهای بلوند کم پشت   رنگ شده پوست سفید کک مکی آش بسیار طرفدار داشت همسرش نیز  برایش ساز میزد نامش را میدانی   آنقدر افاده  داشت که نگو،در فرهنگ وهنر آواز میخواند سپس به کاباره ها رفت  دست آخر دیگر ممر در آمد او وهمسرش ساز زدن در عروسی ها وکاباره های درجه دو بودابدا صدا نداشت مانند یک گنجشک  یا یک کربه ملوس معو معومیکرد  . پس از انقلاب در سالن یک کنسرت اورا دیدم جلو رفته خودم را معرفی کردم  انگار در تمامی طول عمرش نه مرا دیده ونه میشناسد ، دوست من که همراه م بود  گفت رهایش کن الان صرف ندارد ترا بشناسد پالتوی پوست تو کو‌؟!  روسری مارکدارت کو ؟   بعله ! فهمیدم  پالتویم را به یک بنیاد خیریه سرطانی ها هدیه دادم تا حراجش کنند وبا پول آن بیمارستان برای بیماران سرطانی بسازند  آن پالتو دیگر به درد من نمیخورد پنجهزار  پوند  انرا خریده بودم   در گرمای  چهل وپنج درجه تابستان  این ده کوره و زمستانی که بیشتر بوی خزان میداد آن پالتو مسخره بود  دیگر پول بیمه ونگهداری انرا هم نداشتم  نه این چند  تکه پوست حیوان به درد من نمیخورد  اما حالا  آن خانم با پالتویی ارزان‌تر جواب سلام مارا هم نداد   وامروز  دیدم طفلکی به کما رفته ؟؟!    همه را نوشتم تا بدانی که دنیای ما این است و‌حال تولد نوزاد جدیدت را بتو تهنیت میگویم در حال حاضر غیر آن زن الکن زبان کسی در کنارت نیست  همه کم ‌بیش  اطرافت را رها کرده ورفته اند  کاری برایشان انجام ندادی  چیزی هم برایشان فراهم نکردی ،

تنها من درکنارت ماندم  وهنوز در این انتظارم که به آرزویم برسم وترا در راس قدرت ببینم  گمان نکنم این آرزو هم مانند همه آرزوهایم با باد همرا شد دود شد  وکم کم منهم به کما می‌روم  وداستان ثریا در اغماواقعیت پیدا می‌کند ، 

……….پایان 

ثریا .08/02/ 2024  میلادی  قلعه حیوانات در اسپانیا .