ویرانی

دامن ما نبود بی گهر اشگ شبی

چشم بد دور که ما شرمنده احسان خودیم 

لاله داغدلی شمع شبستان وجود

مشعل افروخته از خیمه سوزان خودیم 

هر که از حال من دلشده پرسید ، بگوی

خوی گم کرده ای بنشسته به هجران خودیم 

هر چه کم داد بما چرخ بجایش غم داد

مات از طاقت و از رنج فراوان خودیم 

گنج عشقیم و خراب دل ویرانه خویش

بحر دردیم که موج خود و طوفان خودیم 

چهارشنبه ” لب پرچین “