آه از این رفتگان بی برگشت

شبم از بی ستارگی ، شب گور 

در دلم گرمی ستاره ی دور 

آذرخشم گهی نشانه گرفت 

كه تگرگم به تازیانه گرفت 

بر سرم آشیانه بست كلاغ 

آسمان تیره گشت چون پر زاغ 

مرغ شب خوان كه با دلم می خواند 

رفت و این آشیانه خالی ماند 

آهوان گم شدند در شب دشت 

آه از آن رفتگان بی برگشت 

ه. ا. سایه