شاعران وترانه گويان

از من حكايتى نو 

از حال گل تو بشنو 

در نوبهار جانپرور 

ميزد به گلستانى  

پيوسته باغبانى 

پيو ند گل به يكديگر 

گل سرخ وسپيدي  ، زهمان گلها كه ديدى به خدا ” شهريار” گلها بود 

زده پيوندى فرح زا ، به كلى سرخ و فريبا  كه به رنك وصفا چو “ديبا “بود 

زمان  گذشت وكشت وافسانه ها آمدند ورفتند ى زمين لرزه اى پديد آمد ، شاعر سرود : 

اى رهبر مسلمين ” خمينى” ياد أور نهضت حسينى 

أصلت نسب محمدى داشت ، پيوند تو مهر احمدى داشت 

اى دست خدا  كه بت شكستى ، بر مستد جد خود نشستى 

وما فهميديم كه تخت وتاج خسروان ايرانى متعلق به جد ايشان بوده است وشهريار ما زوركى روى آن نشسته بود ،

وغيره وذالك !!!!! 

هر دو شعر از يك شاعر ويك سخن سالار است مداحى در با ر ه شهريار ما كه ميرفت تا ملكه اى را بسازد و مداحى درباره يك ويرانگر كه گفت ” اقتصاد ” مال خر است ، 

كتابها با جلد زرين و چرم به چاپ رسيدند وبه زباله دانى شعراى مداحان   سرازير شدند ، 

با اين كيفيت ما هيچگاه صاحب ” زمين ” خود نخواهيم شد وهمچنان آواره خواهيم ماند ، 

نمونه اش را اين روزها زياد ميبينيم  عضو محكم وپا برجاى باد ، 

پايان ، ثريا ، اسپانيا ،