چشمان خسته 

مثل هرشب  چشمان خسته ،

اما بيدار من ،

همچنان در راه پندارهاست 

سنگ سرد وسختى كه امروز

 فرو گسترده بر شب

برتن بيجان شهر  ، برتن بيمار من 

مانده همچنان برجا 

دوران مرگ آواز عشقهاست 

 دوران جنگ  پندارهاى بيجاست 

دوران أيه هاى كشدار  است 

با صداى كفتارها 

شب گذشت از نيمه ، اما همچنان اطاق من

خواب گم شده ، در دو چشم خسته من،

همچنان بيدارى پا بر جاست 

خاموشى افتاده ،بختك وار 

غول ها ، اما همچنان ميروند،

با خونى كه در سينه هاشان به زنجير مانده 

بر تن عشق ، لباس رزم. است 

خاموشى افتاده بختك وار بر روز روشن ما

ترس، تنهايى، ، وسعت فاصله ها 

ريخته برهم 

خوف در تا ريكى با دندان تيز خود

زواياى هر گوشه دل را ،

بلعيده در يك دم. 

غولها سر بر داشته اند ،

با دشنه هايشان 

ديگر مرغك عشق از أواز مانده 

مرغك شب همنوا با من ،

ميخواند كه همه تنهاييم ، همه تنهاييم 

اى همه دلتنگيها 

ماه بى گفتار ميگذرد ،

در آسمان خالى 

روى زمين ، اما ، پيچكً عشق چسپيده 

به دسته يك خنجر ، و …..

اختران بي جنبش وبيجان 

افتاده درجا ده نيرنگها 

ثريا ، سه شنبه ، هشتم مارس دوهزارو شانزده ميلادى .

تقديم به زنى كه شب گذشته در شيراز به دست مردى كشته شد ،

روز أزادى زن لود واو ( رها ) گشت از اينهمه نكبت زمين،