مولانا شمس تبريزى 

آن ره كه من آمدم كدامست 

تا باز روم كه كار خامست 

يك لحظه ز كوى دوست دورى 

در مذهب عاشقان حرامست 

اندرهمه شهر اگر كسى هست 

وآلله كه اشارتى  تمام است

گفتم مگر رهى است آسان 

در هر قدمى هزار دامست 

آواره دلا ، ميا بدين سو 

آنجا بنشين. كه خوش مقامست 

آن نقل. گزين كه جان فزايست 

آن باده طلب  كه با قوام است 

باقى همه بوى ورنگ و ونقشت 

باقى همه جنگ و ننگ ونامست 

خاموش كن وز پاى بنشين 

چون مستى ، اين كنار بامست 

اى مفخر دين شمس تبريز 

جان ودل من ترا غلامست 

سه شنبه