Author: Soraya

باز ، هر صبح که میگشایم چشم

منم وسایه دیوار بلندی که 

مرا ازتو وآنها جدا میسازد

منم ومرغان غنمزده که

نه میخوانند ونه پیامی دارند

ونه اندوه بزرگشان را

میگشایند به منقار شکایت ، باز

کاش میشد قفس هارا شکست

کاش میشد دیوارهارا ویران ساخت

کاش میشد مرغان را سحرگاه

پرواز میدادم

کاش میدیدم که:

نه دیواری بجا مانده ونه مرغی درقفس

تو در سر دیوار بلندت

که جدا ماندی ای از من

هرصبح مرا میازارد ومینشینم غمگین

چو مرغی ارام ، مانند آن زردی خورشید غروب

گه بردیوار بلند توست

من و تو ، بین دو دیوار بلند

مینگریم به خروش اشک مرغان درقفس

ثریا / اسپانیا / 16 / اکتبر

دیروز ، بدارالملوک خانم اینجا بود ، با کلی سبزی خشک که سوغاتی آورده بود ولواشکهای مدرن باندازه یک آدامس ،

از قدیم وندیم ها باهم حرف زدیم ،  از آن روزهای خوب ! ) آخر ما آن روزها اصلا روز بد نداشتیم !! هر چه بود خوب بود ) زندگی را الک کردیم آشغالهایش را دورریخیتم وبا نرم شده هایش نشخوار میکنیم ،

بیاد ماشین محمود آقا افتادیم  ، آقا محمو تازه یک اتومبیل شیک مکش مرگ ما از فرنگ آورده بود ، چون آنرا از راه زمینی وبه رانندگی خودش وارد تهران میکرد ، کلی کاغذ دعا ، ونسخه دست بریده ابوالفضل در داشتبور وبر سقف اتومبیل آویزان بود چند تایی هم به چرخ اتومبیل چسپیده بودند از این قرار :

ماشاأ اله هزار ماشاأ له / چشم بد دور /نصرمن الله فتحا القریب / یدالله فوق ایدیهم / برو خدا به همراهت / برچشم بد لعنت / خدا کشتی آنجا که خواهد برد ، اگر ناخدا( منظور همان راننده ) جامه برتن درد

دست آخر انا فتحنا لک فتح المبینا واین آخری را آقا محمود با قاب طلایی بر بالای درخانه جدیدش آویزان کرده بود. وخیلی چیزهای دیگر که ما یادمان نبود.

جلوی درخانه یک گوسفند رنگ شده یعنی پشت وپیشانیش را به رنگ قرمر رنگ کرده بودند که آماده قربانی شدن بود، بیچاره گوسفند! ماشین آقا محمود از سر گوچه پیدا شد آقا فیروز ابادی که در شاه عبدالعظیم قصابی داشت با پیش بند وچاقوی تیز خود گوسفند بدبخت را کشا ن کشان جلو آورد ودرست مقابل ماشین آقا محمود سرش را برید وخون آنرا به چرخها وپشت وروی ماشین مالید وگفت :

مبارک بادشد انشاء اله  ،گوسفند بیچاره با دست وپای بسته کمی جنبید بعد جانش را فدای اتومبیل آقا محمود کرد.

همه اهالی کوچه وفامیل که به تماشای ماشین آقا محمود آمده بودند داخل خانه شدند ، آقا فیروز آبادی پوست گوسفند را غلفتی کند وگذاشت کنار با کله وپاچه هایش وگفت این مال ماست .

بقیه را تکه تکه کرده به هرکس تکه ای داد مانده بود دنبلان گوسفند که باآن چکار کنند ، چون حرام بود هم خوردن وهم پختنش /

آقا محمود گفت آنرا بدهید بمن تا ببرم برای موسیو عرق فروش سرکوچه.

وشب آقا محمود با یک نیم بطری عرق کشمش در دکان موسیو داشت دنبلانهای کباب شده را میخوردویک آروغ هم پشتش فرستاد .

دوهفته بعد ماشین آقا محمود ساعت سه بعد از ظهر دریک کوچه خاکی با یک فولکس واگن قدیمی تصادف کرد وله ولورده شد وخود آقا محمود نزدیک بود به آن دنیا برود با چند دنده شکسته وریه پاره شده واستخوان کتف  شکسته  راهی بیمارستانش کردند.بیچاره  چیزی نمانده  بود بمیرد خدا رحم کرد، ننه بی بی میگفت تاثیر همان دعا ها بود که آقارا زنده نگاه داشت .!؟ و اما ماشین رفت به کارخانه اوراقچی ها.

ثریا/ اسپانیا / شب جمعه !!!!!

هر سال ، دراین روز ، دوازدهم اکتبر روز ارتش اسپانیاست ، دراین روز چشمان من لحظه ای از اشک خالی نمیشوند ودل من درهوای خاکم پر میزند.

دیگر ارتشی نداریم ، دیگر پرچمی نداریم ، د یگر رژه ای برپا نمیشوددیگر هیچ چیز بجای خودش باقی نمانده است.

پرچم بالا میرود سرود خوانده میشود ، تاج گلی برای از دست رفتگان جنگها درسالهای پیش کنار برج گذاشته میشود وسرودی برای از دست رفتگان خوانده میشود سرودی که اشک به چشم همه میاورد.

آموختن عشق به خاک وطن وعشق ورزیدن به دیگران کمی مشگل است

امروز هرکدام از ما باید کفاره اش را بپردازیم  واین درست نیست

همه ما انسانیم وهمه ما رنج میبریم.

چطور میتوانم اینرا به دیگران بفهمانم که دلم میخواهد  درسر زمین خودم وزیر لوای پر چم خودم راه بروم ومنهم دست گلی را برای روح از دست رفتگان در پای پرچم بگذارم ، آنهاییکه درراه وطن جانشان را ازدست دادند ، نه درراه دین.

ذهنم تاریک میشود وکلمات وچهرهایی را بسرعت بیاد میاورم ، ای ریاکاران دوره گرد شما که نام خدارا برزبان میاورید وفرسنگها از او دورید قلبهایتان  سیاه است ؛ آیین ها وآموزنده های شما تنها برای هما ن چهار دیواری اطاق متروکتان خوب است ، نه برای یک سر زمین پهناور.چه روز میتوانم فریاد بردارم وبگویم : جاوید ایران ،

ثریا/ اسپانیا/ سه شنبه

 

امروز صبح زود ، جلوی مغازه ( کاف ) چندین کیسه زباله آبی مملو از جنس ولباس چیده شده بود ، گمان کردم که مردم خیری اینهارا آورده اند ، چه اشتباهی ، یک کامیون کوچک سفید آمد وهمه را بار زد وبرد ،در مغازه نیمه باز بود وسپس فورا بسته شد .

از من میپرسید صبح به آن زودی آنجا چکار میکردم، میرفتم پشت درآزمایشگاه بایستم تا باز شود ومن اولین نفر باشم.

ای داد وبیداد ما اینهمه سال لباسهایی را که نسبتا خوب بودند با هرچه اثاثیه بدرد نخور داشتیم جمع میکردیم وبه این مغازه که مثلا برای بیماران سرطانی خدمت میکند میدادیم ، خانه بخانه کوچه به کوچه هرچه راکه هرکس نمیخواست ما فورا میگرفتیم دودستی تقدیم آنها میکردیم برای ثواب ! حال آنها که خوب وقابل استفاده اند جدا میشوند وبقیه که خیلی آشغال باشند به کارخانه هایی که برای همین کار باز شده و آنهارا میفروشند  آن کارخانه هم همه را پودر میکند وبجایش چیزهایی دیگری بیرون میفرستد بقیه هم  دربازار دست دوم فروشی در شهرکهای دیگری بفروش میرسند وباز عده ای بدبخت بینوا که دستشان به لباس نو نمیرسد آنهارا میخرند….. ودوباره به همین موسسه خیره میدهند یک دایره تسلسل ناپذیر .

من بیاد شوهر عمه ام افتادم که به برادرش میگفت :

بیا این آت آشغالهارا کیلوی پنج ریال بخر بعد برو هر قیمتی که میخواهی بفروش او هم میامد آنهارا میبرد وپولش را به شوهر عمه ام میدلد وبعد میرفت آنها را به جرج فیلیو یهودی مقیم انگلیس میفروخت از قرار کیلوی بیست ریال او هم این آشغالهارا بار میزد تا درجاهای دیگری  بفروشد ، بلی کارشوهر عمه ام دران زمان امور صادراتی بود .

حال امروز بحمداله میبینم امور صادراتی این بنگاه خیریه درگردش است.

خاک بر سرما کنند ، ما ازاولش هم بلد نبودبم کار خرید وفروش انجام دهیم ویا بقول فرنگیها شم بیزنس درما نبود ، درعوض دست پر برکت و پربخششی داشتیم هرچه را که زیادی بود می بخشیدیم که از سر راهمان برداریم  همینطور می بخشیدیم لباس ، کفش ، ظروف زیادی ، پالتو پوست به همین بنگاه خیره ،ویا به دیگران

بعد هم زمین ، خانه ، مغازه خلاصه هرچه را داشتیم بخشیدم به کسانی که به امور واردات وصادرات وارد بودند.

حال آنها پولدار شده اند وبه ریش ما بی پولها میخندند.

وقتیکه مجبوری یک را ه طولانی را طی کنی ، بهترین کار این است که با همراه ویا همسفر خود سر صحبت را باز کنی تا راه بنظرت کوتاه بیاید.من وقتیکه وارد قطار شدم از آنجایی که همیشه از تونل میرسم میروم کنار کسی مینشینم تا موقعیکه قطار وارد تونل میشود من سر  صحبت را با کناریم باز کنم تا حواسم پرت شود.

روی یک صندلی کنار یک خانم چاق وچله نشستم یک آدم چاق که همیشه میخندید وشکم بزرگی داشت بطور کلی آدمهای چاق خنده رو تراز لاغر ها هستند خنده به آنها میایدآنها وقتی باصدای بلند قهقهه میزنند شکمشان خیلی با مزه بالا وپایین میرود.

من با او سلام علیکی کردم زیر لب نامفهموم جوابم را دارد داشت یک روزنامه مجانی را تماشا میکرد آنقدر دماغش را توی روزنامه فرو کرده بود که خیال میکردی دارد آنرا بو میکشد .

چه میدانم ، انتخابات نزدیک است شاید خانم داشنمندی هست یا از استادان دانشگاه مالاگاست شاید هم اهل سیاست باشد که اینطوری دماغش را کرده توی روزنامه تا اوضاع سیاسی را بو بکشد.

هرچه نشستم ونگاه کردم تا او بامن حرف بزند ، فایده نداشت حوصله ام سر رفته بود داشتم میترکیدم قطار هم به راه خود ادامه میداد چه بسا الان به یک تونل نزدیک میشد از طرفی هم نمیتوانستم ان بیچاره را مقصر بدانم شاید از وراجی کردن خوشش نمیاید .گفتم بهتر است چشمانمرا ببندم وبه یک چیزی که دوست دارم فکر کنم تکان ویکنواختی ترن داشت مرا بخواب میبرد،

چشمانم را بستم وخوابیدم ناگهان دیدم چند نفری بالای سرم ایستده اند ودارند تکانم میدهند .

من خوابم برده بود ودهانم باز مانده ، انها خیال کردندبرایم اتفاقی افتاده خانمی گفت  ترن ایستاد ما به مقصد رسیدیم چشمانم را باز کردم درست وسط تونل بودم ومیابیست پیاده میشدیم از ترس داشتم قالب تهی میکردم دستمرا به پشت یکی از انها گرفتم وگفتم :

ببخشید ، من چشمانم درست راهرا تشخیص نیمدهد میشود باشما همراه باشم؟

دنباله دامن خانمی را گرفتم ، یکی از آنها گفت :

نکنه دزد باشه ؟ تند تر بریم ، نفسم داشت بند میامد آره تند تر بریم تا ازتونل خارج بشیم.

چه تونل طول درازی وقتیکه چشمم به روشنایی وخیابا ن افتاد از خوشحالی نزدیک بود سکته کنم .

آخر چرا به مالاگا میرفتم ؟ من قرار بود وسط راه پیاده شوم .

آخ لعنت براین خواب بی موقع درست وقتیکه باید چشمانت باز باشند تو خواب میروی وقتیکه باید بخوابی ، انگار مار توی چشمانت رفته مانند الان من.

ثریا/ اسپانیا/ دوشنبه دهم اکتبرساعت پنج صبح !!!!!

 

تلفن زنگ زد ، عالیجناب کاردینال چنزو دورینه بود ، بدون هیچ سلام واحوالپرسی گفت :

این پسرک کجاست ؟

گفتم نمیدانم ، عالیجناب ، روزشمابه خیر  ، او شبها میاید وصبح زود مانند دزدان خانه را ترک میکند ، تنها یکبار برای صبحانه ماند آنهم صبح روز عروسیمان.

گفت : او پاک دیوانه شده ، تمام تکالیف شرعی و…غیره را از یاد برده ودرست انجام نمیدهد ( عالیجناب به هنگام خشم لکنت زبان میگرفت) گفتم عالیجناب ، باید خودتانرا برای یک غسل تعمید دیگر آماده کنید ،

گفت ، چی ؟ غ…س…ل تع    می…د ، کی ؟

گفتم غسل تعمید من و بچه بنجامین ، من از اوباردارم ، چهارماهه!!!!

گفت : غیر مم    ککککن است  درسن ، نه ، نه ، نه هرچه زودتر باید این  موجودحرامزاده را ازبین ببرید !

گفتم قربان ، اول حرام زاده نیست خود شما ماراعقد کردید ، دوم اینکه پس قانون منع کورتاژ چه میشود ؟ مرگ خوب است اما برای همسایه؟

گفت : من این چیزها را نمی فهمم اگر به جان خودتان علاقه دارید باید این بچه را هرچه زودتر سر به نیست کنید والا…….

گفتم عالیجناب من میخواستم نام شمارا باو بدهم ، بعد من چگونه میتوانم موجود زنده ای را که الان درمن وزیر سینه من حرکت میکند به دست مرگ بسپارم ؟

گفت : من این حرفها سرم نمیشود ودیگر اجازه هم نمیدهم این پسرک…..دوباره شمارا ببیند:

گفتم عالیجناب او همسر ، شوهر وارباب خانه من اسنت هروقت میل داشته باشم ویا او بخواهد یکدیگررا خواهیم دید.

با عصبانمیت گوشی را قطع کرد.

حال میدانم نه بچه زنده میماند نه من ونه او طبق قانون نانوشته یا نوشته شده اربابان کلیسا هرسه باید ازبین برویم .

او شب امد ، سرش را روی شکم من گذاشت وبشدت گریست

————-

از : کتاب ( رزهای زرد) ، نوشته استریا فرزو

ثریا/ اسپانیا

روز یکشنبه صبح ، من خدا ازدواج کردم ، بلی او یک کشیش کاتولیک است ، این عقد پنهانی را انجام داده تا بتواند مزه زن را نیز بچشد . واگر خوب بود لایحه ای تنظیم نمایند که کشیشان کاتولیک هم میتوانند زن وفرزند داشته باشند وآنرا تقدیم بارگاه  پدر مقدس نمایند.

او دوست بزرگواری دارد ، جناب کاردینال مونچیزو دوست وهمراه ویاور و…اوست ، آنقدرا اورا دوست دارد که میخواهد مزه زن را نیز باو بچشاند.

شبهای زیادی پنهانی به اطاق من میامد وبا هم عشقبازی میکردیم ، مردی بلند قامت ، زیبا ، با یک بینی رومی ودهانی خوش ترکیب ولبانی که تنها برای بوسه دادن وبوسه گرفتن ساخته شده بودند.

من گاهی گمان میکردم نکند از همان مجسمه های میدان سن پیترو یکی جان گرفته وبه تختخواب من خزیده است ؟ آخ که چقدرزیبا و خوشگل است .

یکشنبه شب آمد ، با یک تمثال وچند شاخه عود وبمن گفت : زانوبزن !

من زانو زدم ، شال مرا از روی تخت برداشت وبر سرم کشید شمع راکه درشمعدان بود روشن کرد وسپس یک شیشه محتوی روغن را بازکرد اول به پیشانی ، سپس به دهانم وبه سینهایم ، و…..مالید.

یک شاخه زیبتونرا هم درون ظرفی که درآن آب مقدس بود فرود کرده بروی من پاشید ومرا غسل داد.

سپس گفت ، بنام خدا ، پسر وروح القدس از این ساعت ترا به عقد دایمی خود درمیاورم وتو : آنا رزا استریا باید تعهد کنی که درتمام مدت از من حرف شنوی داشته در بیماری ، تنگدستی ، وغیره وذالک بامن همراه وهمدم باشی . آیا درمقابل تمثال مبارک سوگند میخوری ؟ گفتم آری .

گفت چون نمیخواهم روابط شبانه ما نامشروع باشد با اجازه عالیجناب امشب ترا به عقد خود درمیاورم ، سپس انگشتر مرا از دست راستم بیرون کشید وگفت :

بنام خدا وپدر وروح ا لقدس این انگشتررا متبرک ساخته بتو تقدیم میکنم وترا به همسری خود میپذیرم ، آمین ( خاک برسر انگشتر مال خودم بود) . پس از آن مرا بوسید وگفت از امشب ما روی دوتختخواب میخوابیم ، وهر زمان که من بتو احتیاج داشتم به تخت توخواهم خزید؟! ( انگار ما آدم نبویدم  واحتیاج به (مالی) نداشتیم )

توباید بر این باور باشی که درهمه حال از شوهرت حرف شنوی داشته وهیچگاه برضد او سخنی برزبان نیاوری ورفتاری نکنی که باعث رنجش او شود ، میدانی اطاعت نکردن از همسر چه عقوبت بزرگی دارد؟

حال لخت شو وبرو روی تخت ، تا من دعایم را تمام کنم ، صلیبی به روی من کشید وگفت ، تومرا دوست میداری  نه؟

پس بدان که من نیستم تو دوست میداری تو خدارا دوست میداری

توی دلم گفتم : خاک عالم برسرت کنند این که از صیغه های ما بدتر بود اقلا آنها پولی به آدم میدهند ، ویک مدت معلوم هم دارد نه ابدی  بعد هم منکه باخدا نمیتوانم عشقبازی کنم …….

بلی روزیکشنبه من طی یک مراسم باشکوهی با خدا عروسی کردم.

آنا رزا استریا فرزو

—————

از :داستانهای پراکنده

ثریا /اسپانیا

در دشت فراخ زندگیم

امروز هم همچو روزهای دیگر

به تیک تاک ساعت گوش میدهم

که سکوت پهن شده را میشکند

به گرد خود دیواری  ساخته ام ، محکم وپابرجا

خشت آنرا از راههای دوری آورده ام

از کویروکوهستانهای بند وقله های پربرف

امروز در سر زمین پا برهنه ها

روحم خسته است

خسته ام از دیوارهای شیشه ای بلند

خسته ام از راه بندان غولان آهنی

خسته ام از فریب وریا ورنگ هستی

خسته ام از دیار لاشه های بو گرفته با کفن سیاه

پندارم پشت همان دیوار است

که نقش روشنی درمن ، بر می انگیزد

روشنایی مرا نوازش میدهد

ا ز دیوار زمان میگذرم ، ازچهره ام پیداست

که  ….میخواهم از نردبانی بالا بروم

ودستم را به آسمان برسانم

ونور خورشیدرا به دست بگیرم

هیچ صدایی نیست ، هیچ صدایی نیست

نور راه خودرا در پس پرده توری جای داده است

امتداد آن تا انتهای اطاق میرود

خطوط بهم ریخته مرا بیاد چه کسی میاندازد ؟

آیا هنوز کسی درکرانه دریا بانتظارم هست

میل پرواز دارم

میخواهم همه جارا چراغانی کنم

میخواهم روشن شوم تا همه مرا ببینند

آنها که درپیشرفتگی حجم زندگی ننگینشان

روح مرا دزدیدند

من در جنگل ، میان بعد های گوناگون

در انتظار مخاطبی هستم تا بگویم

این مسافر تنها

از سیاست های شما بیزار است 

ثریا/ اسپانیا/

سفر مرا به درباغ چند سالگیم برد ، وایستادم تا دلم آرام بگیرد…….سپهری

———————–

جلوی یک مغازه کلاه فروشی کوچک ایستادم وبه پسرم گفتم عکسی بیادگار از من بگیر،

بیاد مغازه کوچک کلاه فروشی پدرم که پس از کشف حجاب بخیال خود میخواست درآن شهر  پرکرشمه برای زنان کلاههای مدرن وبرای مردان کلاهای شاپوی پانامایی درست کندوبفروشد ، ومن از هجوم حقیقت بخاک افتادم.

———

در پی روزهای کوتاه ، سایه ای در کنارم افتاد

ودست مهربانی برشانه ام نشست

وبمن گفت باید رفت

در این روزهای گرم وآفتابی مر داب زندگیم درخشید

ودستهایی بسویم آمدند تا زخم روحم را بشویند

همه چیز مانند یکلحظه گذشت

وکسی بمن گفت  : باید رفت

میان دلم و عشق دره ای افتاد

کم کم عشق گمشد  ، هرانچه بود

یادگاری بود که باخط خوش

بر دیوار سیاه زندگیم نوشتم

باران آنرا شست

عشق از من زاده شد ودر من مرد

نپرسیدم چرا؟

روزها وروزها بانتظار پیامی وجانم بسته آن پیام بود 

ومن خام ونارسیده

بانتظار چیزی بودم که هیچگاه نمیرسید

بلی ، باید رفت ، انتظار  بیهوده است

———

لندن .هفتم سپتامبر / ثریا/

 

سهراب گفت :

جای من اینجا نبود ، روی علفها چکیده ام

من شبنم خواب آلوده یک ستاره ام

——————–سین .سپهری

آهای مسافران خسته دیروز ، نجواهای شمارا میشنوم

جای منهم اینجا نبود

به هنگام زاده شدنم فانوس شب خاموش بود

گهواره ام با دونخ دستباف میان اطاق

تکان میخورد ، دایه ام چرت میزد

در یک اطاق تهی از مهربانی

درمیان انسانهای قلابی

نگاهم به حلقه ای بود که گهواره ام را نگاه داشته بود

با دونخ کلفت

درها همه بسته ، لبها همه خاموش ، چشمها همه پرکینه

به پیکر کودکی دوخته شده بود که چشمانش را

به د نبال روشنایی میچرخاند

گویی جای من آنجا  نبود

قطره اشکی بودم که از چشم نابینایی  ریخته

روی گلهای رنگین قالی

همه تنهایی همه جا تنهایی تاریکی ، قصه ، قصه ی تنهایی

عکس مادررا درپشت شیشه باران خورده دیدم

زیر یک آسمان غبار آلود

ناگهان شیشه شکست ، مشتی برسرش فرود آمد

و…این مشت روزگار بود

جای او هم آنجا نبود

———-ثریا /اسپانیا/ سه شنبه

بقول معروف هیچ بدی نرفته که جایش را بهتری بگیرد ، ثمره همه انقلابات وحشتناک بوده با یک نگاه کوتاه به انقلاب فرانسه ، جناب ناپلئون امپراطور میشود اواز جهنم بدبختی نجات پیدا میکند اما مردم همچنان بینوا ودرمانده اند با جنگهایی که به راه میاندازد تا برای سر زمینش برکت بیاورد  وداستان همچنان ادامه دارد تا به رییس جمهوری کنونی

انقلاب بلشویکی روسیه ظاهرا برای نجات مردمان زحمت کش ودرمانده به راه افتاد وبا آن طرز فجیح آنهمه انسان بیگناه کشته شدوامروز جایش را دیکتاتورهای دیگری گرفته اند.

وانقلاب آخرین واقعا یک انقلاب راستین بود یک لحاف کهنه پر وصله که با روکش ساتین آنرا پوشانده بودند حال روکش از بین رفته وچهره کریه لحاف ووصله های چندش آور آن آن نمایان شده است  عوض شدن وماهیت مردان وزنان که درعرض یک ساعت از زیر شال کشمیر شاهنشاهی بیرون آمده وبه زیر عبای نخ نما شده شتری خزیدند  از هنرمند تا شاعر  از تاجر تا ژنرال چهره ها عوض شد  ریش گذاشتند نامشان را عوض کردند اشعار حماسی ورزمی سرودند  البته صله خودرا نیز دریافت داشتند عده ای خودرا به دامن گروههای جداشده ویا مقاومت انداختند تا هم ا زتوبره بخورند هم از آخور در هر حالی باید منافع حفظ میشدعده ای تفنگ بر  شانه انداخته در رژه سپاه وبسیج قدم برداشتند ومرا بیاد برادر ناتنی یوری ژیواگو میانداختند که از ولگردی به سرهنگی واربابی رسید ژنرال پنبه ها با ریش وسبیل مصنوعی ونامهای دروغین خودرا درپستوی خانه پنهان کردند وسپس مانند یک موش کور  بیرون آمدند  وگفتنند که ما: درآن رژیم کاره ای نبودیم تنها کارمان دزدی بود همین

زمانی که تمدنی فرو میپاشد آنکه زرنگتراست میبرد وآنکه  احمق تر است نابود میشود  »از فرمایشان جناب ناپلئون بوناپارته

ثریا/ اسپانیا

پاییز درپشت پنجره اطاق ، آواز میخواند

روح آفتاب پاییزی بر فرش کهنه ، حجم آنرا نشان میدهد

نخ های کهنه آن از خواب بیدار میشوند

دل من باندازه آفتاب روشن است

پشت پنجر روشنایی ایستاده ام

زن همسایه گلهایش را آب میدهد

وآواز میخواند

اینجا ، درگوشه خلوت این اطاق

لحظه هایم پر است

اندیشه هایم اوج میگیرد

در این هوای چند گانه

به چهره خسته ( او) منیگرم

به چشمان درشت او

که به درخشش ستاره های شب بود

حال خمیده ، خسته فروتنی خودرا

نثار من میکند وبیاری من برخاسته

در سایه روشن آفتاب

کنار پنجره مهربانی

خم میشوم تا شاخه گلی را از خانه همسایه بچینم

تا باو هدیه کنم .دستهایم کوتاهند

وسوسه چیدن گل همیشه درمن زنده است

برای تولد پنجاه سالگی پسرم/ ثریا / اسپانیا

————-

در هیچ شهری ساکن نیستم

وهیچ دیاری

شهر من شهر تنهایی است

که باخشت پخته زندگیم آنرا ساخته ام

وبا گل عشق آنرا سر سبز میکنم

من درسایه راه میروم

در آسمان آبی ما که به تیرگی فرورفت

رنگین کمان هم گم شد

وگل سرخ نشکفته پژمرد

بانتظار پرنده نشسته ام

پرنده ای خاموش ، زخمی

که با دستهای جوانش

زندگی را پیچاند

او زیر باران ، زیر آسمان تاریک

در ازدحام گنگ خیابانها

همان تک درختی است که قامت کشیده

او که با چشم بسته روزهارا میشمرد

شبها را میشمرد….و

قلبش سرشار از درداست .

————————-ثریا

یکشنبه / دوم اکتبر 2011 / دهم مهرماه 1390

HAPPY BITYHDAY MY DARLING

یوسف گمگشته باز آید به کنعان غم مخور

کلبه احزان شود روزی گلستان غم مخور

——————-

یوسفان گمشده ما ، هیچگاه به کنعانمان برنگشتند ویا برنخواهند گشت

وما چشم به راه بهار نشستیم بی هیچ حوصله ای !

—————-

آوایت را دوست میدارم ، ای مرغ خوشخوان

صدای  تواز پنجره بسته ودیوار گچی ،  بگوشم میرسد

آوازت را دوست میدارم

میخواهم در تو فرو روم ودر تو بمیرم

میخواهم قلبم را از تو پر کنم

صدایت را دوست میدارم ، ای مرغ خوشخوان

صدای تو از میدان طنابها گذشت

از شن زارهای گذشت

به هنگام خواندن در میان سایه های خاموش

همانند مروارید غلطانی بر روی اطلس سفید ، می غلطید

صدای ما خاموش است ، از تلخی عصاره تنهایی

ای صدای عشق ، ای صدای حقیقت

به هنگام شکفتن گل سرخ  دربهاران، تو آنجایی

ای صدای جاودانی ،

به هنگام مرگ من در کنارگلهای زرد وسپید

که بی جان بر روی خاک افتاده اند

صدای تو بر من میتابد

در تو چیزی هست که تلخی هارا شیرین میسازد

ومرگ را آسان

ای جویبار روشن ، ترا با معیار عطش عشق میسنجم

آوازت را دوست میدارم( دراین سرای بیکسی)

آوازت آبشار بی دریغی است که برپیکر رویاها فرود میاید

ای آب روشن ، ای مرغ خوشخوان

آوازت را دوست میدارم…….صدایت را

———————————————–

برای مایسترو محمد رضا شجریان / بامید پذیرش

ثریا / ا سپانیا/ جمعه 30/سپتامبر

این یادداشتهارا درلندن مینویسم دفتری جدا برای خاطرات روزانه دارم اینهارا درهوایی مینویسم که صبح تاریک است ،  ظهر باران میاید وعصر آفتاب میشود وروشنی بر روی درختان وبرگهای باران خورده میتابد ، از پیاده روی برگشته ام پیاده روی که چندان موفق نبود زمین خیس برگهای نم دار زیر پاهایم وسر گیجه مرا ودار کرد که راه چندان دوری نروم.

درون خانه ، خودم را گم کرده ام زمانی فکر میکنم که مبادا خودم را از دست داده باشم اما نه! ( دوستی ها ) را از دست داده ام دوستی هایی که بر مبنای لباسهای آراسته گردنبد های برلیان وانگشتری الماس وزمرد وخانه های اعیانی بنا شده بود ! دوستی که آرزو داشتم همچو نسیمی دروجودم گردش کند ونسیم او هر بار قلب مر ا به لرزشی دلپذیر در آورد نه همه چیز وهمه گم شدند دیگر مدت چندانی از عمرم باقی نمانده بنا براین بقول خیام چشمانم را  به روز میدوزم به ساعات ودقایق .

» فرهنگ « که امروز اورا نیز از دست داده ام بمنزله جوانی من بود که در کنارم سالها ایستاده واحساس تنهایی را درمن میکشت  او تنها موجود واقعی بود به همراه فرزندانم دیگران یک سایه بودند سایه ای که من برای فرار از خستگی وسوزش آفتاب در پناه آنها قرار میگرفتم تا عرقم خشک شود ودوباره به راه بیفتم .

من اورا دریک هاله سپید نقره ای پیچیده بودم وبه طاق بیکسی ام آویخته وهر روز با نگاه کردن به آن قلبم در میان شعله های سوزان عشق میسوخت حتی در بدترین شرایط زندگیم یا پیش پا افتاده ترین آنها او بر من میتابید .

امروز او نیست منهم نیستم آن زنی که یک عمر با وفاداری وفداکاری همه را  حمایت میکرد دیگر وجود ندارد ، تنها بهاییکه از خودم گرفتم این بود که ( من یک انسانم )  هنوز عشق مرا رها نکرده است وگاه وبیگاه شراری بر دل مرده وافسرده ام میتابد .

دراین خانه کوچک به راحتی میتوانم بنویسم به موسیقی واگنر گوش کنم ودر عظمت آن گم شوم سپس فیلمهای بی سر وته وپیش پا افتاده ای را تماشا کنم .اگر هوا خوب باشد ترجیح میدهم بروم بیرون امروز همه آتچه را که مینویسم خاطرات زندگیم هست به همراه شوقی که درمن وجود دارد آنچه را دیده ام ویا خوانده ام ویا شنیده ام با کمی مهارت بر روی صفحه میاورم اگر روزی پیروزی من فرا رسید ( که شک دارم ) داستانهایم  را مدیون همان عشق وشوریدگی و….خواندن ها وشنیده هاست .

ثریا/از یادداشتهای یک سفر/ 29 سپتامبر 11

خودم را درپشت تنهاییم پنهان کردم

درون آن اطاق کوچک پر نور

همه شبا هت های یکرنگی را به آب دادم

زندگیم درنوسان روز وشب میگذرد

من انعکاس یک آ یینه ام بر روی آب

من بیخردانه پای بخلوت ها گذاردم

و…همه جارا بهم ریختم

در سایه یک درخت نازک بید

که خود از سرما میلرزید ، راه میرفتم

در پایان همه آرزوهایم فرو ریخت

من خودرا پشت تنهاییم پنهان کرده بودم

وجودم برای تو لازم است

ریشه ام درعمق زمین پنج هزار ساله از چشمه عشق

آب میخورد ، رشد میکند

دوباره مرا خواهی دید

تاریکی ها پس میروند

نور از پس پنجره باران خورده به درون میتابد

همه وجودم روشنی است ، نور است

هزاران چراغ درسینه ام روشن است

در آنسوی شهر ، سیاهی عکس خودرا دررودخانه میبیند

بخار آب دود زده روی پله های سبز لبریز از خزه

به زنجیر های طلایی مینگرد ، بازی با زنجیر

وقصه عمو یادگار

نیمه شب بیدارشدم ، دعا کردم ، رو به کدام قبله؟

لب هایم خشک بودند

عطر برگهای باران زده آرزوی صافی آبی گوارارا

درمن بیدار میکرد

هنوز هم در پشت شب تنهاییم پنهانم

—————————-

دوشنبه / سپتامبر/ از ورق پاره های سک سفر

ثریا

سینه ام با طپش شب میلرزد ، به گل عشق میاندیشم

شب ، دریک خواب خوش ، درکنار درخت توت

باد ، درگوشم چیزی گفت

توت تمام میشود درخت خشک خواهد شد

وتو درشکاف برهنه زمین ، فروخواهی رفت

زمان پوسیده ، باید رفت زیر باران

و…دوباره غسل تعمید گرفت

در یک مسیر تلخ غم انگیز

سفررا ادامه میدهم

غبار تجربه ، چشمم را بینا کرد

وبمن گفت : گل پایدار نخواهد ماند

غبار تجربه چشمم را باز کرد

ومن ، وهم نوررا دردلها دیدم

از کنار  شهر پر افتخار گذشتم

به کنار چنمبر تنهاییم خزیدم

موسم توت ریزان بود

ومن ، درحسرت یک توت ، نشستم

دیگر سواری نیست

وکسی دیگر بر پشت اسب زیر درخت توت

در انتظارت نیست

نکبت همه جارا فرا گرفته

دیگر صدال ولوله بلبلان بگوش نمیرسد

من درراه آخرین سفر،در سکوت اطاق

به مجسمه سنگی بودا مینگرم

که دسشتش را در مسیر باد بالا برده است

عبور مرغان سخنگو

روزهای گرم دل انگیز برایم چه وزنی داشت

وچه حجمی داشت آن ارتفاع تابستان داغ

—– نشستن روی نیمکت همیشگی

بی حضور هیچ مهربانی

ثریا/ چهارم سپتامبر / لندن

از من خواستی نظرم را درباره دگرگونی این سر زمین بنویسم چند هفته وچند ماه فرقی نمیکرد آنچه را که باید ببینم دیدم واحساسم را روی همین صفحه کوچک برایت میاورم.

متاسفم این دنیای رویا پرور که روزی جایگاه رمیدگانی بود که در سرزمین خود امنیت جانی وفکر ی نداتشند وبه اینجا پناه میاوردند تا اندیشه پربار خودرا بارور سازند امروز پناهگاه دزدان وحرم داران وتبدل  به یک بازار مکاره شده است دیگر از آن امنیتی که من تو وما به آن میاندیشیدیم خبری نیست

امروز این سرزمین به یک کشور ویران شده جهان سومی تبدیل گشته که درآن همه گونه اتفاقی میافتد مانند یک پیر هوسبازی که میخواهد به زور آرایش هنوز خودرا جوان جلوه دهد.

بلی عزیزم ، این سر زمین که روزی ارباب دنیا بود وبر سایر کشورها سروری میکرد وهمه تلاش وهستی خودراصرف اداب ورسوم تربیت دیرینه خود مینمود امروز تبدیل به یک جهنم شده است .

طبقه بالای جامعه هنوز قلعه وباروی خودرا دارند هوس بازی هایشان وخودفروشی هایشان همه روی آب ریخته ساختمانها هروزبالاتر میروند مانند میخی که آسمان را میخراشد گویی میترسند که سقف آسمان بر سرشان فرود آید  

.جامعه درست شکاف برداشته ودو طبقه شده است طبقه بالا باتر میرود وآنکه پایین بود فرو تر دراین میان عده ای هم میخواهند به جامعه بالا برسند وخودر به هر آ ب و آتشی میزنند سپس مانند یک کاریکاتور مسخره درکنار خانه های اعیانی خود بیتوته میکنند جالب آتکه خودرا از طبقه بالا هم بالا تر میدانند  البته درپندار خودشان)

در  جامعه هموطنان آنچه می دیدم غیر قابل تصوربود آنها هم چند (تکه شده اند نه چند طبقه جامعه طبقاتی همیشه وجود داشته ودارد حال امروز بقول معر وف خوکها روی پاهایشان راه میروند وسگهای گله به دنبالشان هستندگوسفندانی هم بی صدا درگوشه وکنار میچرند ، درخیابانهای بالای شهر کسی بتو اعتنایی ندارد درکنار  کاخ ها وخانه های اشرافی مغازه های همیشه بسته که باوقت قبلی در را  به روی تو باز میکنند

حال باید تصمیم گرفت ، با شروع حکومت لمپن ها اگر بخواهیم به روش قدیمی وتربیت ذاتی خود ادامه دهیم نابود میشویم واگر بخواهیم باین قوانین تازه که همان قانون جنگل است گردن نهیم  باز هم از فرط نا امیدی روبه فنا میرویم

آنها به عمد زنجیر به زنجیر قوانین را رشته اند هرقدر هم شالوده وساخت آدمها رابر رسی منیکنم نا امید تر میشوم این سر زمین از آنجاییکه میخواهد آزاد باشد همه حقیقت وحیثیت وآداب ورسوم وفرهنگ خودرا از دست داه است وکم کم دارد  رو به ضعف میرود من نمیدانم چگونه میخواهد خودرا درمقابل این سیل حفظ کند وتا چه حد میتواند مقا وت نماید تنها برای مردم خود ودیگران هزار  قید وبند ساخته ونامش را آزادی ، دموکراسی برای همه میگذارد !!!!

گمان نکنم دیگر  میلی داشته باشم  به آنجا برگردم حتی برای دیدن عزیرانی مانند تو با آنکه آپارتمان کوچک تو برایم جای دلنشینی بود وبا آنکه خانه نزدیک به آن آروزهای نهفته ام را بیدار میکرد  با این همه …… .

در  این میان تکلیف انسانهایی مانند ما چگونه است تنها کافی است که نخواخیم خودرا به آنها بفروشیم روزی با خود میگفتم نباید   درمقابل حوادث تسلیم شد اما گاهی در  بعضی پیش آمد های غیر قابل تصور چار ه ای جز تسلیم نیست دیگر  فرقی نمیکند که چه کسی حاکم است دیگر میل به مقاومت درمن کشته شده سیل تمدن لمپن ها جاری است تنها باید روح خودرا نجات دهیم .

بلی عزیزم آنچنان آزادی در این سر  زمین هست که تو درحلقه زنجیر های آن وزیر بار وفشار وسنگینی  نابود میشوی ونامش  دموکراسی وآزادی و… حقوق وحق زندگی برای همه است ، اما نه برای ما

تمدن ها نابود شده اند . تمام

اسپانیا/ بیست وششم سپتامبر 2011 ثریا

هر آنچه که در صور مختلف پدید آید

پیش چشم ارادت ، از آن نشانه ماست

————-

شب هزار چشم دارد

ووز تنها یک چشم ، اما در شب زمانی که روشنی دنیا میرود

تا در تاریکی بمیرد

دنیا هم میمیرد

اندیشه هزار چشم دارد

وقلب تنها یک نگاه

اما زمانی روشنی درجسم خاموش میشود

که عشق مرده باشد.

———-

رنگ سرخ غروب بر فرش آسمان پهن است

ماه خاموش دردامن شب

روی خرمنی از برفهای سپید جلوه میفروشد

سایه وار درحرکتم

روز فرسوده به آخر رسید

پرنده آهنین ، سنگین

به همراه لاشه ها

بر زمین نشست

در تیرگی فرو میرویم آسمان گم میشود

دریا گم میشود رودخانه مینالد

با رنگ خاکستری غروب

دل افسرده ام شاد است

خنده لبهایم را میبوسد

با نفس شب پیوندی بسته ام

آخ …گا م هایم لرزان ؛ روی یک چهار چرخ

چشم براه اویم ، او که میاید

بایدم دست به دیوار گرفت

وعصا را فرا خواند

——————- ثریا / از یادداشتهای سفرم به لندن ،

 

بمن بگویید : خرد چه رنگی دارد ؟ از رساله سنت آگوستین

————————————————–

سنت آگوستین در رم غسل تعمید گرفت وبه به دین مسیح درآمد نوشته های سنت آگوستین از بزرگترین آثار آن زمان بشمار میرونداو سرود :

بس دیر دوستدار تو شدم ، ای زیبایی روزهای دیرین که درعین حال همیشه تازه ای .

بس دیر دوستدار تو شدم ، تو دردرون من بودی ومن دربیرون ترا میجستم.

من زشتروی ، میان صورتهای زیبایی که از تو میدیدم ، غوطه ور بودم.

تو با من بودی ، اما من باتو نبودم ، اشیاء مرا از تو دور نگاه میداشتند .

تو ندا دردادی وبانگ بر کشیدی وپرده چشم کور مرا دریدی ، تابیدی ، درخشیدی وکوری مرا ازبین بردی  ، مرا لمس کردی

درمن برای یافتن آرامش ،  تو عطشی پدید آوردی

سنت گوستین به راستی به خدای خود پیوست او همیشه درحال اندازه گیری اجسام ،زمان وتقدیر بود.

برا ی ما که قرنهاست از آن دوران دوریم این اندازه گیریها  چندان معنا ندارد وخدایی که درپی آن هستیم گرفتارتر ازآن است که بشود با او نشست وبحث کرد. 

ماخذ » رساله سنت آگوستین ( بمن بگو خرد چه رنگی دارد )

ثریا/ اسپانیا/ وپایان تا اول پاییز ××

سنت آگوستین در سال 354 میلادی در شهری نزدیک تونس که درآنزمان درقلمرورومی ها بود به دنیا آمد ودر سال430 در سمت اسقف شهر د رالجزیره فوت کرد .

سنت آگوستین کتابهای زیادی از خود بجای گذاشته است  او کودکی زیرک وبا هوش بود درمدرسه ای درشهر  ( کوردبای ) امروز درس الهیات وفلسفه خواند وسپس عاشق شد در سن نوزده سالگی با خواندن کتابهای سیسرون عشق دیگری پیدا کرد عشق به حکمت وفلسفه به همین علت تصمیم گرفت به دین ( مانوی ) بپیوندد.

دین وآیین مانوی کا بنیان گذار آن یک فرد ایرانی بنام ( مانی ) بود در سال 1216 تا سال 1276 پای برجا بود آنها دو گوهر متضاد وجاودانه بشر یعنی نور وظلمت را تبلیغ میکردند مانی عقیده داشت وجود این دو میتواند نشانه ای از ملکوت خداوند باشد واگر کسی توانست برجسم خویش فایق آید با نور یکی خواهد شد درغیر اینصورت درسطح پایین تر درتناسخ وزندگی آتی حتی ممکن است بصورت یک حشره به دنیا بیاید !.

مانویان اعتقاد داشتند که هرچه هست خیر است وشر وجود ندارد ؟! وبا نخوردن گوشت که میگفتند به ظلمت متعلق است  وبا خوردن سبزیجانت ملکوت ونورسریعتر دریافت میگردد!

دنیای آنها سر شار از فسق وفجور بود ونخوردن گوشت اکثر اوقات باعث مرگ بچه ها میشد .

سنت آگوستین کم کم پی برد که دراین کیش زیانهایی وجود دارد وبسیار سئوال برانگیز است درهمین ایام چندین کتاب نوشت وهنگامیه با مانویان نشست ومناظره تشکیل داد شکست خورد واعتقادش سست شد.

او سوالهای زیادی از آنها میکرد که همه بیجواب میماندند بنا براین پس از نه سال که بعنوان مستمع وشاگرد مکتب مانی بود آنهارا ترک کرد وبه رم رفت .

در آنجا رئیس دانشگاه ( سیما کوسیا ) شد.

مانویان مدعی بودند که خرد وراه وروش  خود را مستقیم از عیسای مسیح اخذ کر ده اند؟ درحالیکه زمانی فرا میرسید که مانی به تعالیم مسیحیت سخت ایراد میگرفت وآنرا منحرف میدانست .

ادامه دارد