Author: Soraya

 روز جهانی زن را بعموم بانوان  جهان  تهنیت میگویم .

ثریا ایرانمش  ، لب پرچین . اسپانیا .

افسوس که دیر خبر دار شدم. در غیر اینصورت منهم بیرقی در دست میگرفتم وبه دنبال این زنان. تظاهر کننده میرفتم وآزادی زنان را طلب میکردم. اگر چه یک  نفر بودم واگر چه تنها بودم ،

اسارت  زن در میان دسته‌ای آلوده مردان  خیلی دردناک است. دردناک‌تر از یک غده  چرکین. سرطانی وچقدر آزادی خوب است وچقدر بدون مرد بودن خوب است وچقدر  تختخواب  تک نفره خوب است. خیلی چیزها خوب است مشروط بر اینکه. سطح توقع را پایین آورده وروی پاهای خود بایستی ومردانه حرکت کنی ،،

گاهی از کاری که کرده ام خیلی خوشحال وسر بلندم. ریاست را از او گرفتم وخود شدم رییس خانواده. به او طعنه میزدند  که زن ذلیل شده است اما برای من مهم نبود  میتاختم همچو یک اسب اصیل در راههای پر پیچ وخم کوهستانی نه از سرما ترسیده ونه از گرما ونه تشنه  دستها‌ای بی رمق او بودم  ،امروز همه چیز تمام شده  من أزادیم  را به دست آوردم مال ‌مکنت اورا بخودش واگذار کردم  خانه ساختم که توپ انر ویران نمیکرد. انر  بباد داد خوشبختانه دیگر من نبودم   درکنار بچه هایم. داشتم  به یک زندگی  کوچک ادامه میدادم. بارها به دنبالم آمد. بقول خودش قاره به قاره   اگر اروپا بود من امریکا بودم اگر ایران بود من اروپا بودم  ،

سختی ها زیاد بودند. طعنه ها و  بی لطفی های زنان شلخته وتازه به  دوران رسیده اما من همچنان مانند  یک کوه  استوار ایستاده بودم نه. از  سرما ونه از گرسنگی نترسیدم احتیاجی  به هیچ دست ویا پناهگاهی نداشتم خودم از نو شروع  کردم با  تنها هنری که داشتم خیاطی وپس از مدتها نویسندگی  که خوب  دومی به تعطیلی رفت  ،بچه‌ها بزرگ شدند ناگهان چشم باز کردم دیدم نوه هایم  یکی دانشگاهش راتمام کرده دیگری در دانشگاه است وسومی در. راه دانشگاه. ناگهان چشم باز کردم ودیدم در کنار نوه هایم سه توله سگ زیبا نیز  دارم عشقم به آنها افزون تر  از عشق به آن جناب رییس بود  ،

راهی دشوار آمدم  اما پیروزمندانه. امروز  بر تنها صندلی که به آن عادت کرده ام نشسته ام ‌ابدا به آن روزها وانچه را که نامش مال ومنال بود نمی اندیشم. خوشحالم که می‌توانم کتاب بخوانم بنویسم وبرای شما. افسانه بگویم . وگاهی تقی به سایر زنان بزنم که ،،،،شمابرده نیستید در سر سفره عقد در ازای چند سکه شما را میخرند  وسپس ارباب شما می‌شوند من مهرم را درجا بخشیدم حتی حلقه وانگشتری هم نه خواستم ونه داشتم  مهم خود او بود که متاسفانه توزرد از آب در آمد و،،،،، باقی بماند 

 پایداری زنان  باشرف وقدرتمنر را آرزومندم روز وزورکارتان شاد وپیروز باشید .

ثریا ، اسپانیا ، هشتم ماه مارس  دوهرازو بیست ودو میلادی .

 ثریا ایرانمنش ” لب پرچین ” اسپانیا !

خدایان مارا از بهشتی که ساخته بودیم بیرون میراند  اما  مردمانی  بودند وهستند که از مهر ورزیدن هیچگاه توبه نکردند ! 

برای سر کشی  بر مردم وکشتار آنها نیز هیچ کس توبه نخواهد کرد  همین چند روز پیش درافغانستان یک خانواده را  سر بریدند واین کار هرروز  انها وآن بت ساختگی که بر مردم جها ن تحمیل شده است  تنها لبهای بی قدرتش را تکان میدهد بی آنکه شعوری در سر ویا مغزی درکاسه سرش مانده باشد پشت صحنه چه بسیارانند .

کشتن چند بیچاره بی خانه مان کاری است همیشگی ودر متن برنامه ها  این خانواده گرسنه وبی پناه  چه منافعی برای جهان دارد  بهتر  نیست قاتلانی را که به آنها درس مرگ اموخته ایم به جان آن درماندگان بفرستیم ؟ وهنوز این اول کار است  چه بسا درپنهانی نیز هر شب خانواده هایی قربانی میشوند واب از آب تکان نمیخورد همه درفکر یک جنگ زرگری هستند بین دوابر قدرت جهان .

برای پیشرفت  وجلو رفتن باید مردم را به دنبالل خود کشید  امروز دیگر کمتر کسی از آن بیماری ناگهانی ووحشتناک !!! حرفی میزند گروه گروه  هریک با یک پرچم به دنبال یک گفتارند  بی انکه معنی گفتار وکردارخودرا بدانند  دستوری از بالا رسیده است . باید اجرا شود  آن بالا کجاست ؟ همه راهها به کجا ختم میشوند ؟ درانبار  اسلحه ها رویهم تلمبارند وبمب ها  باید مصرف شوند  .مهم نیست من /تو / واو چگونه زنده هستیم ویا زندگی میکنیم  مهم این است که باید ” طلا ” افرید ودرمیان طلاها زیست  با خون دیگران میشود کیمیاگری کرد ومس را طلا نمود .

ماهر چه بگوییم ویا بنویسم کسی نخواهد فهمید برای درک  مارا به اکراه ازخود میرانند وسپس ما درهمان جایی که بودیم وهستیم دوباره قرار خواهیم گرفت .

کسی فریاد مارا نخواهد شنید  درکوچه وپس کو.چه ها فریادهای دیگران گم میشود  ما حتی در ماندن. درمانده ایم  .آزاد نیستیم . آنهامانند سنگ غلطک از روی ما  راه میروند  وبه همان اندازه از آزدی  وازادخواهی ما میکاهند  ما آنهارا نمیبینم اما آنهار ا حس میکنیم از پشت میشناسیم .وهر روز نفس ما تنگتر میشود وزندگیمان  نفس گیر تر .

روز گذشته ناگهان  سنگی بزرگ مانند یک غلطک   بر سرم فرود امد  \پس از سه ما ه که درانتظار رسید برق بودم ناگهان چشمم به رقمهای  آن افتا د  نفسم برید  ششصد یوروی  نا قابل برای  یک نفر که نه چندان بخاری گرم کنی را مصرف میکند نه چندان \چراغی دارد ونه چندان از اجاق برقی استفاده میکند وتازه برای ماه اینده بیشتر خواهد شد با التماس توانستم  بصورت قسطی انرا پرداخت کنم وهنوز  درانتطار این ماه هستم  چه بهار چه تابستان چه \پاییز وچه زمستان صورتحساب  یکی است مانند صورتحساب  تلفن یک نفر هرماه هشتاد تا یکصد یورو باید به پردازم  خوب اگر نمیتوانی به 

پای ما برسی  / از ما نیستی باید بمیری  راه سومی وجود ندارد و…. واز ان پس ما  ومن ودیگران وجود نداریم وکسی برای ما پرچمی را بالا نخواهد برد نه برای ما ونّه برای آن خانواده های جان باخته افغانی ! مهم نمایش وسیرک بزرگ است عده ای دراین جنگ سود فراوان میبرند جنگ برکت است برای همه آنها که راهش را میدانند .این جنگ ادامه دارد تا زمانیکه یکی از طرفین خسته شود وشمشیر ا  غلاف کند  دیگر کسی باقی نمی ماند  وآن عده که باید کم میشوند وزمینهای \ وسیع تقسیم میشود بین خودشان برای چراگاههای خصوصی شان ورقصندگان نیز دراین میان دستی از آستین درآورده با نطق های آتشین وفریادهای بلند این  جنگ را محکوم میکنند ومیل دارند به ان گره بخورند  امااازخودشان مایه نمیگذارند دیگران را به خدمت میگیرند .

درحال حاضر المان یکی از خریداران مهم نفت وگاز از روسیه است اما دکانداران دیگر همه بساط خودرا جمع کرده بخانه هایشان رفته اند من دراین فکرم که مثلا برند شانل ویا بقیه را در مسکو جه کسانی می پوشیدند  ویا مصرف میکردند غیر ازهمان ؛ اولیگارشی  ؛ های تازه به دوران رسیده مانند سر زمین  کهنسال من ! 

وهنوز ما درانتظار ان سیمرغ بلند پروازیم که از کوه قاف بر سر زمین ما فرود اید !!

( دیگر این حروف اجازه نوشتن نمیدهند   ) باید بفکر یک دستگاه جدیدباشم . با عرض معذرت .تمام 

ثریا ایرانمنش ۰۷/۰۳/۲۰۲۲ میلادی برابر با ۲۵۸۰ شاهنشاهی !

 ثریا ایرانمنش ” لب پرچین ” اسپانیا !

” چهل سال  دراین  رنج ونیاز /  سراز بخشش مهر  پیچیده ام /  رخ از بوسه ما ه گردانیده ام !

به خوش باش حافظ !  که جانانم اوست  /  به هرجا که آزاده ای  یافتم /  به جامش اگر میتوانم  /  می افکنده م ! گل افشاندم . چهل سال اگر  بگذرانم به هیج / همین بس که دررهگذر وجود / کسی را بجز خود  نگریانده ام!……” ف. مشیری “

نامه پر مهر ومحبت   حضرت ولایتعهدی به آنمرد ناشناس  ورهبری دست نشانده اربابان  تن مارا به آتش کشید ! آه چه مهربانانه درکنار ایشان ایستاده اند وچه خصمانه به ملتی که زیر بار یوغ ودریوزگی وبیچارگی رنج میبرند پشت کردند . کارشان درست بود بی وعیب ونقص بود .

 درستش هم هیمن است باید درکنار ارباب بود نوکران را باید رها ساخت بحال خودشان وا گذاشت  دیگر کسی ایشانرا نه بجای میاورد و نه می شناسد مانند همه هنر پیشه های دنیای مجازی روی سرشان معلق میزنند وکباب درست میکنند ودر زیر سایه آن بانوی گرامی که خود دست نشانده  همان بی اعتباران ودزدان شبانه میباشند خودرا به دست قضا وقدر سپرده اند ! به کنسرت میروند مردم بینوا برایشان سرود ازادی میخوانند اما ایشان دیگر حوصله ندارند هرچه باشد سنی از ایشان رفته واینکه گفته اند ما درکنار شما هستیم منظورشان هم ارتش نامریی که دراختیار دارند وکسی نمیشناسد  والادرکنار مشتی پیر زن وپیر مزد زوار دررفته ویا مشتی خود فروخته که نمیتوان ایستاد ! بعد هم / مگر ولیعهد یونان توانست دوباره برگردد وجای پدرش را بگیرد ؟  من نمیدانم شعور وایمان آن مردم کجا رفته که هنوز دل به این مرد بینوا بسته اند که نه ازخود اراده ای دارد ونه میتواند داشته باشد  هرچه باو دیکته میشود مینویسدو زیر نام یک پیام  به آسمانها میفرستند  چه کسی را خوش اید  وچه نیاید  همین است دوران بردگی ما چنین آغاز میشود ! .

چه همه شاهنشاه آریا مهر درآن زمان که ایشان پای بعرصه .جود گذاشتند خوشبخت وسعادتمند بودند وافسار بانور ا رها کردند هرچه خواست باودادند وخود قربانی شدند ورفتند بانو هم بر گشت به ریشه خود که در جبه های گوناگون  رشد میکرد !  هر چه باشد بهتر است تا اینکه مانند زنان عصر قاجار در حرم بنشینند ونظاره گر بزرگ شدن فرزندان برومندشان باشند مردان بزرگ از کنارشان رفتند دیگر کسی باقی نماند غیز ار چند جوجه فکلی که چسپیده به ستاره سرخ و پتک وداس ! واین شد که سر زمین باستانی   کهن سال به زیر خاک رفت ویک سر زمین قلابی از میان ان بیرون زد که نه ریشه دارد ونه پایه واساس .

حال باید هما ن نام سر زمین هزارو یک  شب را بران نهاد  وچه خوشند آن جماعت وچه ناخوشیم ما آوارگان  بی تقصیر  حال تنها خاطره هارا نشخوار میکنیم وآ برادردهان مزه مزه کرد ه آنرا غر غره میکنیم مینوشیم ودوباره آنرا بالا میاوریم  وباز به همان شیوه عمل میکنیم یک  چرخش ابدی ولایزالی  

تا سر انجام درگوشه ای که نمیدانیم کجاست مانند یک توده ازهم وا برویم بپوسیم وبی نام ونشان تنها خاکسترمان بر جای بماند درحال حاضر نظاره گریم وچه سرزمینی ؟ .واقعا هزار ویک شب است اما کسی نمیداند درشب  جه میگذرد  چه بر ما وچه برانها  برای گرسنگان خواب  نان واب را میبینند برای شکم بارگان خواب کشتی تفریحی روی ابهای سرگردان جهان وجت های خصوصی که آنهارا به سالن های مد هدایت میکند !

دیگر زیاده عرضی نیست دراین صبح یکشنبه کمی دلم گرفته بود عکسی ازخودم را درسایه به شما تقدیم میدارم !  به همانگونه که نوشتم . تنهایم را  با دیوار  تقسیم کرده ام . ث

پایان / ثرا ایرانمنش . -05/03/2022 میلادی برابر با 2580 شاهنشاهی !؟

 ثریا ایرانمنش ” لب پرچین ” اسپانیا !

” توجه  خوانندگان  محترم ! من حق کپی رایت دارم  وکسانی که این نوشته هارا کپی کرده وبه نام خودشان به چاپ میرسانند نامشان درفهرست ما هست ” ! هر چند دریک سر زمین بی قانون زیست میکنند

نه! ما تیغ نخواهیم کشید ! 

به روی کسی که همگام ازادی ما بود  وبه خانه ما آمد / 

و…آتش نخواهیم  گشود  بسوی پرچمی  با نشان  بتک و داس /  که همرنگ خون ماست !…….”  .الف.سایه” هوشنگ ابتهاج از دفتر  شبگیر !

……………

اینجا . دراین دیار . سخن از رنج هستی است .

اینجا غم ها واندوه  برگهای پلاسیده خزان را بیاد میاورد 

سخنی از بهاران نیست 

اینجا شادی وخرمی وشادابی  . در زیر خاک نمناک خفته است 

دراینجا من تنهایم  وتنهایم را با دیوار تقسیم کره ام . 

با اندیشه های کهن خویش  پنداری نیک / گفتاری نیک ورفتاری نیک  

اینجا من خریداری ندارم رنج من واندوهم  آمیخته با احساسی دیرین 

در خطوطی نا مریی گم میشوند .

اینجا من تنهایم وتنهاییم را با دیوار تقسیم میکنم 

تصور چند بوسه  / چند قطره اشک  وآهنگی دلپذیر ومزه مزه های شیرین 

گذشته هارا بیدار میکند واینده را تار میسازد 

اینک ! ای خواننده ناشناس !

 تو از راز پنهان من اگهی  

همه کوره راهها سر اتجام به هم خواهند رسید 

غیر از من….وتو 

گام های من پنهانید وگام های تو نا مریی 

دراین پهنه بی انتها 

در کناراین  قاتل نامریی که نامش  زمانه است 

من باید به تنهایی راه را ادامه دهم بی هیچ همراهی 

دراینجا  سکوت است  تنهایی است وهمسایه ها بیگانه اند 

دیر زمانی است که  روح سر گشته من درپی یک اشنا میدود 

ونا امید باز میگردد 

ما خود دشمن خویشیم 

وآنقلاب زدگان 

 انقلاب همیشه برایشان سپید است وپر برکت . ث

پایان / ثریا ایرانمنش / 04/03/2022 میلادی برابر با 2580 شاهنشاهی !

ثریا ایرانمنش ” لب پرچین ” اسپانیا !

مطربا ! عشقبازی از سر گیر  / یک دو ابریشمک فروتر گیر 

چونکه درچرخ  آردت  باده  / خانه  بر بام  چرخ اخضر گیر 

ملک هستی وبیخودی داری  / ترک سودای  ملک سنجر گیر ………” شمش تبریزی ” 

انسان بی فردا  انسانی بی هدف انسانی قربانی وله شده در زیر دست وپاهای تکنو لوژی وبر باد رفتن خصوصیات انسانی ساختن غولهای بی شاخ ودم با دهان گشاد وبرده داری نوین در سطح جهانی !

باید برگشت وپرده هارا یک به یک بالا زد وفردا را به دست فراموشی سپرد . 

زندگی من هفت پرده دارد که تنها یکی ازآ نها سپید وپاکیزه ویکی نیم تاریک بقیه همه یک دست سیاهند  بنا براین هرگاه خاطره ای بر ذهنم مینشیند فورا پرده آخررا پایین میکشم .

پرده اول روشنایی بود باغ بود  زمین بود اب بود دریاها لبریز وهوا افتابی وصاف ودرختان غرق درشکوفه وبوی گلهای ارغوانی وسرخ وسفید ولاله های گلگون وسبزه زار طبیعی همه جارا اشباه کرده بود  با خود میگفتم” حتما فردا بهت خواهد بود این اول کار است .

بیآنکه بدانم فردا همه چیز مصنوعی وپلاستیکی خواهد بود .!

پرده دوم کمی نیم تاریک افتاده به دور از متن خانواده وزادگاه وچشیدن مهر پدری ودامان  وآغوش او !

پرده سوم …نه  تاریک وسیاه است / پرده چهارم نیز همچنان سیاه است  پرده پنجم  کمی روشن تراست اولین فرزندم پای به جهان گذاشت ومن دنیارا در چشمان درشت وبراق او میدیدم  وبه زودی این پرده نیز تاریک شد. 

پرده های چهارم وپنجم و ششم تاریکی محض وپرده هفتم امروز است وفردایی نیز نیست .

دیگر اندیشه ها یم را بکار نمیگیرم  بی فایده است  ظروف اشپزخانه بی مصرف افتاده اند درعوض کیسه هال زباله انبوه تر شده ند زندگی  تبدیل به زباله شد ومردان همانند غول های بی شاخ وبی دم گاهی بادم با دهانی گشاد  در جهان نعره میزنند .

دنیای زیبای ما  درمیان مشتهای گره کرده یک پیر زن مردنی که اقبال دارد واز طایفه آن معجونهای  مافیا میباشد ومردکی مقوایی که هنوز جغرافیای جهانرا به درستی نمی شناسد مانند یک مومیایی ویک مانکن یک رباط اورا همان زنان هرزه حرکت میدهند  در آنسوی جهان خرسی به بزرگی همه کره جهان نشسته است دنیارا میان خود مانند یک هندوانه قسمت کرده اند وبا اسلحه نوک تیز خود مرا وترا واورا مورد حمله قرار میدهند ” شما خود بخود خواهید مرد یا ازگرسنگی  که ما بشما خواهیم داد ویا در لباس مثلا رزم ویا بیماری های ناشناخته  / بزم دیگر به پایان رسید بزم های ما ازنوع دیگری است . خون را بجای شراب مینوشیم .

روزیکه در یک فروشگاه بزرگ انبوه ظروف چینی اعلارا رویهم انباشته برای حراج دیدم  آن روز فهمیدم دنیا دارد به آخر خط نزدیک میشود .

دیگر به ان ظروف چینی احتیاجی ندارند  بشقابهایشان از طلا ست وصندلی هایشان نیز طلایی ونقره است .

از همه بدتر بچه نوکرها وبچه زعیمهایعنی کارگران مزارع که روزی ما به انها اهمیت میدادیم و ارج مینهایدم امروز روی صندلی های  طلایی بی هیچ سواد وشعور سیاسی یا اجتماعی  مشغول نشخوارند .

انسان فردا دیگر  آینده ای ندارد وعجب آنکه صاحبان همین تکنو لوزی های پیشرفته نیز خود قربانی همان  ابزاری میشوند که بادست  خود آنهارا ساختند وبشریت وخصوصبات انسانی را ازجهان روبیدند وبه دست باد دادند.

حال تنها یک کشور قلابی وحهنمی بر دنیا حاکم است   که همه تاریخ را بخود اختصاص داده  وهمه پیامبران دروغین ر از آنجا صادر کرده است وبقیه نوکران اویند وبس .

حال چگونه میتوان درکنار یک مجسمه بی جان نشست واز او کمک خواست ویا به اسمانی که تنها محل رفت وآمد جت های جهنمی و کشنده میباشند به دنبال خداوند گشت  .

خدواند همان ” سکه ” است از طلا که درون صندوق های غیر قابل نفوذ  نشسته است .

مستی آمد زر اه  بام ودماغ  / برو اندیشه  ره دگر گیر  

از ره خشک راه بسیار است  / کشی بساز و  زو ره  تر گیر 

فارغم همچو  مرغ از مرکب  / مرکبم  را تو  لنگ ولاغر گیر 

گر نروید زخاک  هیچ انگور /  مستی عشق را مقرر گیر ….پایان 

ثریا ایرانمنش 03/03/2022 میلادی برابر با 2580 شاهنشاهی !

 ثریا ایرانمنش ” لب پر چین ” اسپانیا !

” اگر جنگ ادامه یابد ” کتابی است از ” هرمان هسته در مورد جنگ جهانی  دوم  که درمقابل این جنگ یک بازی کو.دکانه بود با سیاستمداران قدرتمند دنیا دیده / مانند ژنرال دوگل که مانندی ندارد وامروز یک مارمولک چندش آور بر جای او تکیه زده / بجای روزولت وجرج واشنگتن یک مرد حلبی وبیمار روانی در میانی مشتی زنان پیر ویاِئسه شده ومردان بچه باز ادای قدرتهای جهانی را در میاورند ویک افسرخود خواه  مانند یک مومیایی  یخ بسته هیچ جیز در چهره او حرکت نمیکند . 

نه جناب هرمان هسه این زمان را پیش بینی نکرده بود . 

حال جنگ بر سر قدرت جهانی وبردگی مردمان جهان است وبس کسی دیگربفکر آن صورت کو.چک وشیرین دختر بچه ای نیست که درزیر یخبندانها  درانتظار یک شیشه شیر داغ نشسته است  همه درفکر آنند که این جنگ چه مزایایی برایشان خواهد آورد  درماندگان وبیچارگان درفکر یک سر پناهند تا خودرا بنوعی به ثبت رسانیده   پناهنده سازند واز مزایای قانونی  آن سر زمین !!! بهر ه مند شوند عده ای پرچم به دست گرفته راه افتاه اند تا چهرهایشان دردوربین  ضبط شود وبرایشان افتخار آمیز باشد  عده ای هم لباس رزم پوشیده اند تا برای جنگ ابر قدرتها بروند حال هرکدام بیشتر بدهند آنها همان راه را طی خواهند کرد برایشان نه این سرزمین ونه  آن سر زمین مهم نیست  تنها میدانند که باید بکشند  .

زمانی  ار فرا سوی عقل مردمانی میگذرم که آفتاب عقل و زندگی آنهارا سوزانیده  وخشکانده است  وحال درتابه   سود وزیان دارند مانند  نخود برشته  بالا وپایین میپرند میل دارم که  درکنارشا ن بنشینم  و بر انها سایه افکنم  ولبه تیغ اندیشه هایم را با رویاها وخیال به آنها برسانم !

میدانم همه امروز بنوعی دراین آتش میسوزند شعله آن دامن ماراهم گرفته است واشک آن ورزشکار  دونده را نیز درآورده است دو دیوانه دو سوی دنیارا گرفته اند وعمله هایشان درمیان اروپای غربی مشغول گودال کندن برای اجساد میباشند .

چه بسا دیگر کسی در راه خداوند نمی جنگد قبلا برای آخرت خود  دربانک  خداوند حسابی باز کرده اند و امروز در میدان دیگری زیر دوشی  غسل ارتماسی را بجای میاورند  شاید یک بهره برداری دیگر هم کردند ودربهشت جای بهتری  به انها داده شد .

امروز همه دریک شور وبی نظمی وبی خبری بسر میبرند دو قمار باز قهار در دو سوی جهان نشسته اند وهردو میتوانند حتی خورشید را نیز خاموش سازند ومارا درتاریکی بجان یکدیکر ببیاندازند  هریکی تاسی میاندازد مهره ای را جا بجا میکند یکی لاتهایش را به رخ جهان میکشد وآدمکشهای حرفه ای اش را دیگر کشتی های حامل توپ وها وتیرهای کشنده را دردریاها به راه انداخته مردم گرسنه  راهها بسته دراین میان کشورهای اروپایی دست به عصا راه میروند غلات ومواد غذایی را انبار میکنند قیمت بنزین   خیلی بالا رفته حال معلوم نیست فردا این برنج هایی که درونش موش ها لانه کرده اند به چه قیمتی برسد نان کمتر دربازار دیده میشود حتی نان جو هم کم است نان ارزن ونان ذرت..

در درون من چیزی شکل میگیرد که از پیش میدانم  دیگر دلم هوای آن خیابان پهن بزرگ را نمیکند  دلم مرده دچار سر گیجه هستم  درفکر هیچ بردو باختی نیستم متاسفانه دربانک  خدواند هم حساب ندارم  همه چیز را باخته ام وازاین باخت غرق لذت هستم  تنها از بردن عشق لذت میبرم آنهم گم شد  ومعنای زندگی بطور کلی دگر گون شد .

اگر جنگ ادامه یابد دیگرمن نیستم تو نیستی واو نیست ومانخواهیم بود تنها خاکستری فشرده با رنگهای گوناگون  در مسیر باد حرکت میکنند وارواح ما درآن بالا بالاها  چنگ مینوازند وشعر میخوانند  مانندامروز ! دنیا دچار سر گردانی وبدبختی هایش میباشد  یک برایمان مولانارا میخواند دیگری قصه حسین کرد را  ودراین پیچیدگی درونی خویش نشان میدهند  که خودشان نیستند  بلکه دیگرانند که آنهارا  هش میکنند .

امروز سه شنبه واول ماه مارس است ومن درانتظار یک روز شادی که نامش نوروز است !

پایان / ثریا ایرانمنش / 01/03/2022 میلادی 

 ثریا ایرانمنش ” لب پرچین ” اسپانیا !

ای خوشا دولت آن مست که د رپای حریف /    سرودستارا نداند که کدام اندازد !

ولوله افتاد در حمام زنانه ! سنگ پا گم شد طاس ودولیچه به یغما رفت  صفحات پر شدند از همدردی با دولت اوکراین وجنگ روسیه وآن تزار  تازه بر تخت طلا نشسته ! …..سی ان ان  سر دسته همهرا به گریه وا داشت  اخبار با چاپ عکسهای فیلم های  سالهای گذشته وامروز  آنرا درد آور ترین   ساعاتا برای عشاق !!! به چاپ رسانیدند  ا زهمه مهمتر ایرانیان  ما وغربت نشینیان آنچنان کاسه از آش داغ تر شدند که بیا وتماش اکن  سرود جنگ میخوانند اشعار “مشیری” را که زمانی برای ویتنام سروده بود سر لوحه قرار میدهند  آهای !!! رفقا !!! زمانی که این جناب تزارین آمد ودریای کاسپین شماا برد .

 شما کجا بودید؟  چرا پرچم خودرا بالا نبردید ؟  زمانی که پوتین بما میگوید مشتی احمقنمد که میتوان آنهارا فریب داد شما  چرا سکوت کردید حال لندن نشینان ورسانه های تهوع آور آنها با اوردن مشتی دلقک  از اکراین دفاع میگنند واشک تمساح میریزند درحالیکه همه نانشان درهمان روغن سی ان ان  وبقیه رسانه های ریا پرداز است  اوکراین کثیف ترین منطقه وفاسد ترین کشوری بود که گروه ملعون وفاشیست گلو بالیست در آنجا مشغول پول شویی وکارهای دیگر بودند  اوکراین  دیگر آن اکراینی نبود که از میان آن خوانندگان اپرا بر میخاستند وبه پراگ طعنه میزد انرا قوم الظالمین باخود همراه ساخته بودند تا درآزمایشگاههای منفور آنجا میکربهای کشنده برای ما صادر کنند مارا ببردگی بکشند  حال نوکیسه ها و نوچه ها حتی آن جناب ” توماس جفرسون ” ایرانی نیز پرچم اکراین را به دست گرفته وآن دلقکی که امروز در لباس مبارز نستوه وقهرمان جلوی دوربینها حاضر شده ومعلوم هم نیست درکجا پنهان است  جهان را شگفت زده کرده اند من از جنگ بیزارم میلی هم به همراهی با ان جناب تزارین تازه به دوران رسیده ندارم او برای ملت وسر زمین خودش خوب است نه برای ما روی سخن من با شما ایرانیان عزیز واین  سر زمین که مرا چپاه داده است وخواهر بزرگ سر زمین من است وکپی گر !

چرا زمانی که همه هستی مارا سر زمین یخ ها وسیبری به یغما برد  اب از ابی تکان نخورد ؟ چرا نیم سر زمین ما را که به چین فروخته اند کسی سخنی نمیراند مردک مفنگی آخوند لباس عوض کرده درلبا س مدرن مینشیند وسخن پراکنی میکند که ” بلی همه  اینها  ناشی از راه غلط فلان رییس جمهور قبلی بوده است !!! مردک ! چقدر خودرا فروخته ای در ازای چند سکه ؟ ودراین میان عده ای هم میل دارند خودرا به لهستان برسانند وپناهندگی بگیرند !!!! لهستان هم درب را به روی همه هموطنان ما بسته است  بقیه را راه میدهد .

شلوغ نکنید ! این یک بلوف است وجناب تزارین میل داشتند جلوی اربابی گروه گلو بالیستی را بگیرند تنها یک گام مانده بود  تا بردگی ما وبردن ما به قفس ها وبکار گرفتن ما دراردوی کار ومزرعه ها وسایر جاها بلی تنها یک قدم مانده بود وباید از اهورا مزدای پاک ایران سپاسگذار بود که حد اقل مارا از بردگی نجات داد حال اگر کسانی میل دارند که خودرا ارزان بفروشند میل خودشان است ویا در سر بازاربردگی بایستند تا خریده شوند آنهم میل خودشان است  ما محکم سر جای خود ایستاده ایم ومانند هنان درختان کهن سال سر زمینیمان ایستاده خواهیم مرد اگر چه  بمب اتم بر سر ما فرود اید باز ایستاده ایم ..به شما گوسفندان هشدار میدهیم این بازی پشت پرده است وارباب وجابجایی اربابان حال که جرئت وعرضه ندارید سر زمین خودرا نجات دهید وخود ارباب خود باشید حد اقل برده هم نشوید مهم نیست غرب یا شرق / هیچکدام دوست ما نیستند دوست اموال ومنابع زیرزمینی شما هستندبا کمک همین مولاهای احمق لگن بسر که با نگاه کردن به آن عمامه هزاران بار  میل داری خودت را به توالت برسانی   بیشتر نمینویسم  تنها میگویم ” بیدار شوید ” اوکران به شما چه ؟ دریای کاسپین وخلیج فارس متعلق  بشما بود آذربایجان کردستان متعلق بشماست کرمان شیراز اصفهان متعلق به شماست نه لهستان ونه اوکراین ونه ترکیه شما درهمه آن جا ها تنها یک طفیلی وبرده هستید نه بیشتر…..من با پول خودم  به این سر زمین آمدم با پول خودم  یک لانه خریدم همه به یغما رفت آخرین سکه را نیز دادم تا توانستم خودم را نفروشم نه بعنوان پناهنده آمدم ونه بعنوان طفیلی  آمدم تا از شر زخم زبانها وحقارتها جان بدر برم آمدم تا خودم را بیابم درتمامی این مدت خانه من ایران بود وهست وخواهد بودزیان ماپارسی است ویزدان ما اهورا مزدا ما گاورا نمیکشیم نا خون آنرا بنوشیم  لاشه خوار هم نیستیم .با دستهایمان کار کردیم با بازوانمان وهنوز هم کار میکنیم تا منت خلق نبریم  وافتخار میکنیم که بوریای درویشی را به فرش زرین وطلایی دیگران عوض نکردیم  وخودرا نیز نفروختیم .

خود فروشی انواع واقسام دارد که همه انرا وروش آنرا میدانند .پایان 

ثریا ایرانمنش / 28/02- 2022 میلادی برابر با 2580 شاهنشاهی .

 ، لب پرچین  ، اسپانیا ، ثریا ایرانمنش

چرا هر زمان  که نوروز عید ما می‌رسد یک بلای آسمانی بر جهان  پرده میکشد ؟ 

سال گذشته زندانی بود یم بر ای یک فریب بزرگ وامسال  ؟ آیا کسی میداند به کجا میرسیم ؟

بهر روی من شمع هارا روشن می‌کنم ودر باغچه ام گل سنبل کاشته ام  مهم نیست اگر نان نخودچی وباقلوا سر میز نداشته باشم ویا ماهی وسبزی پلو أش رشته نخوردم  

مهم این است که میدانم چه ساعتی ساعت جهان روی عقربه می ایستاد اگر تا. آن زمان  ارباب بزرگ   تیر خودرا به أسمان نفرستاده باشد 

در حال حاضر سر نوشت ما در دست دیوانگان وخود باختگاه. است وفردا بک جمهوری. اسلامی دیگری نظیر چچن. وان سر زمین از یاد رفته در کنار   کوهستانهای بلند. انسوی جهان بر پا خواهد شد ‌سلطان عثمانی.  چه چه زنان براب عرض تبریک وارادت به آنسو پرواز می‌کند وسپس دست آن سرباز ریشو ی  همه کاره را میبوسد ومیگوید. سری هم به أذربایحان بزنید. مهم نیست ملت خوابیده اند. ویا مشغول شمارش دلارهایشان هستند واینکه آنها را کجا پنهان کنند وانبارهارا از مواد غذایی لبریز ساخته ویک قحطی تازه نیز برایمان کادو بیاورید. که کفته اند تا سه تشه  بازی نشه 

 قربان  همگی شما. 

چون بیشتراجازه نیست بنویسم .

یکشنبه  بیست ‌هفتم فوریه  .بقیه بماند ……….ثریا  

ثریا ایرانمنش” لب پرچین ” اسپانیا 

گویا قرار نیست دیگر بنویسم  وگویا  این تنها  سر گرمی را که دراختیار  داشتم باید دودستی تقدیم بیدادگران کنم 

چه میشود کرد عضو هیچ دسته وگروهی نبیستم تا ازمن حمابت کنند ویا آنهارا برای چاپ زرین به ناشری بسپارند بادید همیشه ” کسی” را داشت ویا “کسی” بود ویا ” چیزی داشت ” تا حرف درست ترا بپذیرند درغیراینصورت ترا دیوانه ای میخوانند که برای باد ترانه میسرایی !

پسرم بهانه مگیر / تو سراغ خانه مگیر/ آشیانه رفته بباد ؟ پسرم بهانه مگیر ! 

این ترانه ای بود که شادروان فریدون فرخزاد دراولین شوی  خود آنرا خواند مربوط به پسرش رستم فرخزاد بود / دو روز پیش رستم فرخزاد پسر او که بیمار بود نیز درگذشت از خانواده فرخزاد ها تنها پپوران  ماند وبس !

ترانه زیبایی بود  آشیانه ها بر باد میشوند  بخاطر مشتی هوسباز پوشک پوش و یا نیمه مرد عقده ای پلید خودرا درکشتار مردمان سالم کوهستانها  خالی میکنند  مشتی ارواح بیجان  پیروافکار افتاده واز شعور وا مانده تئها باکمک ماشینهای پیش رفته مانند رباطها  بردنیا حاکم هستند درچشمان هیچ یک از آنها نوری نیست گویی  چشمان  مرده ای است که دارد به تابوت خود مینگرد .

اگر چه دراسمان دارند همکاری های لازم را بجا میاورند تا پس ازمتلاشی شدن زمین به انجا کوچ کنند اما زمین  محکم است زمین مادر همه فرزندان خوداست اعم از حیوان  .گیاه واین چهار دست پایی بنام انسان که کمی به او شعور داد شعوری که گاهی بخواب میرود مغزی که زمانی ویران میشود .

در بسیاری از انسانها  زخمهایشان خاموش است وچه بسا عیب های زیادی هم داشته باشند میل ندارند کسی زخمهای آنرا درمان کند ویا حتی انگشت روی آنها بگذارد شاید خود من نیز به همین بیماری ها دچار باشم وبا فشار یک انگشت روی زخمهایم فریادم به اسمان میرود .

زخمهایم پنهانند اماد رتاریکی شعورم گاهی نوری پدید میاید ومیدانم که کاری غلط درپیش است از قبل بوی آنرا احساس میکنم  باید ترانه را تا آخر ادامه دهم وبگویم نه تنها آشیانه و خانه بلکه جهانی برباد رفته است وآیا او که ظهور دوباره اش را بما وعده داد  خواهد آمد ؟ گمان نکنم همه دربهارا بسته اند تا امام جدید را بر کرسی بنشانند نام او گم کم از اذهان اپک خواهد شد.

آیا هیچگاه ازخود پرسیده اید که تاریخ نگار واقعی چه کسی است ؟  آنکه انگشت روی زخم ملتی میگذارد  نه آنکه از زهدان فریبها ونیرنگها  میسراید تاریخ نگار کسی است که زخم ملتی را بشکافد ونشان جهانیان بدهد  متاسفانه  اهل جهان نیز همه سر به دیوانگی برداشته اند حوصله شان سر رفته وتعداد سربازان گرسنه فراوانند جه بهتر آنهار به قتلگاهها بفرستیم سر حرف های پوج وبی معنی .

امروز میاندیشیدم که درتمام عمرم  زخم خورده ام سر تا پا زخمیم اما همهرا پنهان داشتم ودرخفا دردکشیدم وخون دل را بعنوان مرهم بر روی آن زخمها گذاشتم حال در آخرین روزهای پایانی زندگیم که معلوم نیست کی وکجا وبا دست جه کسانی رشته زندگیم پاره شود بیاد آن زخمها هستم چه صبورانه آنهارا تحمل کردم و…….میکنم 

ـآن خدایی که دردرون سینه ما پنهان بود دردآورترین زخمها را بما هدیه داد  هراس وآسمان نیز فتح شد دیگر نمیتوان اورا یافت .

زمانی که میل داشته باشند کاری بزرگ را انجام دهند اول دنیارا به لرزه درمیاورند به هول وترس وواهمه  جیبهایشان پر که شد سپس کا راصلیر ا شروع میکنند مردم بدبخت ونادان هنوز درکور آن لرزش وتکان اولین هستند که بمب دوم بر روی سرشان منفجر میشود و….دیگر چیزی از انسانیت باقی نمیماند  همه یکی میشویم گوسفندانی دریک چراگاه  و….دیگر هیچ . ث

پایان / ثریا ایرانمنش  24/02/2022 میلادی  برابر با 25580 شاهنشاهی 

ثریا ایرانمنش ” لب پرچین” اسپانیا !

چند روزی است که با بر نامه های این تازه وارد خوش قد وبالا  خوش بیان سرم گرم است وخنده روی لبانم نشسته است بنظر نمیرسد مانند آن ” یکی ” کلاش وشارلاتان باید  تحصیلات عالی دارد وهمت وفخر مخصوص خودرا .

امروز دیگر داریم جهانی میشویم بنام عدالت وعدل وانصاف  به همه ظلم میکنند  درهر سر زمینی تنها مردمانند که زیر فشار یوغ ستمکاران  جان میدهند چند بشکه مدفوع  برای بشریت تعیین تکلیف میکنند !

حال آنکه مظلوم است بر ضد ظلم بر میخیزد  ومیاموزد که چگونه باید بر دیگری چیره شد  زیر نام مهر ! کینه ورزید  وچه بسا زمانی فرا برسد که مظلوم بر ظالم چیزه گردد  که بعید به نظر میرسد !

آرزوی یک خواب شیرین را دارم .که درآن یک سروش اسمانی بگوش مینشیند وزمانی بتواتم سرودهای شادی را بسرایم  اما خسته وافسرده به بستر میروم وخسته تر از خوابهای آشفته بیدار میشوم .

این چشمهایی که باز میشوند دیگر نه بهرام را میشناسند ونه سیاوش را می بییند  نه لرزش آب را درجویبارها  وآن ده کوچک فرسنگی را  این چشمها دیگر نقش رستم وافسانه اورا نخواهند دید  ونام رخش از یاد ها فراموش خواهد شد  چشمانی که حتی نمیتواند نخی را به درون سوزن فروبرد  چشمهایی که روزی مانند چشم عقاب قله هارا میدید ونقش زرین افتاب را  چشمانی که  درتاریکی وخواب  ومستی هشیاری  با نور خود خدارا نیز میدید  حال دیگر درکارگاه  پیکرم این چشمها کمتر دیده میشوند  همان پیکر که نیز روزی طعنه بر ونوس میزد حال درحال پوسیدگی است .

از مادرم پرسیدم چرا مرا به دنیا آوردی او نبود که جوابی بمن بدهد  حال این پیکر  مانند یک گروگان  یقه مرا گر فته است  که روزگاری درمیان سنگ آبها ورود خانه ها میغلطید  ودرانتظار روزی بود که شهزاده اسب سوار ازراه برسد ورودخانه را  برا خلاف جریان اب  شنا کنان طی کنند .

این روزها کارناوال شادی درشهر ها به راه افتاده  چگونه شیر مارا گرفتند درمیان گلهای رنگا رنگ  خواباندند ولباس  زیبای مار به عاریت گرفتند ورقص کنان طول خیابانهارا می پیمانند ودر سر زمین اهورایی من  این نقش واین  آیین باستانی  واین عید مطبوع ممنوع ست .

جامعه ما درخارج همچنان روی  پاهایش خوابیده واز جای نمیجنبد  گاهی می ایستد ودوباره میخوابد هیچ رابطه ای با قدم هایش که باید به جلو برداشته شوند  ندارد  وما که پای دیگرمان  در لحظه ای بسیار کوتاه به جلو میرفت انرا نیز بریدند .

امروز دنیا در شب زندگی میکند حتی روزها نیز شب هستند  ومن با همان چشمان گام به گام  آنهارا میبینم چپ میروند راست  میروند غلط میزنند واگر لازم شد میرقصند  خانه ووطنشان همان سکه هایی است که رویهم تلمبار میکنند بی هیچ هوسی ویا شادی انرژی آنها تنها سکه است .

روزی گمان میبردم که در زیر  آسمان آفتابی  همه راههارا میتوان  دید وبرگزید  / میتوان نگاه خودرا به دوردستها فرستاد  و گودالها و چاله ها  را یافت  ومیتوان از راهی هموار رفت .

اما دزدان وعیاران  شب گرد  مانند مار در زیر افتاب خفته بودند وبرای بلعیدنم   زبانشان را به دوردهان میمالیدند واب دهانشانرا قورت میدادند درزیر نور آفتاب  غارتم کردند  ومن جشمها را به روی افتاب نیز بستم  اگر  چه   با همان چشمان  آفتاب را میشناختم  کهکشانهای دور دست را از پنجره اطاقم میدیدم  حال دیگر حتی اینده  را  نیز نمیشناسم  سراسر زمان برایم یکسان است  من عاقبت وغایت را مانند کف دستم میخوانم ومیدانم .

یاد با  آن  خوشنوا  آوازدهقانان شاد / یاد باد  ان دلنشین آهنگ رود /  یاد باد آن مهربانی های باد /  یاد / یاد/ یاد آن روزگاران  / یاد باد …..” ف. مشیری ” 

پایان / ثریا ایرانمنش 21/02/2022 میلادی  برابر با 2580 شاهنشاهی ! 
 

 ثریا ایرانمنش ” لب پرچین ” اسپانیا !

بر آرم از نظم کاخی بلند ؟!  نه دیگر فایده ای ندارد حمله ها آغاز شده با کمک خود مردان دیگر کسی بر بالای صفحه  کاغذ خود نمینویسد ” بنام خداوندگار  جان وخرد ” چون دیگر کاغذی در میان نیست وخرد را که کسی نمیشناسد .

با سرعت برق آن  چند قاشق پوست ذرت را که نامش صبحانه بود با یک آب قهوه ای فرو دادم تا کلام از دستم خارج نشود ….که شد !

برای مردان بزرگ وفرهیخته دل میسوزانم وبرای زنان بزرگی که جانشان بیهوده از میان رفت وامروز به ” هیچ ” تبدیل شده اند  درعوض فاحشه های نو خاسته وتازه سبز شده درصحرای برهوت ومردان طناز وخود فروش که وطن آنها تنها یک سکه درون جیبشان هست  دنیای کاغذی مارا درمیان دستهای کثیف والوده خود میفشارند  وتا جان آن وطن را نگیرند آرام نخواهند نشست .

به چهره فرسوده پسرم ودخترانم مینگرم ازفرط کار وخستگی جشمانشا ن روی هم افتاده  ناگهان پیر شدند وهنوز یک سوراخ موش هم برای زندگی ندارند  اما خود فروشان سر بازار بردگی چند خانه رویهم طلمبار کرده اند  وچه بسا خیال بردن آنهارا به آن دنیا دارند دیو حرص وشهوت چنان آنهارا درمیان گرفته که کور شده اند . رو مسخره گی ولودگی پیشه کن / 

نام فرانک وتهمنیه وایراندخت را بر زنان روسپی میگذارند ونام های جعلی ادیان دیگری را تقدیم دختران ما کرده اند /

امروز دلم برای  مردان  پا به سن گذاشته که هنوز کتاب دعایشان همان ” شاهنامه حکیم ابوالقاسم فردوسی ” میباشد  که برروی آن چرت میزنند / میسوزد دستشان به هیچ جایی بند نیست دهانشان را دوخته اند  جلوه گری هایشان در همان محدوه خانه خودشان میباشد درعوض رقاصان / دلقکان وسور چرانان همه در کنار  سفره ها به همان تکه استخوانی که به آنها اهدا شده ازاین شاخه به آن شاخه میپرند ودر پروازند وخوش دارند که زندگی بیش از دو روز نیست باید دم را غنیمت شمرد اما تاریخ ابدی است ومیماند .

نظم بلند فردوسی فراموش میشود واشعار بند تنبانی که به رختخواب وهوسهای زیر لحاف ختم میشود همهرا شیفته کرده است  اشعار چرندی که نه قافیه دارد نه مصرع آن معلوم است وگاهی مانند نثری که میان آنرا پاک کرده باشند امروز خریداران  بیشتری دارد . عربهای آنسوی مرز بی ریا پول به پای این جانوران میریزند وآنها دهانشان را وکامشان را شیرین میکنند وزندگی دیگران را تلخ میسازند .

دنیا درمیان دست های نامریی مشتی مافیای قدرت  جای گرفته وبر صندلی های حکومتی  تعدادی زن پیر ومرد  از کار افتاده ویاسه شده که از قوم خودشان میباشند حکم میرانند  دموکراسی یعنی همین معنای دیگری ندارد !

سر زمین من گم شد مانند همان سر زمین افسانه ای که به قعر اقیانوسها رفت تمدنی عجیب وبزرگ ناگهان یکشبه ازر وی نقشه جغرافیا وکره زمین محو شد .

یک یک تمدنها ازبین خواهند رفت وفسیلهای آنهارا درون شیشه های ضد کلوله درموزهایشان به نمایش میگذارند  وگردن راست کرده دست درجیب جلیقه خود میکنند که بلِی انها لیاقت نگاهداری سر زمین شانرا نداشتند وآنرا از دست دادند ما آنرا برایشان نگاه میداریم مانند هما ن دو الماس بزرگ کوه نور ودریای نور که بر ئتارک تاج آن پیرزن میدرخشد .

هر ملتی لیاقت همان حکومتی را دارد که شایسه اش میباشد دیگر پوزش وعذر خواهی وایتکه ما فریب خوردیم خیلی دیر است سفره انقلاب پهن شد وشغالان گرسنه وسگهای هار بر سر آن نشستند خوردند وبردند وملتی نجیب از پشت پرده ها ی نامریی اشک انهارا تماشا کردند ومیدیدند  که چگو.نه گرگها حتی یکدیگر را نیز ا زهم پاره میکنند وخون اورا میمکند . عده ای عاشق سبیل کلفت رهبر خرس سفید بودند وعده ای نوکر مآب دراخیتار لژ ها نشستند وعده ای کارشان جاسوسی بود کبوتران نامه بر وما راحت درخانه خود نشسته بودیم زیر یک کولر ابی ومجله زنانه را ورق میزدیم تا ببینم که شهبانو امروز چه لباسی پوشیده است ؟! وموهایش را چگونه آرایش داده  وسپس سفره قمار پهن میشد سقز ها درون دهانها ترق وترق به صدا درمیامد اعصابت کشیده میشد راه فرار هم نداشتنی دربها مانند امروز همه بسته بودند همه هم آهنی .

.سالار سخن  درفکر یک قصیده بلندی بود تا دروصف آن شیطان بسراید !

فرار هم بجایی نرسید حال مانند یک پروانه معلق درمیان زمین واسمان  نه شاهینی داریم ونه میتوانیم به زمین برگردیم وچه درد ناک است  معلق بودن میان زمین واسمان .ث

پایان / ثریا ایرانمنش 19/02/2022 میلادی  برابر با 2580 شاهنشاهی .

ثریا ایرانمنش /” لب پرچین” اسپانیا !

در زیر آن آسمان آ بی دور  دراطاق نیلی رنگ  در شهر یادگارها   آ ن روز که معلم گفت کوتاهترین راه بین دو نقطه یک خط است  وبین دو نقطه را پل زد  من حواسم  در جاهای دور دستی  راه می پیمود   وپل زدم میان دو نقطه که روزی به ان سوی جهان حرکت خواهم کرد  وفاصله هارا  ازبین خواهم برد .

امروز دانستم که کوتاه ترین راه بین دونقطه یک خط صاف  نیست دست اندازهای زیادی  دارد  مانند یک نسیم  بین دو  پنجره  امروز دانستم که تجربه تلخی را تکرار کردم .

در اطاق تنهایی من غیر از دیوار ها وتختخوابی  وراه خوفناکی که درپیش دارم  چیز دیگری  دیده نمیشود  فاصله ها زیادند  ومن چون آتشی  دردل شب  میسوزم ودر روی خط  های شکسته جا بجا میشوم .

 در  اطاق تنهایی  من تحفه ای نیست   هیچ چیز نیست حتی یادگا رها و دیگر میل به گریز ندارم ومیل به فرار  مانند یک درخت پیر وکهنه  بدون ریشه درهیاهوی باد بخود میلرزم  دیگر حریق خاطره ها درمن شعله نمیکشند   ودیگر به شبهای  از دست رفته نمی اندیشم  درب اندیشه  را بسته ام  دیگر به  ان جنون وان فتنه فکر نمیکنم  آن جنونی که ناگهان درون همه را گرفت با تاثیر  مواد مخدر وقدرت های کاذب  ومن میدیدم که این جنون به مرزدیوانگی ونیستی ختم خواهد شد .

در اطاق تنهایی من  هیچ  شعله ای   نیست  ومرزهای گریز من بسته است  آشیانه خوب من جای دشمن شده  وهرم داغ اهریمن آنجا را شعله ور ساخته است  من در زیر خاکستر خاطره ها مدفونم   فریاد من   تا بیرون شب نیز نمیرود تنها درانتظار ان شبی هستم که باید  از یک حریق  آتش  چون دود پر بگشایم وبسوی آسمان ها بروم شاید درآنجا ستاره خودرا یافتم  /

آن رود بزرگ زادگاه من خشک شده  ودهکده زادگا ه من در زیر اسمان نقره فام وستارگان درخشان به تلی ازخاک مبدل شده است .

دیگر هیچگاه نخواهم توانست دست نوازشی بر درختان سپیدار یکشم  ودر هوای خشک بی باران  در انتظار نمی  آب باشم .

در اطاق تنهایی من عنکبو ت ها خانه کرده اند  ومن با دوقطره اب خنک خودرا آرمش میبخشم  وآنگاه خودرا درمیان سبزه زاری   در آغوش اب زلال رودخانه میبینم  درکنار پونه های وحشی ! . راستی پونه چه بویی دارد ؟ 

هر کو ئکند فهمی زین کلک  خیال انگیز /نقشش به حرام گر صورتگر چین باشد 

جام می وخون دل هریک به کسی دادند / دردایره قسمت اوضاع چنین باشد 

پایان 

ثریا ایرانمنش  11/02/2022 میلادی ! بهمن 2580 شاهنشاهی ایران زمین /
 

ثریا ایرانمنش  … لب پرچین …. اسپانیا

 أهنگی از سوسن خواننده مردمی بود تتق تق دمبکی رو باش ….. ویلونه زنه عینکی رو باش 

نه ، هیچ دردی نداشتیم ‌اصولا درد را نمیشناختیم منظور دردها و زخمهای امروزی میباشند  هرکسی. زندگی  داشت اما آنکه دستش به چند رطب تازه رسیده بود میخواست درخت را از. ریشه بکند. حسادت‌ها زیاد بودند. دروغگویی بیداد میکرد که نامش را تعارف میگذاشتند اما مانند امروز نبود که خواهر بخون خواهر تشنه باشد برای چند سکه ویا اینهمه جهالت وبی شعوری وسر انجام بدبختی ها ی بیشمار 

اری ….آن ویلون زن عینکی. تنها هدفش شاد کردن ما بود  .

امروز خدا را شکر که سوسن  نیست  تابیشتر بر حال  این مردم بگرید. ، از کجا میدانستیم دردهای بیشماری  در انتظارمان هست و‌درمان  نیست فریاد رسی نیست  

تنها انهاییکه قدرت مال وقدرت حال  داشتند  در زیر زمین‌ها متروک آهسته. آهسته  آتشی را بر میافروختند  که دامن همه را گرفت. آنها خودشان  فرار کردند یک اطاق چوبی را تبدیل به خانه کر دند

مهم نیست بیچاره چند خط شعر یا دو مضحکه ویا خود فروشی

چه کسی گمان میبرد که امروز شهبانو مریم خانم  قادر مطلق است وحرم سرای  بغل خوابش به  حرم شاه افسانه ای طعنه میزند .

راهزنان  وحشتی بزرگ در دل‌ها  افروخته اند  وگدایان میدانند که دیگر درختی نیست  تنها گورهای دسته جمعی است  با یک نشان حقیر ،

سرنوشت ما چنین است ایران  بانویی زیبا اما تنها  که هر از گاهی مورد تجاوز های سخت قرار می‌گیرد  بیصدا اشک میریزد  وژنده پ‌وشان آشفته حال بر او آویخته اند  .

چه کسی فکر میکر راه  زندگی ما این خواهد بود  راهی که با   دشواری  و‌خطرهای بیشمار پیمودیم  برای روزهای روشن  و دیگر روز روشنی  وجود ندارد وخورشید برای ابد از آن سر زمین  رخت بر کشیده تنها شب تا ریک است موشها عقربها ‌زالوها درون آن  میل‌ولند و امروز دیگر کاری ندارند مشتی خود فروخته به جان زبان مادری ما افتاده‌اند مرده شور آن چند سکه را ببرند که شما خودتان را وهویت خودرا به گرومی،گذارید …پایا ن  

ثریا ایرانمنش دهم فوریه دوهزارو بیست ودو میلادی ،

ثریا ایرانمنش  ، لب پرچین  ،،،،،،،اسپانیا

خاموشم . دیگر سرودی در من نمیجوشد  . ودیگر هیچگاه خوشه  انگوری. را از شاخ هایش نخواهم چید .

کودک که بودم مادر میکفت تنهابیر‌ون مرو. ترا به بیابا نها میکشند وسرترا میبرند مانند گوسفند  من ترسان ولرزان منتظر بودم که دایه برای خرید برود ومن زیر چادر او پنهان شوم. چشمانی فروزان داشتم که هر رهگذری را بیخود میساخت  اما من آنقدر کوچکبودم که حتی در بغل دایه گم میشدم .

امروز در این شهر اروپایی تیز دختری را باسر بریده یافتند مدتها بود که گم شده بود . سر خم سلامت  مهم نیست یک دختر چندان ارزشی ندارد  اول ریاست بزرگ به آشت جهانی  مژده داد که در هوای آزاد. دیگر دهانتان را نخواهیم بست . تعداد زیادی از پرستاران دچار بیماری روانی وخستگی جسمی وروحی  شده اند انهم مهم  نیست مهم آن است که سازنانهای بهداشت جهانی وسایرین  به زیرخط قرمز نروند وخط سبزشان همچنان در بازار جهانی ادامه دار باشد ،

پنجهزار سر باز بیچاره رابه لهستان فرستادند  تا در آنجا تغذیه شوند اعراب دیگر مشکلی ندارند که حمایت شوند  امریکا هم گرسنهاست   خیلی گرسنه سرباز خانه ها بی غذا هستند به ناچار  بعنوان نیروی کمکی آنها را به سر تا سر اروپا میفرستند  وخوب. ……

اندیشه ها را باید پنهان ساخت  تنها گوش داد زبان سرخ سرت را بباد می‌دهد  خوشبختانه همه هوسها در خانه دل من  مردند   وهمه هستیم دهانش را به روی جهان بسته است  تنها در خاموشی  به خاموشی های دیگر مینگرم   سراسر هستیم خاموشی بود دیگران بجای من سخن میراندند ویا از قول من

دیگر نه به بزرگی می اندیشم ونه به خقارت  بزرگ آن کسی است  که بزرگی را أفرید   کار ما بر عکس است بزرگان را تا زنده هستند بی تفاوت مینگریم زمانی که جهان هستی را ترک گفتند برایش مرثیه ها میخوانیم اورا بزرگ می‌کنیم آنقدر که در جامه خودش نیز جای نخواهد گرفت ،. ‌آنگاه بر گورش بوسه میزنیم . .

ما زنده بگوران  قرن تنها چشم به تابلوی  روشن دوخته ایم که بما دستور بدهد  زندگیمان تبدیل به بک گور  شده است ‌شهرت طلبان ‌ شب کوران به دنبال یک بزرگی کاذب هستند  درحالیکه از درک بزرگی عاجزند  .

امروز ما یک تخمه خاموش در دل زمین هستیم ودیگر یارای رشد کردن را نداریم   در خاموشی خاک  میپوسیم وبادی از دور دست‌ها بر ما میوزد ومارا به چشم دیگران میبرد تا کور سازد ،

دیگر کلی تازه  نیست که در کلدان روی میز بگذارم وساعتها چشم به آن بدوزم   اما مرتب یک سر بریده درون یک کیسه  در دست یک دیوانه دور سرم میچرخد. دستی به گلوی خود میبرم .

نه   راحت باش تو سالهاست که مرده ای وخودت بیخبری ،.. پایان 

ثریا ایرانمنش  هشتم فوریه دوهزارو بیست ودو میلادی ،….

 ثریا ایرانمنش  …. لب پرچین …. اسپانیا 

چو یکی ساغر  دردی ز خم یار بر ارم /دوجهان را وهمان را  همه از کار  بر ارم 

درود دوست نادیده وعزیز . با سپاس 

کمتر نامه ای به دستم می‌رسد وکمتر انهارا باز می‌کنم. من برای دل خود مینویسم نه برای کس وکسانی که آنها را  خوش أیدیا نیاید .

دردهای اجتماعی بالاتر آن هستند که من ناچیز به آنها بپردازم.  زیاد در این راه  پر خطر  طی طریق میکنند قبل از همه بوق  آن تلویزیون‌های لندنی با آب وتاب. همه چیز را بشکلی که خودشان میل دارند به نمایش میگذارند وسپس اخباری که زرد  قرمزوسیاه هر ساعت بر سر ما فرود میاید 

دوست نادیده. دردهای جسمی وروحی من  زیادتر آن هستند که بتوانم به مسائلی که شما ودیگران میل داری بپردازم بعد همه  این صفحات برای خودشان قوانینی. دارند که باید در همان خط راه رفت .

این حقیر ناچیز چهار ساله بود م که بند نافم  را با. زادگاهم  قطع کردندومن در پایتخت هم غریب بودم وغریب ماندم  ونزدیک به پنجاه سال یعنی نزدیک به نیم قرن است که غربت دوم را  طی می‌کنم دیگر نه رمقی در جان است ونه پایی برای گریز .همین چند خط را بعنوان جواب مهربانانه  خود از من بپذیرید. 

مهربان پایدار و عمرتان جاودان باد 

با احترام . ثریا 

هفتم فوریه  دوهزارو بیست ودو 

ثریا ایرانمنش ” لب پرچین ” اسپانیا 1

از هر چه بگذری سخن  دوست خوشتر است وانجا که سخن باز میماند  آنگاه موسیقی آغاز میشود !

سالهاست که از این گفته دور مانده ایم وسالهاست  سرما با اراجیف  وبوی گند مردمان تازه از غار درآمده گرم است  همانطور که قبلا هم نوشتم هر آخر هفته  ساعت هشت صبح  کنسرتی پخش میشودر روزهای شنبه ویک شنبه هر قدر هم غم وغصه وبیماری  در وجودم انباشته شده دراین روزها واین ساعت ازدلم بیرون میشود  باید  سپاس بیکران خودرا نثار ملکه صوفیا  بکنم که او نیز عاشق موسیقی است واین سالن را نیز با نام او ساخته اند وهرازگاهی یک کنسرتی در انجا برپا میشود وما پس از مدتها  تکرار آنرا میبینیم شانس بودن دران سالنرا نداریم وخود ایشان هم در لژ باتفاق دوستان واطرافیان  می نشینند در تاریکی که دوربین عکاسان فضول بصورت ایشان زوم نشود . عمرشان طولانی .

بهر روی امروز یک کنسترتو ویلون از دوارک بود  بود در “ر” بما د  ژول ”  وبانوی  نقش اول ویلون را داشت یعنی سلو بود واقعا باید بگویم پاگا نینی  دوباره دراین زن زنده شده بود  آنچنان جادویی درمیان آرشه و  دستهای او روان بود چند بار مجبور شد به روی صحنه بیاید وچئد قطعه سلو اجرا کند و

من با چه حسرتی به آن دستهای که بطور دیوانه واری  آرشه را روی سیمها میکشیدند مینگریستم و سپس از خود پرسیدم بقول خیام این آمدن ورفتن بهر چه بود ؟  اصلا چرا آمدم ؟ چه کسی مرا فرا خواند ؟ وچه غلطی دراین جهان کردم غیراز آنکه چهار بدبخت دیگر را بوجود آوردم وآنهه چند بدبخت دیگر را نیز به  دنبال خود میکشند .

این امدن بهر چه بود  چه هنری را فرا گفتم ؟ کجا ا گفتم ” همیشه اسیر دست کسانی بودم که باید سر سفره  آنها غذا میخوردم ه کاری را که میل داشتم شروع کنم نامش دیوانگی ویا فاحشگی بود ! دو مرد بیچاره بدبخت وامانده وحقیر  نصیب من شدند ومانند قهر مانان پوشالی  خفته پارس میکردند .

دلم برای خود م سوخت شاید این اولین  بار است که برای خودم دلسوزی میکنم همیشه خودرا بزرگ میپنداشتم  بلی شعورم بالاست هوشم فراوان وخودم زرنگ وسر نترس اما همه اینها بیهوده بود در سر زمینی میزیستم که یک مرد  دهانی حق داشت همه حق وحقوق وزندگی مرا ازمن بگیرد ومن توانایی آنرا نداشتم که درمقابل آن بایستم چرا که قانون اینگونه  حکم کرده  بودزن محکوم  به بردگی است وکنیز مرد ! من چقدر قدرت داشتم که شدم ارباب مرد وهمه اوراسرزنش میکردند که زن ذلیل ……… همه صاحب جاه مقام وقدرت بودند اما زنشان عروسکهایی بودند که دررختخوابشان میرقصیدند ودر آشپزخانه مسابقه شیرینی پزی وحلوا پزی  را میگذاشتند اما من به دبنال خودم بودم او ذره ای برایم اهمیت نداشت چرا که قدرت نداشت .

حال امروز تاسف  برگذشته بیهوده است همین که میتوانم دراین کنج خلوت با این موسیقی دلشاد شوم غمهایم را برای ساعتی از یاد ببرم خودش  یک زندگی است باید درلحظه ها زیست وآنهارا قاپید .چرا که گفته اند : 

سخن مگو  وچو میگویی  از زهد وتوبه مگوی / حدیث توبه مجنون بود توبه آمیز ! ” شمس تبریز “

بهر روی اینهم از انشای امروز ما  تا روزی واوقاتی دیگر .ث

پایان ثریا ایرانمنش /05022022 میلادی برابر با 16بهمن 2580 شاهنشاهی  .