Author: Soraya

رودکی سمرقندی ، شاید برای خیلی از ما ناشناخته باشد ویا چند بیت از اشعار اورا سرمایه یک آواز کرده باشیم مانند بوی جوی مولیان که با آواز مرحوم بنان جاودانه شد، چیز دیگر از او بجای نمانده وامروز درکشورهای پارسی زبان همجوار ما بیشتر حرمت دارد .

رودکی مانند شاعران قرن پنجم شعر نمی سرود او نه از آسمان کور میشد ونه در فراق معبودی جان میداد  نه بر نعل آسب شاهی میخ طلایی میکوفت  اشعار او روان وساده وبی پیرایه میباشند او عجز وبیچارگی دوره پیری را بشکل دردآوری بیان میکند ” مرا بسود وفروریخت هرچه دندان بود”  دندانهایی که لازمه ایام جوانی بودنداو آنهارا به قطره سحری ویا مروارید درخشان تشبیه میکرد او که درد درمان ناپذیر پیری تا مغز استخوانش نفوذ کرده بود با طرحی زیبایی آن دورانرا بیان میکند.

زبان رودکی در غزل بسیار ساده ودرعین حال شیرین  ودر ادبیات ما کمتر نظیر دارد او چنگ را با استادی تمام مینواخت با آنکه از نعمت بینایی محروم بود ، اوبه بهترین وجهی ا حساس خودرا بیان میکند :

شاد زی با سیه چشمان شاد / که جهان نیست جز فسانه وباد/

ز آمده شادمان باید زیست / وزگذشته نیز نباید کرد یاد/

من وآن جعد موی غالیه بوی / من و ان ماه روی خور نژاد/

نیکبخت آن که به داد وبخورد/ شور بخت آنکه نه خورد ونه داد/

باد وابر است این جهان فسوس /باده پیش آر هرچه بادا باد /

ثریا ایرانمنش .اسپانیا . شنبه 19 آبانماه 1392

” از دفتر یادداشتهای قدیمی “

 

 

پیش ما سوختگان مسجد ومیخانه یکی است

حرم ودیر یکی است سبحه وپیمانه یکی است

اینهمه جنگ وجدل حاصل کوته نظری است

گر نظر پاک کنی کعبه وبتخانه یکی است

هر کسی قصه شوقش به زبانی گوید

چون نکو مینگرم حاصل افسانه یکی است

اینهمه قصه ز غوغای گرفتاران است

ورزنه از روز ازل دام یکی ودانه یکی است

ره هرکس به فسونی زده آن شوخ ، ورنه

گریه نیمه شب وخنده مستانه یکی است

عشق آتش بود وخانه خرابی دارد

پیش آتش دل شمع ودل پروانه یکی است

شعر : عماد خراسانی

خواندده : اکبر گلپایگانی ( گلهای رنگارنگ)

ثریا ایرانمنش .اسپانیا . جمعه  2013/11/8 میلادی

 

گلی روزهای جمعه پیک نیک حزبی راه انداخته بود وهمه زنان ودخترانی را که جزو گروه او بودند با سایر پسران ومردان جوان ، سوار اتوبوس میکرد وراهی دشت ودمن میشدند چند عدد لچک سه گوش سفید هم دوخته بود که بین زنان ودختران پخش میکرد تا آنها بسرشان ببندند بهانه اش این بود که باد موهای آنهارا افشان نکند که البته بیشتر از موهای الاگارسون خودش میترسید

گلی حالا حرفهای بزرگی میزد ماتریالیسم ، دیالکیتیک وسرمایه داری که نه من ونه آن زنان بیچاره خیاط چیزی از حرفهای او می فهمیدند تنها مانند بز اخوش سرشانرا تکان میدادند.

زنها یک طرف اوتوبس را اشغل میکردند ومردها طرف دیگر ، مردانی که خیلی تلخ بودند! با سبیلهای کلقت وسیاه پرپشت هرکدام سیگاری دردست داشتند ویا کتابی وابدا نگاه بسوی زنها نمی  انداختند ، هرکسی هم یک قابلمه غذا درخانه درست میکرد وبرای ناهار باخودش میبرد باضافه شکلات وشیرینی وکیک ونان قندی وغیره …. ، گلی دروسط اتوبوس راه میرفت ویا می ایستاد مانند قراولان و نگهبانان تنها یک شلاق کم داشت ، همه از او حساب میبردند ویا ظاهرا اینطور نشان میدادند.

روزی یکی از این زنان برا ی ناهار پیک نیک آلبالوپلو درست کرده بود با زعفران وبویش همه اتوبوس را فرا گرفته بود گلی خانم بقچه را باز کرد ونگاهی به قابلمه پلو انداخت وسپس یک آب دهان پر زور روی پلو های زعفران زده پرتاب کرد وبا خنده گفت ، دیگر هیچکس نمیتواند از این پلو بخورد غیراز خودم .

گلی یک جعبه پر اتز سنجاق سینه که دوکبوتر با یک شاخه زیتون به دهان وبه رنگ کرم از پلاستیک در ست شده بود زیر بغلش داشت و.به هرکدام یکی را دانه ای یک تومان میفروخت وهمه مجبور بودند آن سنجاق کذایی را به سینه هایشان نصب کنند بمن هم یکی رسید که آنرا به زیر گلویم وروی بلوزم نصب کردم وبا دوست دیگرم که دختر عمویش همسر برادر شاه بود به عکاسی رفتیم وعکس گرفتیم هنگامیکه دوستم چشمش باین سنجاق کذایی افتاد عکسهارا پاره کرد وبا من هم قهر شد ورفت چه دختر نازی بود وچقدر زیبا اهل شیراز وازآن خانواده دارها ، بگذریم ، گلی مرا باخودش نمیبرد وکم کم رابطه اش را بامن برید وبمن گفت :

تو نه زن دداش ممدم شدی ونه وارد حزب مرتب رفتی دنبال شاعران وموسیقدانان و رومان های عشقی وغیره بنا براین دیگر من وتو باهم کاری نداریم ، او هم رفت.

بقیه دارد !

ثریا ایرانمنش .اسپانیا.2013/11/6 میلادی.

 

صد بار بیشتر تجربه کرده ام که این جهان

همیشه بکام مردم موقع شناس بود

آری جهان بکام کسی بود کز نخست

نه شرمش از خدا ونه از کس هراس بود

هر کار کند در طلب سیم بود  وزر

هرجا رود درصدد اختلاس بود

با دشمنان فلک وفادار بود ودوست

نسبت به خاک وطن نا سپاس بود

از بهر باز کردن گنجینه دلار

دائم بجستجوی چکش  وداس بود

اگر نثر دارد ترجمه فکر دیگران است

اگر شعر گوید از دگران اقتباس بود

زند بوسه پشت دست عجوزی ز روی عجز

اگر آن عجوز محتشم ویا سرشناس بود

جز عشق من که سخت قوی بود وبا اساس

باقی تمام کار جهان بی اساس  بود

زان عشق نیز نزد بتان ارزشی ندارد

زیرا که کلید وصل یاران اسکناس بود

؟…………….

ثریا ایرانمنش / اسپانیا /

 

هر نفس آواز عشق ،  میرسد از چپ واز راست

ما بفلک میرویم  ، عزم تماشا کرا ست

ما بفلک بوده ایم ، یار ملک بوده ایم

باز همانجا رویم  خواجه که آن شهر ما ست

عالم خاک از کجا ، گوهر پاک از کجا

برچه فرود آمدیم بار کنیم این چه جاست ؟

جمله به دریا رویم بلکه بدو حاضریم

ورنه زدریای جان موج پیاپی چرا ست

ای بس که سرهای پاک ریخته درپای خاک

تا تو بدانی که مهر زان سر دیگر بپا ست

از سوی تبریز تافت شمس حق و گفتمش

نور توهم متصل باهمه وهم جداست

————————مولانا جلالدین شمس تبریزی

ثریا ایرانمنش . اسپانیا .

نه خیر !!!! کرم نوشتن مرا رها نمیکند ! دوباره رفتم به سراغ دفتر وقلم اوف  ،جای برای نگهداری آنها ندارم ،  نه بهتر است همین جا بنویسم دیگر کاری به ادبیات وشعر ادبیانه ! دوران گذشته ندارم با شما همراه میشوم با همان کلمات پیش پا افتاده وروزمره ، داشتم کتاب زندگی ( رنجهای وعظمت  ریچارد واگنر ) را میخواندم دیدم درآن زمان که واگنر مشغول تنظیم اپراها وموسیقی خود بود ما سرگرم معا لجه کچلی وتراخم وشمردن شپشها یمان بودیم ؟ ناگهان یاد ” گلچهره ” همکلاسی ام افتادم که کمی هم باهم دوست بودیم ! او کچل بود ته سرش بکلی خلوت خلوت بود اما پشت سرش را بلندکرده وآنهارا روی سرش به مدل آلاگارسن میاراست ، من نمیدانستم بچه ها میگفتند که گلی کچل است صورت پهن نان تافتونی داشت با یک سالک روی گونه اش گونه هایش همیشه قرمز بودند ووقتیکه میخندید خرخر صدا میداد از بیخ گلو میخندید او اهل شمال بود وبقول خودش ببر مازندران ، روزی با هم به حمام رفتیم حمام نمره تازه درست شده بود وما دوتا ذوق کنان با پانزده ریال توانستیم به حمام نمره برویم هنگامیکه موهایش را بازکرد انگار یک لامپ صد شمعی روی سرش درخشید من جا خوردم اما دیدم اشکهایش روی گونه اش جاری شده دلم سوخت مو های من بلند ومشکی وکمی تاب دار البته امروز از آنها خبری نیست که نیست ! بگذریم ، گلی برایم تعریف میکرد که سرش کچل شده ومیباییست کلاه بیاندازد  بعد برایم تعریف کرد که کلاه یک پاره متقال آب ندیده بود که روی آن قیر وزرنیخ ( من نمیدانم زرنیخ ) چیست ؟  خلاصه آنهارا روی پارچه میانداختند وداغ داغ روی سرش میبستند تا یکهفته بعد از یکهفته دوباره میرفت زن کلاه انداز اورا میان پاهایش میگرفت وبا شدت پارچه را از روی سراو میکشید میگفت من غش میکردم وننه ام مرتب آب قند وگلاب به حلقم میریخت ، بعد سرش را میشستند وروی زخمهارا تیغ میزدند وبعد با قرقروت وسرکه سرشرا مالش میدادن ودوباره آن کلاه کذایی را روی سرش میانداختند ، طفلک اشک میریخت ومیگفت چهارده بار این بلارا سرم آورندند تا اینکه فرار کردم ورفتم پیش خاله ام درآنجا هم با پشکل ماده الاغ که روی آتش داغ شده بود  سرم را میسوزاندند ……گفتم ، گلی ، چطوری زنده ماندی؟ گفت حالا صبر کن ، خونه خاله ام عاشق پسر خاله ام شدم خواهرم جلوتراز من رفت بغلش خوابید وآبستن شد وبعد هم زنش شد من دیگر هیچگاه با مردی دمخور نشدم به برادرم که خیاط بود با هم وارد حزب توده شدیم و من شدم رییس صنف زنان خیاط ، برادر بزرگم هم رفت کویت تا کار کند وبرای ما پول بفرستد .

بقیه دارد …….

ثریا /اسپانیا /

ما آزموده ایم دراین دیار بخت خویش / باید برون کشید از این ورطه رخت خویش .

با توپیوسنم واز غیر تو دل ببریدم /آ شنای تو ندارد سروبیگانه خویش/

پس از این منشین وغم بیهوده مخور/که زغم خوردن تو رزق نگردد کم وبیش/

بعنایت نظری کن که من دلشده را / نرود بی مددلطف تو کار ی از پیش/

خواجه محمد حافظ شیرازی

ثریا /اسپانیا / دوشنبه 4/11/2013 میلادی

پرسیدی چرا رفتم ؟ وکجا رفتم ؟ دلیل آن خیلی واضح است ، من زبان مردم اتین زمانه را نمیدانم میل هم ندارم بدانم هنگامیکه میخوانم شاعر میفرماید :

دوستت دارم مگه بهت نگفتم ، چطوری بهت حالی کنم ؟ ویا ، بیا بمن حالی بده تا ترای راهی ککنم ؟! …..بمن حال تهوع دست میدهد ، زبانی تازه اختراع شده زبانی با ریشه های محلی ولاتی وآخوندی نه میل دارم از حزب کومله حمایت کنم ونه مایلم دستمال ابریشمی بردارم وبسراغ ملاهای آدمکش وخونخوار بروم من یک انسانم با اراذل اوباش ولاتهای حرفه ای هم سر وکاری ندارم نه کوکایین مصرف میکنم ونه شیشه وهرویین ونه بر ای بکار انداختن مغزم حشیش دود میکنم نه تریاک میکشم ونه مشروب مینوشم نماز هم نمیخوانم روزه هم نمیگیرم .از همه مهمتر لات هم نیستم ودرایران هم قوم وخویش لات ندارم ، من مانند همان قالی نفیس کرمان وهمان پرده های گل دوزی شده ( پته ) گرانبها وبقول شما امروزی ها فاخرم زبان وادبیات مردم امروز فرق کرده بیخود نبود که همه کتابهای واشعار نادر پور درقفسه خاک میخورد واراجیف وچرندیات احمد شاملو دست به دست میگشت او یکپا لات بود منکر موسیقی ایرانی ومنکر فردوسی هم شده بود تنها خودش را دربالای برج میدید که همراه پریان راه میرود وزنجیر پاره میکند کتابهای او مانند زر دست به دست میگشت چون فحش دادن را بلد بود چون از قبل مجاهدین ویا بقولی مزاحمین حلق طعمه میگرفت واگر لازم بود به حزب کومله هم میرفت واگر خیلی لازمتر میشد رو به قبله مینشست ونماز جمعه را هم با صدای بلند میخواند بلی انسان باید بلد باشد هرروز مانند بوقلمون خودش را به یک رنگ دربیاورد من رنگین نیستم اما رنگین کمانم روزی شاعری سرود :

از من حکایتی نو ، ازحال گل تو بشنو…..گل خوش رنگ وسپیدی / زهمان گلها که دیدی بخدا شهریار گلها بود / زده پیوندی فریبا به گلی سرخ وشکیبا کخ …..به رنگ وصفا چو فرح دیبا بود وغیره ……سپس سرود :

ای رهبر مسلیمن خمینی . یاد آور نهضت حسینی / اصلت نسب محمدی داشت / پیوند تو مهر احمدی داشت / ای دست خدا که بت شکستی / برمسند جد خود نشستی ؟!……وآب پاکی ریخت روی دست همه .این معلم ، این شاعر واین سخن سالار زمانه هرروز به رنگی بت عیار درآمد درحالیکه هیچگاه تسبیح ازدست مبارکش نیفتاد وسری هم به آخور مجاهدین زد …..بازهم بنویسم ؟ نه دیگر بس است . من نیستم ، به کنج خلوتم میروم وبا همان میل وکاموا وبافتنی که الفتی دیرینه دارم دلخوش میکنم.روز وروزگارهمه خوش .

ثریا ایرانمنش ( حریری سابق) اسپانیا . یکشنبه 2013 /11/3 میلادی /

چهارده سال نشستم ونوشتم بی هیچ فایده ای ، دری را کوبیدم که بسته بود ، چه شبها تاصبح درباره موضوعی فکر کردم وچه سروده ها دردلم انباشته بود ، از امروز دیگر این تکه کاغذ بی حاصل بسته خواهد شد نه به گوگل پلاس !!!! میرود ونه به توییتر ونه به فیس بوک همینجا دفن میشود با همه خاطراه ها ونوشته ها سنگی بزرگ بر بالای آن میگذارم ومینویسم :

مرحوم مغفوره وبلاگ ثریا خانم چرا که نه با سایت از ما بهتران وصل بود نه به آنها لینکی میداد ازاین پس درهما ن وورد مینویسم پنهان وهرچه دل تنگم خواست میگویم به هیچکس هم مربوط نمیشود

چهار ده سال بجای آنکه لیوان مشروب را به دست بگیرم وسیگاری میان انگشتانم دود کنم وبه نظاره بنشینم ، مغزم را بکار واداشتم بیهوده .

برای همیشه خدا نگهدار.

ثریا ایرانمنش حریری سابق / اسپانیا / شنبه 2013/11/2

قدیسین ومردان خدا ورهبران مذهبی مرگشان وجایگاه دفنشان نیز با بندگان معمولی فرق دارد ! کلیساها ، کاتدرالها ، ومساجد بزرگ وحرم ها وقپه بارگاهها جایگاه پیکر آنان میباشد ! بعضی ها هم مومیایی شده اند وپیکر عده ای درون مرمرهای شکیل جای دارد ، امروز روز مرگ بندگان حقیر وبدبخت است ! دیروز متعلق به قدیسین بود !؟ .

امروز صبح زیر دوش بیاد کسانی افتادم که همزاد وچند قلو بودند وچگونه عزیز دردانه خدایان ، یکی سفره وسجاده باز کرده بود شد حاجیه خانم  وخاج آقا ودیگری سفره نان وعرق سگی پهن کرد وشد جناب جلالت معاب ، امروز همه آنها درسینه خاک فرو رفته وچه بسا ارواحشان دوباره در پیکر دیگری حلول کرده ودوباره وارد دنیا زندگان شده باشند ، همه آنها طفیلی ، دروغگو ، دزد ، وازهمه مهمتر با دهانی کثیف وکلماتی رکیک به مردم عادی روبرو میشدند .

آنها بندگان برگزیده خدایان بودند وخدای من ؟ باندازه همان دستهای کوچکم  زیر مدال گردنم آویزان است ، از دست او هیچ کاری بر نمیاید پنهان است وخسته .

هردم ای دل ، سوی جانان میروی /وزنظرها سخت پنهان میروی/

جامه هارا چاک کردی همچو ماه / درپی حورشید رخشان میروی /

ای نشسته با حریفان درزمین / وزدورن با هفت کیوان میروی/

پیش میهمانان بصورت حاضری/ سوی صورتگر به مهمان میروی/

همچو آبی میروی درزیر کاه / آب حیوانی به بستان میروی/

ای دریغا خلق دیدی مر ترا / چون نهان از چشم خلقا ن میروی/

حال ما بنگر ببرپیغام ما / چون به پیش تخت سلطان میروی/

ثریا ایرانمنش / اسپانیا / شنبه دوم نوامبر دوهزارو سیزده میلادی /

امروز همه ارواح ومردگان آزادند ، چه آنهاییکه بیگناه بخاک رفتند وچه آنهاییکه گناهکار بودند ، امروز روز جشن گل فروشیهاست ! ومانند هرسنتی دیگر تنها یک روز به چیزی یا کسی اختصاص دارد  ؟! .

دوشمع یکی برای پدرم ودیگری را برای مادرم روشن کردم ودرکنارشان نشستم یکی را هنگامیکه هنوز خیلی کوچک بودم ازدست دادم ودیگری را زمانیکه هیچگاه نتوانستم بر بالینش بنشینم گور آنها وتربت پاکشان را نیز گم کرده ام حال تنها به همین دوشمع دلبسته وبرای روح آنها دعا میخوانم .

از دوران کودکیم که با پدر در دامنه طبیعت میرفتم وهر گل وسبزه ای را میبوییدم ومشام جانمرا زنده نگاه میداشتم سالها گذشته دیگر هیچگاه نتوانستم آن بوی خوش طبیعت را احساس کنم دیگر وجود خورشید وبوی سبزه ها برایم محسوس نبودند آنهارا میدیدم بی آنکه وجودشانرا احساس کنم شاید میبایست خیلی از طبیعت دور میشدم تا آنرا ببینم  اما من تا آن زمان خود طبیعت بودم امروز دیگر هیچ احساسی ندارم وهیچ لذتی از گردش درطبیعت بمن دست نمیدهد هرچه هست بوی ( داروی شیمیایی) وبوی گند زباله است .

میل ندارم دریک وضع غمزده بسر برم اما یک حالت بی تفاوتی بمن دست داده است که کمی غم افزا ست  خیلی کم غذا میخورم وکم میخوابم بعضی اوقات بی دلیل یا بادلیل گریه میکنم .

هنگامیکه یک انسان خوشبخت ناگهان شروع به دیدن جنبه های زشت ووحشتناک زندگی میکند کم کم چشم از دیدن چیزهای خوب دور میشود واحساس نیز به دنبال چشم گم میشود .

من تنها درتمام عمرم یکبار عاشق شدم وتنها برای همان عشق سالها گریستم وخودرا به آتش انداختم بقیه هرچه بود بازی بود .

امروز از دیدن آنچه که مرا آنچنان بیخود ساخته بود دچار تهوع میشوم .آیا هرگز قبل ازاین نمیدانستم که مردم دنیا چگونه اند ، آیا نمیدانستم که دروجود خیلی ها شرارت وجنون موج میزند وجزیی از خونشان است ؟ آیا نمیدانستم که درنیا مردمی گرسنه هم وجود دارند ؟  آیا نمیدانستم که آن خوی وحشی گری وخون آشامی وخصلت بد بشر در فراسوی طبیعتش جای دارد ؟ .

امروز برای همه رفتگان طلب آمرزش میکنم وامید آنرا دارم که گناهکارن نیز به لعنت ابدی گرفتار شوند ! …..آ…….مین ! .

ثریا ایرانمنش .اسپانیا . 2013/11/1 میلادی / ( اول نوامبر روزمردگان ! ) .

هاولووین !؟ یک شب مسخره وحرامزاده که مانند بیشتر اعیاد وروزهای ساختگی ازبرکت دنیای اقتصاد بوجود آمده وکم کم خودرا درمیان اکثر فرهنگها جا انداخته آنهم با سروصدای فراوان ، شبی ترسناک برای کسانیکه کمتر به آن فکر میکنند ، شب گذشته همه آنهاییکه ازدنیا رفته بودند ، همه درتاریکی پشت یک نرده بزرگ به دیدن من آمده بودند ، عده آنها چنان زیاد بود که من نمیتوانستم بیشترین را تشخیص بدهم ، تنها دو نور بزرگ از دورسو سو میزد وکم کم نزدیک شد ، یکی مادرم بود که با هما ن شکل وهیبت گذشته ودوران جوانیش موهایش را بافته وبربالای سرش مانند تاجی بسته بود با یک روسری نازک وسفید ودیگری ….دیگری خان بود با کمر خمیده وریش سفید  مانند حضرت موسی ! هردو درکنار یکدیکر ایستاده بودند ومرا مینکریستند .

نمیدانم اکنون کدام از آنهاییکه میشناختم اکنون زنده اند ، آن جادوگر پیر با پای چوبیش درون یک سبد برشانه همسرم نشسته بود ، رویم را برگرداندم .

شب گذشته همه آنهاییکه میشناختم ومرده بودند به دیدارم آمدند همه بمن مینگریستند ومن بر یک بلندی ایستاده بودم ، همه آنهایی را که دوست میداشتم ویا مرا دوست میداشتند تماشا میکردم .

کم کم همه این اشباح جلو آمدند ودر زیر روشنایی نورکمی که ازیک چراغ پخش میشد آنهارا میدیدم به چشمان یک یک مینگریستم چشمانی خاکستری ، مشکی ، سبز ، آبی اما همه نگاهها یکسان نبودند بعضی ها بغض آلود وبعضی ها مهربان ونوازشگر ، من به دنبال غذا میگشتم تا برای آنها شام تهیه کنم از خانه بیرون آمدم هنوز عده ی درراه ودریک جاده خاکی بسوی خانه من میرفتند ، بسرعت خودمرا به یک کوچه رساندم به دنبال دکان قصابی بودم  بجای قصابی یک پارچه فروشی باز شده بود ! تا انتهای کوچه رفتم نفسم گرفته بود و…….ناگهان از وحشت از خواب پریدم ، ازدوردست صدای غرش دریا میامد گویی او هم دچار کابوس شده بود.

همیشه بیم داشتن ، همیشه درفکر گذشته بودن ، همیشه یاد ازخاطرات تلخ گذشته کردن ، همیشه هوسی تازه گرد سینه گشتن ، وهرگز از هیچ چیز راضی نبودن ودر طلب حرفهای وسخنان دورغین رفتن نتیجه اش کابوسهای شبانه است .

من امروز افتخارات زیادی درزندگیم دارم که گویی چشم به روی آنها بسته ام وبه نخ سست وبی پایه روزهای گذشته آویزان شده ام ، باین میاندیشم که عشقهای دروغین را ازخود دورکردم وبه دنبال آرامش رفتم نام نیک که این روزها خریداری ندارد وباید آنرا درون صندوقخانه قدیمی پنهان ساخت ، تنها در موقع رنج ودرد بیاد آنچه را که ازدست داده ام میافتم وآن کسانی را که دوست میداشتم.

ثریا ایرانمنش . اسپانیا. 2013/10/31 میلادی/

شب گذشته شاهد آ تش سوزی دامنه داری بودم که درآن سوی شهر سربرداشته بود ودرست درکنار خانه ومنزل پسرکم شعله ها برافراشته وصدای بوق اتومبیهای آتش نشانی وهلیکوپتر همه جا شنیده میشد ، آخ ، بچه هایم همه درجاده ها هستند باید بایکی یکی تماس بگیرم تلفن هایشان خاموش بود وخانه  کسی جواب نمیداد ……سرانجام یکی جواب داد : نگران نباش ، هنوزآ تش به نزدیکی ما نرسیده اگر باد جهت خودرا عوض کند ممکن است آتس به آنسورود و….باد جهت را عوض کرد وشعله ها سرکش تر وبسوی ما میامدند نگرانی داشت مر ا ازپای میانداخت ، هفته گذشته نگران آن یکی که درزیر طوفان بود وامروز؟

با دوقرص آرامش بخش به رختخواب رفتم ، دراین دنیا آرامشی وجود ندارد اگر از دست شحنه وپاسدار وآدمکش ها به گوشه ای بخزی طبیعت زنده است بیرحمانه بتو میتازد البته خود طبیعت آرام است واین دستهای نامریی هستند که آنرا به ویرانی میکشانند .

خداوند لایتنهای به دردانگان خویش همه چیز را میبخشد ، لذات لایتنهی را وبه فرودستان دردهای ناتمام را .

این حروف ساده نسبت به  راز طبیعت قادر نیست همه چیز را روشن کند تنها بقچه احساس مارا خالی مینماید .

بزرگذاشت شاعر گرانمایه وپرمایه ( هوشنگ ابتهاج / سایه ) بر پاشده بود من  باین بزرگ داشتها که تنها دوستان ودوستداران آنرا برپا مینمایند ارزشی نمی دهم بزرگ داشت باید به همت دولت باشد که دران سر زمین بیمار که بیشتر به یک بیمارستان بزرگ ویک تیمارستان شبیه است تا یک سرزمین پهناور ویا یک کشور ، آنهم با این طرز حقارت آمیز افتخاری ندارد وانسان گمان میبرد که یک مجلس ترحیم قبل از موت است .

بهار آمد گل ونسرین نیاورد / بسیار عالی است بهار آمد اما خاک وخون آورد همان بهاری که همه شما درانتظارش بودید ، درآن زمانها هنوز زلف بنفشه چندان سرنگون نبود واز لاله ها خون نمیچکید  اگر هم میچکید نه باندازه امروز بود  ، تنها هدف بسوی آن ارتش مرموز زیر زمینی بود که مانند کرم داشت از ریشه همه را میجوید .

حال یکی درکسوت ” تولستوی” دیگر ی درکسوت ” پوشکین ” و.سومی در نماد چوخوف بخود فریبی مشغولند.

بهاری که با جان خویش آنرا خریدند یک شوخی فریبنده که من هیچگاه آنرا دلنشین وبزرگ نیافتم .

امروز گمان نکنم نام ونشان چندانی از بزرگان موسیقی ویا شعرای بزرگ ما درتاریخ آن سرزمین  بیادگار بماند وتنها درروان و قلبها که هنوز عشقی درآنها پابرجاست ودرسنین پیری هنوز زیر پرتو جوانی میطپد واز زیر برف سپید سالمندی  مانندآتشفان فواره میکشد شاید رنگ وبویی باقی بماند، نه بیشتر، بهر روی عمر همگی دراز باد .

ثریا ایرانمنش . اسپانیا . چهارشنبه 2013/10/30 میلادی .

صوفیان واستند همه از گرو می ، رخت / خرقه ماست که درخانه خمار بماند

خرقه پوشان همگی مست گذ شتند وگذشت/قصه ماست که درسرهربازار بماند.

رویدادهای وحشتناکی که این روزها همه جارا فرا گرفته است واینکه میبینی حتی شب درتختخواب خود تنها نیستی وارواح خبیثی ترا احاطه کرده حتی نفسهایترا میشمارند ، دیگر خواب ازچشمان تو میگریزد .غذا که نیست و مردم بدبختی که هرروز با سوپ نخود ونانی که باجوش شیرین باد کرده ودرونش پوک است شکم خودرا سیر میکنند درعوض پولهای کلانی را به جیب مدرسین مدارس میریزند تا شاید فرزندانشان درآتیه مانند آنها ” گرسنه ” نباشند بی آنکه بدانند دیگر زمینی برای کشت  گندم وجود ندارد وگاوی دردشتها نمیچرد مگر درمزرعه خصوصی آقایان .

علاقمندی به گذ شته ها ونا پدید بودن وتاریکی آینده همه را دچار نگرانی ووحشت کرده است، مردم درخیابانها ریخته اند برای هیچ ، سیاستمداران کهنه کار ودست نشانده مشغول چپاوول واندوخته  میباشند تا صندوقهای بانکها خالی نماند ، ایجاد موسسات کمکهای نوع دوستی برای فرار ازپرداخت مالیات یعنی بردن پولها ازاین جیب به آن جیب سرپوشی برای همه جنایات است .

درعوض جشن های مسخره کاغذهای رنگی وپولک ولباسهای ” ریسایکل ” شده وپودر های طلای ونقره ای لوازم آرایش وعطرهای بو گندو همه جارا فرا گرفته ” شب هلویین از راه رسیده !” وجوانان ونو جوانان حتی کودکان خردسال را به نا امنیها وفساد میکشانند ، کلیساها با کوشش زیادی هرروز بر تعداد نمازهای روزانه وهفتگی خود میافزایند اما هر روز ازتعداد مومنین کاسته میشود ! عده ای تنها درسکوت لبهای خودرا میجنبانند ودیگران ابدا باین کلمات قلمبه اهمیتی نمیدهند کسی به آن دستهایی که درهوا تکه نان وشراب خیالی را نمایش میدهد نگاهی نمی افکند واگر نگاهی بکند نگاهش درفراسوی زندگی است .

آخ …برادر بزرگ همه جا ترا میپاید وترا کنترل میکند حتی تعداد دفعاتی که برای قضای حاجت به دستشویی میروی ، مگر چقدر خورده ای که اینهمه پس میدهی ؟!! 

سیاهی بر آرامش سایه افکنده است گلها وسبزه ها زیر علف های هرزه گم شده وکم کم نابود میشوند وما نا باورانه بر زمینی که از سرب داغ ساخته شده خاموش به نظاره ایستاده ایم وبه باد ترسناکی که از آنسوی اقیانوسها میوزد با پریشانی مینگریم .

خدای خدایان اخطار میکند : نفس کشیدن ممنوع . 

ثریا ایرانمنش . اسپانیا وزیر نظر! / دوشنبه 2013/10/28 میلادی .

جواب نامه های همشهری زاده ……….

خانم همشهری ما !

مرتب نامه های شمارا میخوانم البته خودم نه ، بلکه مترجم مخصوص رسمی من ! چون من زبان فارسی بخصوص زبان شمارا به درستی نمیدانم ، این نامه را هم مترجم ما که سخت مورد توجه وسپس بازرسی قرار گرفته برای شما از طرف من مینوسد ( با پست الکترونیکی)!

دراینجا همه چیز خوب وبر وفق مراد است اینجا ، همه چیز بزرگ است اندازه معمولی وسایز همه چیز دوبرابر سایز اروپاست به همین دلیل هم نامه های شما درموقع ترجمه شدن کلمات ومتن آن خیلی خیلی بزرگ میشود وبعضی از اوقات معنای آنها برای من که بکلی از ریشه کنده  شده ام نامفهوم است درعوض کتاب | مولای رومی | دراینجا خیلی طرفدار دارد وترجمه شده آن دردسترش همه هست.

دراینجا همه یا طب میخوانند ویا وکالت چون هرآدمی دراینجا به این دواحتیاج دارد وهردو رشته هم خیلی آسان است تنها باید مقداری کتب را حفظ نمود گاهی هم باکمک ( گوگول) میتوانیم هرچه را که بخواهیم بیابیم .

حال ما دراینجا بسیار  خوب است ومادرجان وپدرجانم ابدا یادشان نمی آید که درکجا به دنیا آمده اند ما دریک عمارت بزرگ وبا شکوه زندگی میکنیم که دراطراف ما همیشه پراز ماموران محافظ است همه جا دوربین وهمه جا زیر نظر است که مبادا بما آسیبی برسد همه چیز زیر کنترل است حتی مواد غذایی  شنیده ام در سرزمین شما وضع خراب است یعنی همه جا وضع مردم واجتماع خراب است اما اینجا همه چیز روبرا ست ، میهمانیها ، پارتی های شبانه ، فروشگاههای بزرگ ، البته فروشگاه ما مخصوص است وخیاط مخصوص برایمان لباس میدوزد غذایمان همیشه قبل از آنکه به روی میز بیاید مورد آزمایش قرار میگیرد آشپز مخصوص برایما ن غذا میپیزد حا ل میخواهم یک قطعه از اشعار همان مولای رومی را برایت بنویسم ونامه راتمام کنم وترا به خدای خودت میسپارم چون دراینجا خدای ما درپنهانی ترین زوایای شهر جای دارد ود سترسی باو غیر ممکن است در یک آپارتمان مجلل وبزرگ وچند صد طبقه ورود به آن هم برای همه ممنوع است  غیراز اطرافیان خودش که گاهی بصورت سخن گو  در برابر بعضی از مردم دیده میشوند ،  بما دستور داده شده که ازتمام مردم آن سوی اقیانوس خودرا کنار بکشیم ، ما تافته جدا بافته هستیم همه آرزو دارند دراینجا زندگی کنند اینجا پراز معادن طلا ونفت واورانیوم وغیره هست  اما آنها همه دست نخورده اند وخدای ما فعلا ازمال بنده هایش تغذیه میکند از همه مهمتر دراینجا همه مردم آزادند همه میتوانند حرفهایشانرا بزنند اماکسی به حرف آنها گوش نمیکند . خوب ” اینهم قطعه شهری از مولای رومی :

چه تدبیری ای مسلمانان که من خودرا نمیدانم/ نه ترسا ونه یهودم نه گبرم نه مسلمانم / نه شرقیم نه غربیم نه بریم ونه بحریم/ نه ازکان طبییم نه از افلاک گردانم /نه ازدنیا نه ازعقبی نه ازجنت نه ازدوزخ/ نه از آدم نه ازحواونه ازفردوس برینم /مکانم لا مکان باشد نشانم بی نشان باشد/نه تن باشد نه جان باشد که من ازجان جانانم /….. مولانا شمس تبریزی |رومی|

با تقدیم عشق وآرزو ، همشهری زاده شما .

آن گاو هارا بیابید ، آن گاو های گمشده ویا مرده را ،

روزی میل داشتم نام یکی یکی را بازر بنویسم  امروز با آب کاه برباد

آن ” بامدادی” که درمه شگفت  وبسان باتلاقی به زمین فرو رفت

اینبار میخواهم با آب کاه بنویسم ، نام آن گاو هارا

آن گاوی که درما ه دیده شد

وآن جوینده  وجونده وخورنده گوشتهای بریان شده برپیکر شاخه های

نورسیده

آن گاوهایی که برگمشده خویش با فریادی دلخراش

شکوه میکند از تلاتم حلقه پاک آن ماه ازلی

آن گاوها که کتاب دردست دارند وزهدان خشک وپژمرده جهانرا

از ریشه بر میکنند.

آن گاوهارا بیابید ، بی آنکه دیده شوید ،

آنها باغ پر برگ وگل مارا خواهند بلعید

در یک طرح نو وپچ پچ مخالفت در یک لباس موقر

بی شتاب برخاک مینشینند و آهسته ارخواب برمیخیزند

بیابید آن گاو هارا

آن چند صد هزار گاو گمشده را/

ثریا ایرانمنش . یکشنبه .2013/10/27 میلادی . اسپانیا .

آنچه را که ما امروز بعنوان پایان یک تمدن از دست داده ایم با  آنچه را تو از دست دادی درمقام مفایسه با دردهای تو نیست .

قرن بیست ویکم با هیاهوی بسیار بر فراز سر ما طنین افکند وآواز قوی ما سالها بود که درفضا گم شده ودیگر کسی یادی ازاو نمی کرد ،

آنچه را که او میل داشت بسازد نیمه کاره رها ساخت ودیگران آنرا تمام کرده وبنام خود ثبت نمودند ، امروز غیراز آوای مسخره وخنده آور درپس دیوار آن جادوگران قرن وآفرینندگان این زمانه ، هیچ  چیزنیست .

کسانی هنوز هستند که درپنهانی اورا دوست میدارند وکسانی هنوز هستند که ناسزا گویی ازدهانشان پاک نشده است.

نجابت همیشه طبیعی وذاتی است مردم نجیب نمیشوند این حرف بیجایی است همه نجابت را ازبدو تولد باخود میاورند این نجابت مربوط بخون وگوشت وپوست آنان است ، او نجیب بود وخجالتی همین دیگران وقیح هستند وریاکار

امروز چهارم آبانماه وزاد روز تولد اوست ، درسالهای اول همه این روزرا جشن میگرفتند شاید دردورنشان امیدی سو سو میزد امروز همه این روزرا فراموش کرده اند ، غیرازعاشقان او.

اعلیخضرت ، تولدتان مبارک باد.

فرزند گم شده شما ، ثریا ایرانمنش . 4/8/1992 برابر با 26/10 /2013 میلادی . اسپانیا .

دیگر نمیشود داستان نوشت ، کسی حوصله خواندن داستان را ندارد خوشبختانه صفحه ” فیس بوک ” جای همه نوشتن ها وگفته واعمال انسانی وغیر انسانی را گرفته است ، حتی سربریدن یک زن جلوی دوربین وکسی حق ندارد حرفی درباره اش بزند آزادی بیان دربعضی از جاها عمل کرد دارد .

درب زندانها باز میشوند قاتلان وآدمکشان بیرون میریزند آنهاییکه به زنان ودختران جوان تجاوز کرده وسپس  آنهارا کشته اند همه آزاد میشوند درعوض کسانی با لب دوخته در سلول ها نشسته اند همچنان میمانند تا ازگرسنگی وتشنگی جان بدهند.

امروز آنچه که برای نیازهای بشر موجود است همه دروغی مهلک وطرز فکری که  به آن هیچ نمیتوان شکل واقعیت داد ، ابزاری دردست همه گان است  که کاربرد آن تنها به نفع آن بزرگانی است که ما نمیشناسیم، دیگر پیام آن عشق صادقانه ومحکم در لابلای زباله ها گم شده نا آرامی وترس همه را احاطه کرده است ، دیگی کسی نمیتواندحرف بزند ویا حتی آواز بخواند ! بایدحرکت کرد آنهم حرکات بدنی و| گنده | شد دیگر چیزی بنام شخصیت ذاتی وجود ندارد همه در عضلات بدنی جای گرفته اند  با سرهای تراشیده .

من نمیتوانم دراینجا چیزی به غیرا زآنچه را که احساس میکنم بنویسم وهمه چیز راهم نمیتوانم بنویسم هنوز دربعضی ازنوشته های من هوای سالهای گذشته وجود دارد وآن دانشی که از هرگونه کوته اندیشی وریا به دوراست تنها  مفهوم بخشیدن به زندگی است درنوشته هایم به یک عامل روحی احتیاج دارم یک حقیقت بسیار واضح  که وجود بشررا بامنطقی ساده روشن سازد ، گاهی افسرده ام وزمانی سر حال درهمه زمینه ها به دنبال یک منطق انسانی هستم بخاطر آن موجودی که در ماوراء وهستی من موج میزندبخاطر حقیقت وکمال ودر دریای حمساسه ها سرگردانم چون هیچ رایحه خوشی به مشامم نمیرسد درانتظار آن هستم که سینه ها از هوای خوب وزندگی بخش مالامال شوند اما این انتظار بیهوده است .

ما به قانون جنگل برگشته ایم ، قانونی که هرکس با نیزه ودندانهای تیز وپنجه های بزرگ برای بردن وخوردن آماده است .

ثریا ایرانمنش . پنجشنبه 2013/10/24/ میلادی. اسپانیا.

شب گذشته کمی باران آمد وآن دمای کشنده را کمتر کرد درانتظار باران بیشتری بودم سراسیمه بلند شدم ورفتم روی بالکن وخودمرا درباران خیس کردم باران برای ما دراینجا یک نعمت بزرگ است مانند همان کویر پهناور که تشنه وبی آب در گوشه ای افتاده شاید روزی اقتصاددانان بزرگ توجهی به آن بکنند ویک بازار بزرگ هم درآن جا بسازنددواشغالها وپس مانده را درآنجا بفروش برسانند ؟!

امروز دیگر نمیتوان درکنار دریا نشست و.افتاب را تماشا کرد امواج بالا میایند ودر کرانه باریک دریا  ستاره های دریایی وحبابها و ماهیان ریز وکوچک را که فرزندان غیر طبیعی اوست بجای میگذارد تا براثر تابش نور آفتاب خشک شوند وبمیرند این بازی بزرگی را که طبیعت انجام میدهد دردرون من جدالی تولید میکند ومرا دچار تشویش وناراحتی مینماید.

بیاد سر زمین بزرگ خودمان میافتم که چگونه فرزندان خودرا درساحل آفتابی رها کرد وهمه آنها درانتظار جزر دریای خود بودند تا دوباره بر امواج سوارشده بخانه برگردند . خانه دیگر خانه من نیست اگر چه هزاران بار زیباتر شده باشد .

درزیر نم این باران ساحل خلوت شده است وخبری از نجات غریقان  با جلیقه های چوب پبنه ای شان نیست دراین فصل این شهر آرامترست گاهی از روزها به بالکن خانه میروم وبه افق روشن که زمانی تیره رنگ میشود وهزار رنگ مینگرم وصدای امواج دریارا ازدوردستها میشنوم که درطلاطم است ومیدانم که درآنسوی شهر دریا دچار همهمه شده است درآنجا امواج خروشان خودرا به ساحل میکوبند وتا دیواره بزرگ | پوئرتو| بالا میایند متوقف میشوند ودوباره برمیگردند با غرشی سهمگین امواج خرد میشوند وبصورت کف برجای مانده ودریا پس میرود واین خرد شدن مرتب تکرار میگردد ویک آهنگ گنگ از آن برمیخیزد صدایی اصلی او گم میشود ، آه …چشم هیچگاه ازدیدن وشنیدن این موسیقی طبیعت خسته نمیشود .

برای من اینجا بهترین جاست ومن میتوانم درآرامش کامل بنشینم وهرچه میل دارم بنویسم ، اگر کابوسهای شبانه که به صورت ( آن شیطان رجیم ) مرا دچار بدخوابی نکند وصبح پشیمان ازاینکه چرا زندگیم را با او ادامه دادم ، خودرا دچار سرزنش نکنم وبا یک قهوه تلخ روزرا آغاز نمایم درحالیکه اشک از چشمانم جاری است .

طبیعت هیچگاه نتوانست از او انتقام بگیرد آرام درگوشه ای خفته بی آنکه وجدانش اورا عذاب داده باشد او بطور کلی دچار عذاب وجدان نمیشد هرشب وهرروز با آن شیطان کوچکتری که دربطریها خوابیده بودند همراه شده وبه زجر دیگران میپرداخت او خدا را هم با تسخره گرفته بود .

امروز هنگامیکه به آسمان مینگرم وبه بازی طبیعت ومحو این گنبد گردون میشوم وزمانی چشمانم را فشار میدهم ودیدگانم را میمالم تا ماورای آنرا ببینم …آیا این ایمان است ؟ حال چه ایمان باشد وچه رویا مسلما این روحیه درقرن بیست و یکم نمیتواند خودرا جای بدهد باید با این زمان جلو رفت .

به فیلم کوچکی که از نوه یکساله ونیمه ام برایم فرستاده اند نگاه میکنم او جلوی یک تابلت یا آ یپد نشسته ، دستش را زیر گونه اش گذاشته دکمه را فشار میدهد دوباره دستش را به زیر گونه اش میبرد ودکمه بعدی را ودکمه سوم بازی مورد علاقه اش پیدا میشود خوشحال دستهایش را بهم میکوبد وازجای برمیخیزد تا به دیگران بگوید که…..یافتم …. حال من چگونه میتوانم برای او از بازی طبیعت سخنی بگویم ویا قصه بی بی طوطی را برایش بازگو کنم ؟…….

ثریا ایرانمنش . چهارشنبه .2013/10/23/میلادی . اسپانیا.

همشهری زاده عزیز !

مدتی است که برایت نامه ننوشتم ، این روزها سخت دچار دگرگونی روحی شده ام ودرمیان اینهمه آدم های گوناگون که یکروز مرد خدایند وروزدیگر اهل ریا ، نمیدانم چگونه باید نقش بازی کنم ، راستش را بخواهی از نقش بازی کردن بیزارم برای همین هم هرچه دردلم میگذرد روی این صفحه میاورم که البته بعصی ها را دوست ندارم ! تو میدانی ما ” کرمونیها” بقول خودما ن خیلی بولیت وساده ساده هستیم اگر نبودیم مثل آن میزرا رضای کرمانی فریب یک شارلاتانی نظیر ا سد آبادی را نمیخورد ونمیرفت ناصرالدین شاه را بکشد تازه فامیلش راعوض کند وبگذارد ( شاه کش) خوب ! چی گیرش آمد ؟ رفت بر دار وآبروی فاملیش را برد درعوض دولت فخمیه به مراد دلش رسید بنا براین من میخواهم ثابت کنم که: خر  نیستم !

امروز اینجا دراین شهر آنقدر پیر زنان وپیرمردان زنده دل فراون شده اند ومن آنهارا به جوانان دلمرده ترجیح میدهم میرقصند ، مینوشند ، سر پیری ومعرکه گیری تازه عروسی هم میکنند چون درجوانی عروسی آنها در مکتب دیوان یعنی درمحراب تقدیش نشده ا ست درعوض جوانها همه پژمرده ودلمرده وغمگینند .

حال دراینجا این بنده عاصی ومجنون ترجیح میدهم با همان پیران زنده دل بنشینم درحال حاضر جوانی ازمن گریخته منهم سعی ندارم که جوانی را تعقیب کنم ومانند ” بعضی ها” خیال کنم که هنوز جوانم وخودم را بشکل مضحکی  بیارایم ویا به دست جراحان زیبایی بدهم تا از من صورتی دیگر بیافرینند من همان گونه های افتاده وچانه گرد خودم را با تمام زیباییها عوض نمیکنم ، گاهی از اوقات وبه دورازچشم دکترم کمی شراب مینوشم ودرآن زمان است که همه غم وغصه های من بخواب میروند ودیگر ناله وها وزجه های دورغین بعضی از آدمهارا نمیشنوم وعکس ( باکوس) خدای شراب را به دیوار اطاقم آویزان کرده ام ، شراب را خیلی دوست دارم بگذار بگویند منهم آدمی شرابخواره ومستم ، مگر حافظ را کم چوب زدند ؟ البته من خودرا با آن پیامبر بزرگ واهل سخن برابر نمیدانم .

در قرن اخیر شاعر زیاد داشتیم اما هیچکس حافظ نشد ، موسیقی دان زیاد داشتیم اما هیچکس رودکی نشد ، نویسنده هم زیاد داشتیم اما هیچکس  … آیا نویسنده خوبی داشته ایم ؟ خیلی ها بودند اما یگانه نبودند ، درعوض تا دلت بخواهد شاعر  وشاعره داشته وداریم ، بقول مرحوم فروزانفر  میگفت : ایران اگر بجای اینهمه شاعر  ، گاو میداشت ، ما میتوانستیم لبنیات تمام اروپارا تامین کنیم !!!! . این روزها من دردهای بزرگم را درون اشعار کوچکی میپیچم وبخورد این صفحه میدهم مرا تسکین میدهد ، میدانی همشهری عزیر ، من باید زنده بمانم تا کسانیکه بمن وابسته اند زنده باشند وخوشحال اگر هزاران غم روی سینه ام باشد باید آنرا پنهان کنم واشکم را درسکوت فرو بریزم نمیدانی دلهره ها وغصه های من چقدر زیاد ند که باید تنها آنهارا بردوش بکشم وهرروز وهرشب نگران چیزی باشم هر چند اتفاقات را نمیشود پیش بینی کرد اما خوب دلهره اش باقی میماند ، خوشا به سعادت آنهاییکه | خر| به دنیا آمدند و|الاغ |ازدنیا میروند .

ترا بخدا ی خوبم میسپارم همشهری زاده عزیز/ ملوک خانم ساکن اسپانیا !!!

ثریا ایرانمنش / اسپانیا / سه شنبه 2013/10/22 میلادی.