Author: Soraya

 ثریا ایرانمنش « لب پرچین ». اسپانیا 

راه،‌در جنگل اوهام گم شد . سینه بگشای  چون دشت 

اگرت پرتو خورشید حقیقت باشد ،

« سایه»

 دلتنگ مرگم. تنها دروازه ای که به.ر امتی میتوان از  آن عبور کرد وبه أرامش اابدی.ر  سید ،

دیگر فریب بس است وخود. را فریب دادن. بس  زمانه هیچگاه در  دستگاه أفرینش  قرعه ای به نام من نداشت   وجهان به کام  کامرایان  بود 

امروز نفس کشیدن در این  هوای مسموم  نه خوشحال کننده است ونه نصیبی بما میرساند   تنها دردها  سوزش  روحی وجسمی آنهم زمانی که میروی تا چشم بر هم بگذا ی  وروز فرسوده راز یاد ببری 

دیگر  میلی به تماشا آتش واتش بازی ان. اقوام ندارم  برای من هر شب بلند  و همیشه بلد ا  است   سالهاست که ایمانمراگم  کردهام  سالهاست که فراموش کرده ام انسانم وتنهااز فراز بالکن خانه  رفت وامد بیهوده آدم‌ها را میبینم   بی هیچ هدفی. آنها میروند  دیگر در  دل‌هایشان  هوسی نیست .زباله‌ها درون مغازه ها هر روز  بیشتر میشوند و

وچوب مراج بر آنها زده میشود  اما گویی مردم در خواب راه میروند ویا در حقیقت مرده اند

هرصبح زود به آسمان مینگرم. ابر ها جا بجا میشوند ‌خورشید همانخورشیدشب همانشب وروز من نیزهمانند  روزهای دیگر می،چرند 

در هفده سالگی انرژی هرکول. را داشتم. بی هیچ ترسی و واهمه   ای وارد هر اداره ویا دفتر بزرگآن میشدم  فریاد میکشیدم. حقیقت را بگویید ،.   اورا یافتم در بک سلول تنها با دستهای بسته تازه از حمام وشلاق  سیمی بر گشته بود ،

اوف عیبی ندآرد. به زودی زخم‌هایت ر ا مرهم خواهم گذاشت ،

وامروز چه کسی  مرهم بر آن زخم عمیقی که در درونم نشسته میگذارد ،

هرصبح صورتی . از خواسته‌هایم تهیه میکنم . به رهگذری  میدهم  وسپس. بافتنیرا بر میدارم چت بازی هاشروع میشوند 

اه دهانم بد جوری تلخ آست  ، اشتها  ندارم. به سختی  دوش گرفتم  خانه را باید تمیز کرد ،

نه ، دیگر میل ماندن در من  نیست وچشم بهراه آن فرشته ام  که بر  بال‌هایش سو‌ار شوم وبسوی أسمانها وکهکشانها روم ود در حوض کائنات  غسل ارتماسی  رابجابیاورم   وبه سرود  فرشتگان گوش فرا  دهم ، شاید ارواح  رفتگانر ا تیز یافتم ودوباره گرد هم جمعشدیم ومن برایشان  . آواز. خواندم. سحر که از کوه بلند ،،،،،،،کیوان ستاره بود  ،  با نور زندگانی میکرد 

بانوری  در گذشت  او در میان  مردمک چشم شماست 

ما این ودیعه را  به صبحدم. خواهیم سپرد .

از غلط نویس هایم پوزش  میخواهم ای پد نیز مثل خودم شده است 

ثریا اسپانیا 25/10/2022 میلادی

ثریا ایرانمنش « لب پرچین » اسپانیا 

 ثریا ایرانمنش  « لب پرچین » اسپانیا 

پس از. مدتها   وخبرها و گفتارها ، حضرت ولایتعهدی آمدند وملت را به دست حضرت عباس سپردند ورفتند یعنی ارتش که معلوم نیست هست یا نیست و واگر هست چرا تا بحال پای بمیدان نگذاشته  تا اینهمه قربانی نگیرند . .

این وا را  ایشان  میبایست از همان سال‌های  اول انجام می دادند ومیگفتند آقا یان  بانوان ما نیستیم کاری که با پدر من کردید. من میل ندارم تکرار انرا ببینم بخصوص امثال آن عمله هایی  که دوربین به دست گرفته  نقش فیلمبردار. وکارگردان را بازی میکنند این عمله ها همه در انتظار همبن بلبشو بودند تا کت وشلوار  جورجیو ارمنی بپوشند ودرخارج  فیش فینگر با شامپاین بنوشند آنها غیر از. خاک ودیوار چیزی ندیده  بودند ملتی بیسواد از کودکی ملزم بود که به مکتب  محل ویا به مسجد برود قرآن بخواند سپس  بمدرسه خیلی طول کشید تا چند مرد  نخبه تحصیل کرده امثالخلعتبری ، شجاع الدین شفا وبا دکتر خانلری ویا. دکتر حمیدی  شیرازی ویا  آن سیدی که عبا  وعمامه را کنار گذشات وبسوی خیام وحافظ   وسعدی. رفت مانند دشتی

در خفا و عیان پنهان چند حزب تشکیل شد. یکی وابسته به دولت سوسیالیستی وکومو‌نیستی. دیکری جبهه ملی اخوندی  واز کنار اینها چند ریشه بیرون زد که همه سمی  وتنها نشخوار جوانان تا ز ه بالغ شده بودند ،

آشی درست شد که بیا وببین در این بین اشتباهاتی نیز از دربار  روی. داد  که کمتر به آنها میپردازیم ،

این ملت  با نماز وروزه وچادر نمازش  زندگی میکند  خیلی سخت آست  که به او بگویی آنهارا به .ا کنار  بگذار وکتابی باز کن.تا دا ترا به راه  راستی ومودت ببرد  او به نمازش عادت کرده  بدون نماز گم میشود فنا میشود. دیگر خودش نیست .

به هر روی  حضرت ولابتعهدی این  استعفای نیم پز را در همان اوایل که هنوز  ما مردانی.د آشتیم استخواند ار. ‌میتوانستند  ملت را از ابن،راه پر خطر  نجات دهند  ابراز میفرمودند ؟!  . دیگر خیلی دیر است   حال  همه  در خمار شبانه  کشتار  مهسای  خوابیده اند  وفردایشان نامعلوم است   ‌دل خارجی هم  برای ما نمیسوزد انها به این قاتلان احتیاج  دارند عمله ای منافع خودشان وهم اینکه کمک به کمبود جمعیت میکنند بچه ها را میکشند وزنانی که باید روزی مادر  شوند ازبین میبرند جوانان. ا برای جنگ‌هایشان ذخیره دا رند وپیر وپاتالها هم خو د بخود با فرص های مجانی وداروهای مجانیو‌اوسن پنجمی وششمی . به آن  دنبا سفر میکنند  و یک سر زمین خشک. بایر بدون آب بدون همت مردانی که برای ساخت آن بکوشند اگر آب وبرق  نباشد سازندگی سخت است  گردن بیکدیگر میبرند تا از خون هم تغذیه کنند ،

شاد زی  حضرت ولایتعهدی در کنار مادر خوش اقبالت و د‌وستان کوچه چپ .

آن ملت بدبخت هم سرانجام راه خودش را خواهد  یافت ،

پایان 

ثریا ایرانمنش  21/102022میلادی

 ثریا ایرانمنش « لب پر چین » 

 دلم ز زندان سکندر گرفت ،،،،،،،

این گرفتگی را هیچ قدرتی در جهان نمیتواند. از هم باز کند. همه در زندآنیم. خیلی أهسته أهسته ق‌ورباغه  وار درون آب گرم پختیم. ونامش را گذاشتیم زندگی .دنیا تنها در یک برهه. از زمان ایستاد وقفل شد وما توانستیم نفس بکشیم. دنیای پس از جنگ جهانی دوم. دوران بیخبری وکودکی  ما  و با همه سختی ها اما امید فردا را داشتیم در. اعماق وجودمان  رویا ها جوانه میزدند وهنوز نمید انستیم در پشت دنیا چه جهنمی خفته است. جهنم را زیر زمین وبهشت را در أسمان  به دنبالش بودیم ،

اسپانیا در انتظار ولیعهد بلند بالا وخوش قیاه خود بود ،،،،یونان در انتظار 

 پرنس کنستانتین  زیبا وایران با شاهی  که میرفت تا اولین قدرت جهانی شود در حسرت یک ولیعهد چشم به أسمان داشت. شاهی که تحصیل کرده بود جغرافیای جهان را از حفظ میخواند وبه تا ریخ. پیشینیانش سخت دلبسته بود  ما در کودکستان آواز 

 میخواندیم. ما گلهای خندانیم فرزندان ایرانیم    ایران‌ پاک خودرا از جان ودل دوست داریم. پرچم پر

برایمان حرمتی  داشت.  سرود ای ایران واحترام به پرچم هر صبح سر صف در دبستان. و سپس شاهنشه ما زنده باد 

 بی خبر از فردای سیاه وجهنمی که در انتظارمان هست. در خیابان لاله زار. در مغازه تو کالن به دنبال زیر پیراهنی های ابریشمی بودیم وعطر های خوشبو تا مانند ستارگان. ا سینما از آنها استفاده کنیم. هنوز برای عشق با زی وقت داشتیم 

در مغازه بزرگ شهر مادرم به دنبال. ملافه و رو بالشی گلدوزی. جهاز  من بود هنوز. چهارد ه سالم تمام نشده بود. سرویس ظرف کلسرخی خرید  ودرون جعبه  پنهان ساخت از  ولایت . لگن وسینی ود‌لچه مسی سفارش داد برای حمام  داشت جهاز  جمع میکرد بیخبر از انگه که بر سر ما خواهد آمد ،

بوی نقل بید مشکی. قنادی یاس در میدان بهارستان . روبروی مجلس شورای ملی  پاهایمان را سست میکرد. بوی پیراشکی موسیو در خیابان نادری هر بعد از ظهر ما را به آنجا میکشاند ووای باز. رمضان آمد باز احیا آمد وباز محرم شد. وباز شهر  سیاه پوش شد  من در گوشه ای پنهان میشدم وبه درون گوشهایم پنبه میگذاشتم ،

 نمیدانم چرا ناگهان دنیا و همه چیز بهم ریخت آیا بزرگ شدن سینه های من باعث آنهمه جنجنال در خانه شد ویا زیبایی معصومانه. صورتم 

 به هر روی سیل جوانان. با در دست داشتن  یک شاخه گل

جلوی درب مدرسه وبا جلوی درب خانه  وتقدیم کل سرخ  یا میخک بمن باد او ری کرد  اهای بزر،گ شدی ،

سن چهارده سالگی پدرم از دنیا رفت. ومن جانشینی برای او انتخاب کردم که هنوز نامش درون سینه ام نشسته آست  ،

عاشق شدم ،،،،، ودست رد به سینه  تمام خواستگارانم  گذاشتم. عشق را بخلوت  بردم. وبا خطوط کج ومعوجی که درون دفترچه ام برایش مینوشتم  شاد بودم . دفترچه را یافتند ومرا به زیر کتک بردند. که بگو نامش چیست. خودش کیست پدرش چکاره است با او کجا آشنا شدی ؟!؟! 

هووهای مادر  برادران  ناتنی. خواهران ناتنی. در خانه غوغا شد  اورا گم کردم   ،.روز گذشته  به ناله خواننده ای گوش فرا میدادم  به اشعار  سایه به هنگام جدایی از همسرسش سروده بود از هم گریختیم !!

،،،،،

درلابلای نغمه ها ‌سیم های ساز. گریه اورا نیز شنیدم که میگفت .از هم گریختیم وان نازنین پیاله دلخواه را دریغ بر خاک ریختیم 

حال در چهار دیواری این خانه کچی در زندانی پنهانم  خودم هستم ‌گوشهایم  دیگر کسی نیست به ظاهر  فرزندانی دارم نوه هایی دارم اما همه از قفس  کوچ کردند ورفتند. بسوی زندگی که من انرا آزمایش کرده بودم اما آنها هیچگاه عطر وطعم نقل بید مشکی قنادی یاس را به مشام  جانشان  نزدیک نخواهند کرد  چون نمیدانند نقل چیست !؟!؟ 

پایان /  ثریا ایرانمنش 19/10/2022میلادی 

ثریاایرانمنش  « لب پر چین ». اسپانیا 

حتی. ر ویاهای شبانه نیز وحشتناکند  اخیر دیگر به هیچ خبری گوش نمیدهم تنها یکی دو نفر که حرف حسابی میزنند وافکارشان  با  من نزدیکتر است به تماشای برنامه هایشان  مینشینم  بقیه را رها کردم حتی خودم را نیز رها کردم نمیدانم کجا هستم  برایم هیچ چیز نه مهم است ونه ارزش دارد خرید  میکنم همچنان درون  بسته  آنها با  پاکتها در گنجه رویهم تلمبار میشوند. از خودم میپرسم چه کسی روزی آنها را خواهد پوشید ، 
 مهم نیست. ا فکر نمیکنم. تنها درد میکشم. گاهی دردهایم مرا به فریاد وارمیدا ند  اما دهانم را محکم میگیرم ردیف داروها   همه را به کلو‌ومعده میفرستم تنها ساعتی بخواب  می‌روم به آهنگی گوش میدهم  آهنگ‌ها هم دیگ.ر مانند گذشته در ذهنم. جایی ندارند ومرا سر شار از خوشی نمیکنند چندی  پیش عکسی از یکی از نوازدگان  مشهور. که رابطه خانوادگی نزدیک با ما داشت درون تختخواب بیمارستان دیدم  وحشت کردم تازه فهمیدم. منظور از اسکار وایلد چه بود  ه چه در ظاهر زیبا وبزازنده بود. در. ساعت مرگ‌درست مانند میمونی که انر درون دیگ برشته کرده باشند   چه نفرت انگیز شده بود همان تصویر پنهانی د‌وریان کری. که در اطاقی پنهان بود.  نقاشان زیادی از اوتصویر کشیدند عکاسان بسیاری از او عکس گرفتند همیشه لبخندی مهربانانه در گوشت لب داشت اما درونش را هیچکس نشناخت.  تا دم مرگ که همه چیز هویدا شد .

دیگر سروشی به سراغ من نیامد  وان اشعار خام. که در زیر دست‌ها او پخته میشدند کم کم مانند دود به هوا  رفتند  ومن با دردهایم وغرشی  طولانی  آن سروش ابدی را گم کردم 

شب گذشته خودم. ا در.  زاذگاهم دیدم. بک خط قرمز طولانی اطراف  زمین‌ها کشیده بودند تنها بک چاه أب بود. من گفتم خوب از چاه ابی میکشیم وزمین را  ا دوباره. سبز میکنیم. کسی بمن خندید. گفت کذام أب چاه هم خشک است  بقیه را بیاد ند ارم 

اما زمانی که بلند شدم. دانستم که شاهنشاه. آن روزی که داشت با گریه وطن را ترک میکرد کفت نگذارید ایران ایرانستان شودنقشه همبن آست ،

او قدرت اجتماع بعد را  نمیشناخت  توله های نازی آباد وکوره پز خانه وشهرستاتی های گرسنه نا،همان یورش آوردند   او ا ارام بود  من نیز در خاموشی  با اشک او ا بد رقه گردم حال همه کفته هایم در سینه ام زندانی هستند  در سینه ام بلوا ها بر پا میکنند  وهستی امرا از هم میپاشند .

از صدای گوش خراش دریدن تا  پرده های  دروغین  بیزارم دیگر مبل ندارم برای خود رویایی بسازم  ویا دچار توهم شوم  ،

روزی روز گاری برای اولین بار. که او برایم نامه نوشت از قول خواهرش. به او اطمینان کردم  با همه جنگیدم سخت پشتیبانش بودم اورا ناجی سر زمینم میپنداشتم ،

وای ،که دیدم باز هم به خطا رفته ام. ادم شناس نیستم  تنها شعر را خوب میشناسم  حال با عقل خودم خلو ت  کرده ام با هم میاندیشیم تا زمانی که باز  درد. فغانم را به آسمان برساند  آنگاه همه چیز را  رها میکنم دور اطاق میکردم. ….  و دیگر هیچ .

پایان 

ثریا ایرانمنش 

13/10 2022   میلادی 

ثریا ایرانمنش  « لب پرچین »  اسپانیا 

بشکسته سر خلقی  سر بسته که من رنجورم  /برده ز فلک حرفه  آورده  که من عورم 

من در تک خویشم  خون  وزخون خوردن خون مستم /گویی که نیم در خون  درشیره انگورم  

گر چهره زرد من در خاک  رود روزی /  روید گل زرد  ایجا ن از خاک سر گورم 

امروز دیگر در خاک  جایی نمانده تا گور شود همه جهان  یک گور دسته جمعی  است  که مانند توپ فوتبال در میان دستهای مشتی دیوانه   واز عقل زایل شده  دست به دست میگردد،

 خدای یگانه در واتیکان نشسته  است حتی نسیم  با احتیاج از آنجا گذر میکند ،

چهار سوار سرنوشت هم اکنون چهره کریه  وننگین خودرا بما نشان میدهند برایمان دهن کجی میکنند  هرکجا لازم باشد برایما  میسازند وهر کجا لازم باشد سیلی بی امان  بعنوان بارش به آنجا جاری میسازند بارانی که روزی  ما را  دچار جنون عشق میکرد وشاعرمبکفت در لطافت طبعش  هیچ چیز با آن برابری نمیکند در حال حاضر گویی  خاک‌ها ‌و زباله های بمبمهای آلوده را میشوید وبر زمین  جاری  میسازد مهم  نیست کجا وکی وچند هزار نفر  سیل جاری میشود زمین  دیگر جایی برای  کشت ندارد گورها دسته جمعی هستند و  دستگاههایی که باید جسد هارا بسوزانند همچنان مشغول کارند  قحطی چهره گریهخودرا نشان داده وبما دهن کجی میکند جنگ‌ها در راهند ویک  دلقک و یک نیو وسزار در سوی دیگری به هم دندان نشان میدهند  برای هم رجز میخوانند  بمب ها  زوزه کسان بر سر مردمی که بیخبر در بستر ویرانشده خود خوابیده  اند فرو میریزد 

کارکانجات  تسلیحاتی همچنان مشغولند وهر ساعت  نوعی جدید را ببازار میفرستند ودر گوشهایی دنیا یک نمایش تراژدی را بر پا میکنند همه سر ها به آنسو بر میگردد  کسی متوجه کار ودستور  أقایان  نیست  زندان‌ها لبربزند  کشته شدگان  غیر عمد ویا به عمد رویهم انباشته شده  حتی زمین دیگر برای پذیرایی آنها جای ندآرد ،

آتشی بر میافروزند  وهمهرا یکجا در درون آتش کباب میکننند به همراه سگهایشان ووحیوانات خانگیشان تنها عده معدودی اجازه زندگی ذارند واجازه نفس کشیدن  ما باید از درون قوطی های فشرده سده کمی اکسیژن به ریه های  بیمار خود بفرستیم  هوای مطبوع  هوای آزاد کوهستانی نم نم  باران وبوی خاک وعطر بید مشک   وبوی نرگس  زمزمه جویبار  ها  همه دیکر افسانه شده اند  رودخانه  به پهنای جهان از گل ولای وجسد  انسان وخیل حیوانات وساختمانها جاریست .

دیگر جای حرفی  نیست ،

پایان  10/10/2022 میلادی 

اشعار متن از دیوان ششمی تبریزی به همت محمد جعفر محجوب 

ثریا ایرانمنش « لب پرچین ». اسپانیا 

( یک دلنوشته ) 

روزیکه از ملکه هلند خواسته شد که استعفا بدهد وتاج وتخت را به پسر کوچکش واگذار مند وعروس  أرژانتینی او تکیه بر صندلی او بدهد ، غم جهان را با لبخندذی در دل نهان کرد واستعفای  خودرا امضا نمود وبرای مدتها کسی اورا ندید. رفت با نوه هایش سر کرم شد هیچ عکسی یک مطلبی  در باره او در  هیچ رسانه های دیده نشد. تا  زمانی که اندره ریو موسیقدان این زنان اورا از خلوت بیرون کشید وبرایش بک کنسرت خصوصی بر پا کرد اما او همچنان با همان شیوه آرایش همیشگی وهمان لبخندی که بیشتر به سکوت شباهت داشت در بین ملتش چرخید ودوباره به پناهگاه رفت ،اما متاسفانه ملت ما و اربابان گذشته ما هنوز خودرا صاحب الختیار سرنوشت سه نسل بعد میدانند.

شاهنشاه أریا مهر   مبلغی را در بانک  مانهاتان  به بانک شریک ودوست خود راکفلر بزرگ  بنام ولیعهد.  به امانت کذارد تا روزی که به سن قانونی رسید و به ایران برگشت برای ساختار سر زمین ویران شده اش ا.ز  آن استفاده کند وتا زمانی مه درخارج هست تنها بعنوان ولیعهد می‌تواند بهره انرا بگیرد  وحقوقی از دولت نیز بعنوان بک ولیعهد  تبعیدی تیز دریافت کند و 

اما آنها ول کن نبودند یک روز شاهنشاه میشدند ، روز دیگر  رییس جمهور میشدند ومادر تاجدارشان  تیز در کسوت  ما در ایران هر ازگاهی  خودی را به نمایش میگذاشتند ایشان احتیاجی ندارند سر مایه  کذاری در عطرًمد و شراب و املاک 

  برای چند نسل کافی لست به اضافه سهامی  را که اعلیحضرت برایشان و به نامشان  خریدند. کافی آست که زندگی کنند 

در امنیت کامل بسر میبرند میهمانی هایشان بر قرار است وبقیه هم بما مربوط نمی‌شود

انچه بما وسر نوشت ایرانیان مربوط است بلا تکلیفی آن ملت آست دستور پشت دستور مصاحبه پشت مصاحبه ودوربینها مشغول کار. وجوانان وغنچه  های نورس وسط خیابان‌ها مانند یک گل  پژمرده در خون میغلطند. پیام پشت  پیام عکس. پشت تک همچنان این رودخانه کل آلوده  جاریست بی آنکه هیچ  نقشی در آن یافت شود ،

خواستم از  بانوی تاجدار تقاضا کنم شما هم مانند ملکه هلند در خلوت خود بافتنی ببافید ویا اکر مومن هستید نماز  بخوانید وبا ماشینهایژ الکترونیکی  نوین به حساب‌ها شخصی  خود برسید ملت ایران. ا رها کنید. حضرت ولایتعهدی هم گمان نکنم أن جایگاه امن  وامنیت وخوشی ها خودرا فدای دخترکان  برخاست افتاده ایران بنمایند نه شهریاری وجود دارد ونه شاهی بر میگردد  مگر مشتی جیره خوار که مانند موش گوشتخوار در انتظار یک معجزه   پیر شده اند ،

نسل جوان ما نسلی است که میداند میخواند مانند ما گاو نیست  که سرش به چرا مشغول باشد ‌پهن پخش کند این نسل با همان 

روسری کهنه آن جباران  را پایین خواهد کشید ،

تقاضای این مادر واین زن رنجدیده از شما این است که خودرا کنار بکشید بعنوان یک ایرانی دلسوز حق هر. ابراز عقیده ای را دارید نه آنکه هنوز شهسوار  وشهنواز وپرنسس  پرنس وغیره بر کالسکه زرین سوار شوید ومردم را به چند گانگی تقسیم کنید. بگذارید آنها خودشان سرنوشت خودشان را  تعیین کنند  سگ های  درنده شما وان رژیم منحوس به آندازه کافیدر فضای مجازی آتش بر پا میکنند شما همان  آتش زیر خاکستر بمانید هم برای شما خوب است هم برای ملت ایرآن. حتی من بخودم اجازه نمیدهم درجاهایی فضولی کنم چرا که درجای  امنی نشسته ام ودیگر هیچگاه هم روی سر زمینم را نخواهم دید بحکم جبر طبیعت ،

پایان 

با احترامات فائقه 

ثریا ایرانمنش جمعه  هفتم اکتبر 2022 میلادی  

پیش از شماأب معنی دریا شدن ندآشت / شب مانده بود. و جرئت فردا شدن ند آشت 

در این کویر سوخته در خاک بی بهار /. حتی علف اجازه روییدن ند آشت ،،،

،ثریا ایرانمنش

« لب پر جین »  اسپانیا .

 چیز زیادی برای نوشتن ندارم  دیگران مینویسند میگویند میسرایند. ومن در گوشه اطاق غم زده ام که شاهد دردهای بی امان من است تنها  تاسف میخورم حتی اشک هم از بیرون آمدن دریغ میکند شاید او هم میترسد  ، تازه کردن چشمان وریختن چند قطره اشک روی کاغذ.  شاید تهدید شده باشد !؟ امر‌وز  ما شاهد سر زمینی هستیم که کم کم خالی میشود وخدا در آنجا مشغول گدایی  است تا از بخشش ناچیز ما شکم خودرا سیر کند وما از سر شوق دوباره به چهچه‌ می پردازیم  .

خدای نادیده کم کم  گم شد ، فراموش شد.  من به دنبال خدایی هستم که اورا ببینم  اورا لمس کنم  بوی اورا به مشام جانم بفرستم  از او نیرو بگیرم  وا زاوبخواهم تا دندانهای تیز ‌برنده سگهای شکاری را از کار  بیاندازد انهارا بگورستان خودشان بفرستد  آن پیامبران دروغین در پی درمان شکم های باد کرده خود باشند  وپوست شفاف ما. دوباره بزق بزند واز زیر آنهمه شفافی موی رگ‌هایمان که دران خون اجداد پاکمان جاریست به نمایش گذارده سود ،

آن خدای نادیده را از ما گرفتند وکشتند واورا سوزاندند تنها بوی تعفن  بلند است  وما امروز به یک  آهنگ گوش فرا میدهیم آهنگ هم آهنگی ویکی شدن. برای نجات خودمان ،

ما خدایی را که چون  یک سنگ سخت میشود وبخشش ناپذیر. نمیخواهیم  حال او مانند موم درمیان دستهای باد کرده  پیامبران وفرستادگانش  زیر ورو میشود قربانی میطلبد  خون میخواهد آنهم خون نو جوان تازه رسیده غنچه نای باز نشده  او سیری ناپذیر است  ما در پی خدایی هستیم که ما را  با حقیقت أشنا کند  نه آنکه اغوایمان کند نئشه شویم  وخودرا به معرض تماشای عموم بگذاریم ،.امروز ما آن خدارا با دروغ فریب میدهیم  وان دروغ نیز زاییده افکار ماست ، 

به دنبال مهسا ، نیکا ،‌ هم رفت. فردا نوبت کدام نورسیده است. هرچه باشد اعضای داخلی پیکر آن نورستگان ارزش بیشتری در بازار برده فروشان  وفریب دهندگان دنیای نوین دارد ،

من وامثال من  جزو مردگان  نفس کش هستیم وفراموش شدگانیم  که حتی دیگر سگی هم برای بو کشیدن ما به اینسو نخواهد آمد .

نو. رسیده ای   خواب ألود ،  پر گشوده  در هوای  مه آلود / در غبار طلایی خورشید ،‌ناگهان صد هزار بال دید 

چون گلی در فضای صبح شگفت  ،  .ناگهان شلیک گلوله ها بر او نشست 

آن رها کرده لانه های امید دیگر آن دور را بر نمیگردند / باغ از نغمه وترانه تهی است  / لانه متروک وأشیانه تهی است ،،،،،،،ف،‌مشیری شادروان

پایان  ، ثریا و اسپانیا ، 06/10/2022 میلادی 

ثریا ایرانمنش« لب پرچین »  اسپانیا 

حضرت اجل أجل رهبری در حال موت ،

این   نامه را زنی میویسد  در کنار رودخانه زندگی. که دارد پایان می‌گیرد مادری دردمند وبیمار.    

هر نوری سایه ای دارد. منهم سایه دارم سایه هایم بیشمارند  وزیر هر خاموشی گفتاری هست که گفته  های من نیز بیشمارند  بعضی از اوقات که دردها امانم بدهند ‌فکرم روشن وباز باشد چیزکی روی ای صفحه در حال تحول و  پرواز مینویسم وبه دست باد میدهم همه انرا میخوانند برایم مهم نیست که چه کسی  مرا می شناسد ویا ارزیابی آنها ابدا  در زندگیم اهمیتی ندارد  در این  اندیشه ایستاده ام  که هر گفته ونوشته ای  نیز از خود سایه ای بجا میگذارد 

 خوب عده در سایه یک قدرت نا توانی وخاموش زیر نورهای مصنوعی  سخن خداوندی.د ارند  

وقدرت بدنی آنها قدرت روحی آنها ضعیف آست . باید از انرژی دیگران بهره بگیرند  وهمه ضعفا بیچارگان ولگردهای خیابانی  ودرمانده هارا مانند. رباط  لباس بپوشانند وگرد خود جمع نمایند تا قدرت پوشالی خود را  نشان دهند ، کم کم نور وروشنایی آنها میخکشد وخودشان به قعر تا یکی فرو

میروند  تا ریخ را میشود دستکاری کرد ‌جابجا نمود میتوان از یک قاتل قهرمان ساخت ویک فرشته را شیطان جلوه داد  اما نور ذاتی  نور قدرت واقعی همه چیز را میسوزاند  امروز آن رژیم گذشته ورفته قرین رحمت ‌امر ز ش  همه جهان آست وهمه. تأویل گران  از او سخن روشن  بر زبان میاورند  که بصورت رحمت  ومحبت  پاشیده شده است ااما بازیگرانی از نوع شما وهمکاران وهم فکرانتان که قوانین شرعی سخت را قرن ها بر گرده  زن ایرانی  مهر کردید  وهمه ضعفا ی  فکر واندیشه بجای روشنگری  در سایه آن قوانین منحوس رقصیدند. باعث از هم گسیختگی های بسیاری شد  دیکر نوری حتی در سایه أفتاب هم پدید نیامد .

من أن زنی نبودم که تن به قضا  داده  ‌رضایت حاصل کنم وبردگی مردی  را بپذیرم که بیسواد بود  وصرفا بخاطر پشتوانه بازاری بودن اجدادش  تحقیر شوم . ایستادم بد جوری هم ایستادم. جنگ دو طرفه شد او قدرت مالی.داشت  من قدرت اندبشه. باید اول برایتان بنویسم که :من از  دیار وهم خون  همان مرد روشنگرا وروشن فکر ی که اندیشه هایش ممنوع وخودش کشته شد  میرزا اقاخان کرمانی هستم خون او در رگهایم جاریست  هردو غربت را برگزیدیم درمیان آن قشری که کور کورانه عوامر مذهبی شما را قانون ساخته وحاکم بر سر نوشت ما کرده بودندما  گر یختیم  اما من چهار فرزند از شیر خوار تا شش ساله نیز به دنبال داشتم. بی هیچ پشتوانه مالی ویا انسانی ،

نور خود را به همه جا پخش کردم  پیدا وگسترده خاموش در تاریکی سوزن زدم.  همه اطرافیان از ظن خود یار من شدند  برایم افسانه ها ساختند  اما همهرا من امروز به یک  زیبایی و تعالی  ویک هیبت روشن مبدل کردم ،

متاسفم که صفحه جا ندارد اما خواستم بشما فرمانده درمانده عرض کنم که شما  از قدرت درونی یک زن بیخبرید. این قدرت شمشیر است   خود شیر است. واز أفتاب نشانه دارد وتشئت می‌گیرد مانند شما  دل کوران در  زیر زمینهای تاریک مانند موش کور. زندگی نمیکنیم 

شما رفتنی هستید ‌کاوه ونجات دهنده  ما بک زن یک دختر است قهرمان ما یک زن است که هیچکس اورا نمیشناسد او از عرش بر فرش سر زمین کوروش خواهد نشست ،

زیاده عرضی نیست ،

بک مادر ،،،یک رن. ….ویک دختر رنج کشیده…… ویک بیوه تنها ،

.ثریا 

چهارم اکتبر  دوهزارو بیست ودو  برابر با دوازدهم مهر ماه ۲۵۸۵ شاهنشاهی 

ثریا ایرانمنش « لب پرچین» اسپانیا  

پسرم ، امروز  روز تولد توست دهم مهر ماه هر سال بهترین روزهای مرا بیاد میاورد   در خیابان خوشبختی ودر شهر آرامش اما  این روزها دیگر نمیتوانم حتی به آن خوشبختی بیاندیشم. آن دنیایی که ماردر آن رشد کردیم وتو متولد شدی بکلی گم شد واز میان رفت ومن ناگهان احساس کردم که چقدر ما تنها  مانده ایم ،

امروز که روز تولد توست در سر زمین ما غوغا پر پاست  وگویا یک انقلاب دیگری دارد شکل می‌گیرد ومن امیدوارم که این یکی مانند آن شورش قبلی نباشد  وسر انجام آن ملت به خواسته های مش‌رع خود دست بیابند .شبها وروزهای  من با درد میکذرد. درهایی که مدت کوتاهی با یک مسکن بمن فرصت میدهند تا بتوانم اخبار دنیارا دنبال کنم ویا بتو بیاندیشم ویا به انهاییکه در سراسر عالم رها شده اند ،

امروز من تنها هستم ودر یک نفرین وحشتناک دارم درد میکشم  بنا بر این حضور ذهن کافی ندارم تا برایت یک نامه زیبا بنویسم  تا انرا بعنوان  یک  هدیه روز تولدت بتو تقدیم کنم سال‌های زیادی است که از هم دوریم ومن به این فراق ودوری  عادت کرده ام تو هم به تنهایی خود خو گرفته ای  گویا تنهایی در فامیل ما یکنوع میراث خانوادگی است. همه تنها در یک گوشه جهان تنها با کمک همین تکنولوژی لوژی جدید پیوندی داریم ذیگر دوره‌م جمع شدن وشمع روشن کردن وسر وصداهای وشادی ها از میان ما رفته همه مانند لاک پشتهای پیر درون لاک خود خزیده ایم وبه دنیای نامعلومی که در میان دستهای آلوده  ونامریی  جا بجا میشود مینگریم تنها خوشحالیم که زنده ایم نه بیشتر. ارزون‌ها وخواسته ها همه در دل‌هایمان مرده است و

هرسال در جنین روزی دهم مهر بیاد آن خیابان با صفا که نامش را فراموش کرده ام آن زایشکاه دکتر مهربان ودوست داشتنی زرتشتی و آن هدیه خداوندی  که تو در میان بازوانم بودی  کمی شیرینی به  زیر زبانم  مینشیند چند دقیقه بعد تمام میشود زندگی چهره منحوس خودرا بمن نشان میدهد ‌دندان‌هایش را که تیز کرده برای تکه تکه کردنم ،

بهر روی پسرم وپسر عزیز ومهربانم. زاد روزت خجسته باد  خون پاک نیاکان  ما در رگه‌ای تو جریان دارد. مواظب خودت باش، 

با عشق تراز راه دور در أغوش میگیرم ودر دل به مادرانی میاندیشم که هم اکنون  جوانان آنها در تیر رس  قاتلین در خیابان‌ها   در کنار قاتلین مسلح دارند برای حق خود که آزادی ‌زندگی است میجنگند در آن سر زمین تاریک زن بودن گناه بزرگی است ،

باقی بماند 

ترا در أغوش  خود میفشارم از راه دور شایذ گرمای وجودت به پیکر سرد ودردناک من کمی گرما ببخشد،

با عشق فراوان 

مادرت ، 

دهم  مهر ماه دوهزارو پانصد هشتاد وپنج شاهنشاهی. بر ابر با دوم اکتبر دوهزارو بیست ودو 

ثریا ایرانمنش . « لب پرچین » اسپانیا !

من خاموشی های  گوناگونی را تجربه کردم  هرکدام را جدا گانه امتحان کردم  وخودم در خاموشی ها گم شدم  تنها توانستم خودرا بیابم ونجات دهم  من برای خاموش ماندن به دنیا نیامده ام وهمین زبان سرخ سر سبزم را بباد داد  برایم مهم نبود که کفته هایم  فتنه به پا میکنند حقیقت در مقابلم ایستاده بود. وبه روح من فشار میاورد  نمیتوانستم دروغ را با آن بیامیزم  نه میترسیدم ونه وحشت ‌خوفی داشتم  پرده های قدرت در مغزم بالا وپایین میشدند. نه ، نباید از حقیقت جدا شدوانرا وارونه  جلوه داد. باید همه چیز را گفت در  غیر اینصورت در سینه ام زندانی. شده ومرا میکشتند  مهم نیست هستیم پاره پاره شد اما از حقیقت دور نشدم .

این روزها تنهاربا خود در خلوت نشسته ام   من وحقیقت که با هم تماشگه خلقی باشیم که به پا خواسته بین آنها کدام به راستی به  سر زمینش میاندیشد ؟ همه در فکر قدرتی ونام واندوخته ای میباشند وهر اندیشه ای را از یکدیگر ،

میربایند  ودیگری را بر زمین  میکوبند   میل دارند روی اندیشه های دیگران سوار شده وبتازند .

(مانند آنهایی که. نوشته های مرا کپی کرده بنام خود  به چاپ میرسانند)در حالیکه  آند بشه وافکار ما ابدا به هم نزدیک نیست

قانون کار کم کم دارد شکل عوض میکند از شصت به شصت وپنج  سالگی وحال به هفتاد رسیده است. بیشتر بازنشستگی هارا قطع کرده وانها را به سر کارفرا خوانده اند ،

کدام کار ؟ اگر تخصصی نداری مهم نیست لباس  سپوری را به تن میکنی  و وبا یکجاروب بلند  ته مانده پیروی های دیگران را مانند زباله جمع کرده  به درون سطل میریزی کار.  کار است  .

من باید بنویسم تعهدی دارم  به انسوی آب‌ها. بعضی از روزها. هیچ چیز در مغزم جریان ندارد. هیچ سوژه ای ندارم وازمغزم نمیگذرد. نوشته ام بصورت یک انشا ی دخترانه سانتیمانتال  در میاید  هر کدام با هم فرق دارند یکی دیکری را نفی  میکند ،

شعور و عقل من تنها میدان نبرد من است بقیه جاها از کار افتاده اند  حال زمین ‌اسمان را بهم میدوزم  ومینویسم .روز گذشته به فرشته نگهبانم  گفتم. هر چه را که داده بودی  پس گرفتی چقدر باید بی انصاف باشی ،

اول  موهای زیبایم را در بیماری حصبه.  وسوختن زیر رنگ مو‌ از دست دادم  سپس چشمان مخمورم  به زیر عینک رفتند.  ناگهان. کبدم  دچار تهوع شد  ودر کنارش با زمین خوردن ‌های متعدد زانوانم قدرت خود را از دست دادند واخرین. میهمان. را در خانه ام جا دادی که باید  با هم برویم . . حال تنها  دستهایم برایم مانده وکمی عقل. اگر بتوان بر آن نام عقل گذاشت اما  شعورم وانرژی وروانم را محکم درون یک  پارچه پیچیده آم تا گم نشوند  گاهی کمی فراموشی. بسراغم میاید 

وسر انجام. منظور تو از آمدن من چه بود. !؟ میل داشتی بخندی ؟؟!  مانند یک تیله بازی مرا غل میدهی ودوباره پس میکیری   هرچه را که داشتم از دستم ربودی از مال وجواهر وفرش ونقره  جات همه یا بفروش رسید ویا دزدان همسایه آنها را به یغما بردند 

دیگر به هم بدهکار نیستیم . من نفس میکشم تو جلوی نفس مرا میگیری   باز نفس میکشم. میخوانم  اشک‌هایم را جاری میسازی باز میخوانم ،

سرودی سر میدهم به آمید آنکه روزی سروشی شود ،

حال در روند نوشته هایم گرفتار غوغا هستم  ، پایان 

ثریا ایرانمنش 30/09/2022. میلادی 

ثریا  ایرانمنش  « لب پرچین » اسپانیا 

کنون ،کنار خیابان  در انتظار بسوز  / درون أتش بغضی که در کلو داری ،

کزین  طرف رفتن نتوانی  با آن طرف  رفتن / حریم موی سپید  ترا که دارد  حرمت .

کسیکه دست ترا یک قدم بگیر د نیست /  ومن که میدوم اندر پی تو  /خوشحالم. 

«فریدون مشیری»

تمام شب بیدار بودم  نه گرسنه بودم ونه سیر اما خواب از چشمانم  گریخته بود ،

به. دنبال. چیزی میگشتم آهنگی ، 

بسوزان ،  بسوزان و شعرهایم را بسوزان ،،،،،، شاعر  حساس وبی سر و صدا  عبداله الفت.  با أخرین سروده اش و

در سکوت بی سر انجام بیابان ، آتشی از استخوانم بر فروزان ،،،،،،،

برگشتم به گذشته های خیلی دور ،. دیدم همان قوی عاشق هستم که در همه عمر ش یکبار عاشق میشود ودر عاشقی میمیرد  حال معشوق من مرده  حتی نمیتوانم خودم را به مزار او برسانم. ،

بیاد أخرین شبی افتادم که در یک.ر ستوران به همراه بچه ها ونوه ام شام میخوردیم ،

به او گفتم :  در آن زمان که ما عاشق بودیم وتوت فر نگی وخامه. میخوردیم اگر پیشگویی در آنجا حاضر میشد ومیگفت که شما دو نفر هیچگاه به هم نخواهید. رسید مگر در اواخر عمرتان در یک شهر ساحلی با بچه های این دختر خانم ونوه اش أخرین شام را خواهید خورد. أیا ما به  گفته های او نمی خندیدیم ؟! حرف‌هایش را چرند نمی‌ پنداشتیم  ؟!

قو تنها یک بار عاشق میشود ودر همان عشق. هم خواهد مرد ودر همان جایی که عاشق شده است ، قو روی آبهای روان وأزاد راه میرود. پرواز میکند. اما  آن جاییکه من عاشق شدم به یک ویرانه تبدیل شد وجفت  من رفت ،

خوابرا فراموش کردم  ومیان تختخوابم نشستم مانند هر شب   ومانند همیشه  تختم تکانی خورد ، شاید او آمده بود   کسی چه میداند .آن سر زمین ویران شد  همه انهاییکه بما وابسته بودند. از دنیا رفتند حال  من برای کسانی اشک می ریزم که هیچگاه نه آنهارادیده ام ونه میشناسم و تنها هم میهن من هستند .

دستهای تبه کار هنوز از استین بیرون می آیند  و جوانان ودختران نو رسیده را هدف قرار میدهند و.ملک الملک در زیر چادر اکسیژن در کنار رهبری. خوابیده تا با هم سفر کنند ،

همه. ارتباط ها قطع شده و خبرها غیرقابل  با‌ورند 

بیا بخانه بلا دیده بیاند بشیم / که ناله می

کدشد از بر ق تا زیانه   وتیر های سوزند ه 

به خانه های خراب. وک‌وچه های  خاموشش،…….پایان 

ثریا . اسپانیا #26/09/2022 میلادی 

 «دلنوشته » 

ثریا ایرانمنش  « لب پرچین » اسپانیا !

فرق بین انسان‌ها ، فرق بین گلها وبوی  هرکدام فرق بین حیوانات.  سگهای خوشبخت وسگهایی  که به دست جانیان جنایتکار کشته ویا خورده میشوند. فرق های زیادی است یکی مانند  ملکه زنبور عسل هم طول وهم عرض زندگی را دارد وبعد از آنکه سر انجام دل از این دنیای فانی  میکند ومیرود یک جهان  بسته میشود وهمه چشم‌ها بسوی اوست .

یک زن هم. در اطاق تنهایش میمیرد  واخر شب جنازه اورا به گورستان حمل میکنند ‌نیمه شب اورا میسوزاند.  آب از آب تکان نمیخورد 

یک زن هم به دست   قاتلین  حرفه ای. بطور نا معلومی کشته میشود ،

  وسرزمینی را تکان میدهد 

روز  گذشته هنگامیکه از دکتر باز میگشتم. درب آسانسور که باز شد یک سگ هیو‌لا وسپس صاحب آن به درون آمدند. سگ آرام شد از خود من بزرگ‌تر بود. از همسایه حال مادرش را پرسیدم 

گفت :  دیشب مرد وامروز صبح  هم اورا سوزاندند وخاکسترش را در  محفظه مخصوصی گذاشتند، بعد هم ما چندان مذهبی نیستیم وبه خیلی از این  مقدمات اعتقادی نداریم ، به همین سادگی ،

آن زن سالها دیوار به دیوار خانه من بود وروزی که همسرش سکته کرد ‌افتاد تنها بود ومن به کمکش شتافتم آمبولانس خبر کردم ،،،،،

وپس‌ از  آن به خانه دخترش رفت  چهار پسر ، سه دختر ونه  نوه دارد !؟ 

بی خیال مرد که مرد راحت شدیم . همین. آنهم چون شماا اورا 

 میشناختید واز حالشجویا شدید گفتم .  تمام 

من قدرت حرکت را از دست داده بودم مدتی به دیوار آسانسور تکیه دادم  

آن زن همسرش پلیس گارد محافظ  بود یکی از پسر هایش نیز شغل پدر را دارد  دخترانش همه.وضع مالی شان خوب است ،

همین ! ؟  نیمه شب مرد صبح خاکستر شد وتمام ؟

این است فرق انسان در این جهان وفرق  حیوان دراین جهان وفرق گله در این جهان  فرق  دیوار  در این جهان وفرق دو مرگ بین دو زن ،

پایان 

24/09/2022 میلادی 

ثریا ایرانمنش « لب پرچین »  اسپانیا 

بگذارید  که بینندگان  با آفتاب بزرگ ،

در روز دراز  روشنشان 

به چراغ  خردما  که فقط  نور  به یک  أن ویک گام  میندواند 

از ته دل بخندند و هر کجا  کوی  رسوایی مارا. بکوبند 

ما رفتن  گام به گام را دوست میداریم ،،،،،ما رهرویم ،،،، (شادروان منوچهر جمالی  

دیر زمانی دوستی واستادی از طایفه همین فیلسوف. نامبرده. برایم نوشت که :

همه پیر میش‌یم اما دعا کن که بد پیر نشویم پیران خوبی. باقی بمانیم ،

آن روز. من گفته ان بزرگوار را به سهو گرفتم وان نازنین  مرد نیز از دنیا رفت. وامروز. در میان بعضی از افراد سالخورده . وپابه سن گذاشته. میبینم که تا چه حد بد پیر شده اند. تقصیر هم ندارند. دولت  جمهوری چند دستگی را بین همه ایجاد کرد وعده ای را  خرید ‌نان خور  خود ساخت  طبیعی است  که امروز. باید جدا جدااز یکدیگرا راه برویم وبا خودرا به نشناختن بزنیم هرجند سالها نان ونمک خانوادای را خورده ایم واز کمکهای زیادی  او بهره برده ایم ،

امروز عده ای بد جور پیر شده اند. منافع آنها در انسوی آب‌هاست    وبقیه بماند 

که هیچکس مانند من. بدینگونه تن به غارت خود نداد تا روحش را حفظ کند. وهیچکس به نکبت من زندگی نکرد تا خودش باشد ،

روز گذشته. نوه کوچک  وشاید آخرین نوه من برای خدا حافظی    آمد گویا امروز   بسوی سر زمینی دیگر پرواز میکند برای ادامه تحصیل طب وزیست شناسی ، 

اورا در بغل فشردم جلوی بغضم را گرفتم.   اما او رفت ودر راهرو پنهانی. گریست واشک مادرش را تیز در آورد وتا جلوی آسانسور میگریست من  خونسرد نشسته بودم  اشک‌های اورا . مانند مروارید جمع کردم و امروز دیدم چقدر ثروتمند هستم  مادر بزرگ خوبیبرایشان بودم  واین مروارید ها را درون سینه ام کاشتم  ومیدانم مزرعه ای خواهد شد 

وبیاد گفته آن استاد بزرگوارم افتادم که گفت ( خد ا کند بد پیر نشوی )    ،

در تمام دوران بیماریم. تنها م‌ونس من همین نوشته ها وخواندنها بود. وهست تا روزیکه  باید سوار کالسکه سیاه مرگ شوم وبه آخرین خانه خویش بروم نه ترسی دارم و نه  وحشتی. تا بحا ل با بیماری جنگیده ام. من در دره امرداد به دنیا آمده ام بین شیر وتابش خورشید بنا بر ابن هیچ سنگ ریزه ناچیزی بمن اصابت نخواهد کرد من ایستاده ام.  ،

وما همه رهروانیم  از ما چه بر جای میماند ، یک خاطره تلخ. یا یک تابلوی بزرگ نقاشی. بر دیوار پایان 

ثریا ایرانمنش 

22/09/2022 ،

ثریا ایرانمنش  « لب پر چین ». اسپانیا 

در آن زمان که بمیرم. در أرزوی تو باشم /  بدان امید. دهم جان که خاک  سر کوی تو باشم  ،

چه ارزوه که بر باد رفت. وچه امید ها به نا امیدی گرایید   وچه درختان سر و قامتی به دست تیشه دشمن  قطع شدند اما ریشه در خاک باقیست ودوباره سبز خواهد شد. دوباره. رشد میکند اکر هرزه گردی  وبا ولگرد گرسنه ای  پای روی نهال نو رسیده نگذارد ،

أنهاربازهمان لوح ساده می‌شوند  ‌یا خمیری که به هر شکلی در خواهندامد  نباید شکست خورد  باید پیکری دیگر ساخت از جنس فولاد ،. ،

امروز صبح سحر اتفاق عجیبی برایم افتاد مانند هر صبح روی بالکن می‌روم ودر سکوت. بی پایان هوای تازه را به ریه های دردناکم  میفرستم ،آسمان پوشیده از آبر ی سیاه بود ناگهان گوشه ای. از آسمان ابرها کنار رفتند تکه‌ای از ماه پدیدار شد و باره . ابرها روی انرا پ‌وشاندندند هر چه انتظار کشیدم باز آن نیمه قرص  ماه بیرون بیاید. بیفاید بو دو ابرها سیاهتر ی پدیدار   میشدند  ،

انرا بفال نیک گرفتم ،

 با خود گفتم نباید خود را فراموش کنم  باید بایستم تا به اندیشه های دیگری برسم ،

 نباید بکذارم مرا مح‌و کنند   تا خود بنای دیگری را بسازند  ودر همان حال بفکر مردمی بودم که در حال حاضر در میدان رزم به دنبال آزادی خویشند نباید بگذارند آن نا پدری امت شریعتی ذیگر بنا دهد. ما یک ملت بزرگ  هستیم  نه امتی  تهی مغز که احتیاج به به یک نا پدری داشته باشیم ،

نباید بگذاریم  که ما را باطل سازند باید حقیقت وجود خویش  را آشکار کنیم ،

من خدای نیستم  که از دگر گ‌ون شدن انسان‌ها  تصویر دیگری بسازم  مفاهیم دیگری در ذهنم روان است  من یک أیینه هستم   ودر این امیدم که ملت از جای برخاسته دوباره دچار  جنون  نشود. وان شه زاده  صدف نشین هر آن دست‌هایش را بیرون نیاورد ‌تکلیفی برای ملت روشن نکند او خودنوکر استبداد است در. لباسهای  فاخر ، 

همیشه یک شاید ‌یایک اما در گوشه ای پنهان است وهمیشه یک احتمالی وجود دارد که مردی به راستی میهن پرست  از جایی بسیار دور  که از حقیقتی پنهان. با خبر آست بر سر راه ملت رنج کشیده ظاهر شود  وسر زمین  ویران شده را نجات باشد ، ،

با مید آن روز 

ثریا ایرانمنش 21/09/2022. میلادی 

ثریا ایرانمنش  « لب پرچین » اسپانیا 

نمیدانم چه ساعتی از نیمه شب میگذرد ومیلی هم ندارم بدانم   چیزی در درونم شکسته که دیگر با هیچ  دستی قابل تعمیر نیست و شکسته ‌ترک برداشته ها را من همیشه به دور میریزم .

انروز عده ای نا  هیکلهای باد کرده  در بیرون نشسته اند ویک دوربین ویک میکروفون.  جلو خود  گذاشته  اند  وبعنوان یک مبارزه  وبقول معروف  پشت صحنه فریاد میزنند لنگش کن ،

ملتی بدبخت فریب خورده وان مادر وپسر. با مهارت تمام طبق دستور بزرگان. یک سد ویک ترمز ویک مانع برای  ان ملتی که بدبختانه چشم به آنها دوخته اند ،

آن زن آمد مانند یک مار کشنده همه چیز راربباد داد. وحال این خود فروشی همچنان در سنین بالا ودر خارج نیز ادامه دارد وعده ای را تیز اسیر کرده برای تبلیغات واین تبلیغات ظاهرا برای مبارز ه با  اشغالگران ‌آدمکشان آست اما در واقع یک نوع کمک وهمراهی در زیر پوسته  نامریی   مانع هر حرکتی میشود ،

امروز من در جایی قرار دارم که دیگر. هیچ چیز برایم مهم نیست ومتاسفانه خیلی دیر فهمیدم که فداکاری و باختن در راه دیگران تنها یک حماقت محض است ، مهم نیست چه کسانی واز چه نوع  جانورانی باشند.، باید اول میگفتم خودم 

دوم خودم سوم هم خودم ،گور پدر بقیه .

امروز همه رشد کردند  واین رشادت را  نتیجه کوشش ومبارزه خودشان میدانند. نه فروش زندگی من به قیمت نازلی و حقارتهایی که کشیدم.  واز دست  دادن همه هستیم ،

با همه دردی که دارم سعی میکنم. خودم را. جمع وجور کنم وکمتر گرد کسانی بگردم که خودشان گرد دبگری میکردند ،

تنها اکتفا مبکنم به این که عجب خری بودم  داستان خری که به گاوی خسته  نصیحت کرد تا جان گاورا نحات دهد خودش به ریر بار  رفت ،

تنها همین کلمه برازنده  من است که باید  بارزر بر پیشانیم  بنویسم ؛ که ؛عجب خری بودم وعجب خری هستم  

دیگر چیزی برای گفتن ونوشتن ندارم  تنها به ملتی میاندیشم که انهارنیز مانند من  یک خر بزرگند که فریب میخورند .

در  خاتمه اعلام عزا داری. نه بخاطر ان دخترک  معصوم است بلکه  تمام جهان باید امروز در بک عزای عمومی شرکت کنند چون یک   نفر را به خاک میسپارند  که مانند بقیه نیست. از نوع حانوران  دیگری است ،این اعلام عزا داری را به حساب ان دخترک وخودتان نکذارید دستوری است از بالا رسیده ، همین 

وما عجب خری بودیم وعجب خری هستیم 

پایان 

ثریا 

 نوزدهم سپتامبر دوهزارو بیست ودو 

ساعت چهار  وسی وهشت دقیقه. نیمه شب 

هر شکستی را میتوان جبران کرد غیر از دلی که شکست وخونین شد .