Author: Soraya

ماه ، این افتاده   آن شب از سریر

این عجوزه منکسر ، در کویر

چون غریق خسته ای ، در آبگیر ……..” منوچهر نیستانی “

—-

و من ! بر عرشه کشتی که افکارم ساخته اند  بادبانها را بر آفراشته و راهی میشوم ، تا در دریای فراخناک به لانه خود برگردم !  فرا تر از  ابرها بروم  وبر فراز درختان بنشینم ، چه کودکانه میاندیشم .

کودکی من  روز ی تمام شد که با آن اتوبوس نکبت لکنتو  در سن هشت سالگی بسوی پایتخت حرکت کردیم ، و دیگر هیچگاه پای به آن سر زمین مادری نگذاشتم ، در خاموشی غربت اولیه فرو رفتم  در حالیکه همه جهان با من سخن میگفت ، جوانیم در آغوش عشقی بیحاصل جای گرفت و تمام شد بقیه هرچه بود روی یک صحنه نمایش راه میرفتم در بین تماشا چیان ، همه از من میگفتند !! و هرکسی هرچه میلش میکشید ، من مانند یک مرغ کرک خاموش مینشستم  بمن چه که چه گفته اند ، من که نشنیدم خود گفته خود شنیده  چون دلم نشنید بنا براین به گوشهایم چندان اعتمادی ندارم .

آنقدر نجیب مادم که تا در  همین اواخر یک پسر روستایی هم از دوردستها با زبانش مرا لیسید ، بقول خودش در نای بزرگش دمید 

جانورانی سه پا ،  با شاخ و نیش زهر آلوده سنفونی کیهانی را راهبری میکنند ، آنها جان داران را نیز بیجان میکنند پست تر از حیوانند .

هر جانور ی در جای خود میجنبد  و من خاموش نشستم و خواهم نشست  در حالیکه کوهها بیابان شده اند درختان خاشاک و از زیر این خاشاک جانورانی سر برآورده اند که مانند شان را در هیچ جای عالم ندیده ام ؛ کرکسها ، لاشخورها و دایناسورها  من به خاموشی همان مرغ کوه قاف در خلوت خویش خاموشم ، دیگر به آن ریشه  فکر نخواهم کرد .

تنها نگاه میکنم ، مینگرم ؛ گوشهایم غرق شنیدن آهنگها میشوند ، بوییدن را گم کرده ام همه گلها رنگ دارن بی بو وبی خاصیت  حوا سم را به هیچ گفته ای نمیدهم ، تنها میشنوم خود این خاموشی لبریز از معنا و معماست .

دیگر به شعورم و عقلم فرصت نمیدهم که  در راهها به بن بست برسند  من به عاقبت باز میگردم  و آن راه رفته را دوباره طی نخواهم کرد  برگشتن  از گذشته برایم دوبار رنج دارد تا گام به جلو بردارم  برای عقیده های عقب مانده ارزشی قائل نیستم آنها را نادیده میگیرم .

من اشتباهات زیادی کرده ام خیلی از راهها را دوباره و سه باره رفته ام و به بن بستها رسیده ام اما باز برایم لذت بخش بوده  هیچ بفکر بن بستها  نبودم بخیال خود هر راهی  را رفته ام  دیگر به هیچ گفته ای  گوش نخواهم داد .  

.

خاموشی بهترین معمای زندگی است .در عشق هم باید خاموش بود  حتی گفتگو در عشق ورزی ها  همه چیز را بهم میریزد  عشق هیچگاه سخن نمیگوید  تنها حس میشود  واین احساس را باید خوب نگاه داشت نگاه عاشق در تو تو گم میشود  و دست او رها میگردد  تنش در اغوش عشق لطف دیگری دارد قلب میلرزد و رگها از هم باز میشوند  مانند نوشیدن یک لیوان آب خنک در یک تابستان داغ ..

شب گذشته به تعداد رفتگان میاندیشیدم از شمارش بیرون بودند دوستانم ، اشنایانم ، فامیلم و کسانی که روزی با انها حشر و نشری داشتم و نامه پرانیها میکردیم بمن آرزوها میبخشیدند بخاطر آنها راه سفر را در پیش میگرفتم حال همه رفته اند …….

امروز صبح نگاهی به کیسه نان مانده انداختم  چند سال است که من صبح نان تازه با صبحانه نخورده ام صبحانه این مردم  ترکیب شده از روغن زیتون کمی پوره گوجه فرنگی  و سیر ، یک استکان بزرگ قهوه و یا  نان با ژامبون و پنیر ! …..نانوایی های تنها خمیرهای آماده و یخ زده را درون فر میگذارند .

چند سال است که معنای صبحانه ومزه آنرا نچشیده ام کنا ر سماور همراه با  چای اعلای تازه دم و پنیر و خامه تازه ……

خوب پن کیک بخور ، یا پاریج !!!!!!یا همان نان سیر وروغن زیتون برای سلامتی خوب است !!!!!!

—

از پس آن شیشه سبز کدر  

چشمان تو  ،در انتظارم بود 

سبز در سبز ، آن افق ، آن بیشه ها 

نقشی از یک بیشه در یک قاب 

خون پاک رفتگان در رگهایت 

از پی آن چشمان مشتاق 

یک حریق  سرخ درباغ پیچید 

باغ خشک بی آب  دچار حریق شد

 به همراه ( من خرمن سوخته )

پایان 

ثریا ایرانمنش » لب پرچین « / اسپانیا /

23/ 10/ 2017 میلادی /….

باید گم شد ، باید از دیده ها  ناپدید گردید،  نه دریا معنا میدهد نه هستی ، نه دیگر فریب آنرا میخورم  که هنوز دریایی هست و ما رودخانه ها آرام آرام سوی آن روانیم تا با او یکی شویم ! دریای هستی گم شد  باید باخودمان زنده باشیم نه بامید قطرها .

ار این سوی آبها سرمان با کثافتکاری های کاتالونیا گرم است در سوی دیگر ” برجام”  و آن بالاییها مشغول تدارکات و 

تجهیزات  نابود کردن  انسانها هستند .

رو گذشته واقعا دیگر ترسیدم ، دو عکس از پلیس بریتانیا ادر لباس زنان گشتی و مجهز به اسلحه با چادر و برقع اما علامتهای سفید وسیاه پلیس را نیز روی لبه لباسهای منحوسان داشتند .

انگلستان دارد به کجا میرود؟ 

آه ، پروردگارا  ،  کشتی نوح  هم که وارونه شد  حال کشتی های جنگی روی آبها روانند ، دریا دیگر بما زندگی نمی بخشد  بلکه نابود کننده زندگی ماست .امروز هرکسی قدرت آنرا ندارد تا برای خود یک کشتی خصوصی بسازد  و روی آبهای جهان روان شود مگر در رویا .

خداوند مهر و مهربانی مرد ، سیمرغ که نگاه دارنده  آن مهر بود مرد، کوهها نابود شدند .

روز گذشته کتابی را که سازمان جهانگردی ایران به چاپ رسانده با عکسهای دلپذیر از میراث برجای مانده !!! ایران سخنها گفته بود مربوط به کرمان را برداشتم . هرچه در آن نقشه و زوایای آن گشتم اثری از ده خودما ن ندیدم ، دهی که روزی پدر بزرگ مادریم صاحب آن بود و ما چقدر به آن مینازیدیم سرزمین آباء و اجدادی ما بود همه قریه های کوچک همه ده ها همه منابع طبیعی ( البته خالی)  در آن کتاب بود غیر از آنچه که من به دنبالش میگشتم و شبهای تابستان را در آنجا میگذراندیم او ریشه خانوادگی ما بود  همه غذای روزانه ما از آنجا میامد ، حا ل درختهای خشک آبهای جاری به یغما رفته و تنها کوههای سنگی بر جای مانده بود آنهم به کمک مردی لال و کر که گفته بود من اینجا را بعنوان کوه سنگی نگاه  میدارم محل گردشگری !!!!! نه ابهای جاری که مادر هیجده دانگ آنرا داشت دیگر وجود داشتند و زمینهای زیر کشت خانواده  پدر مادرم دیگر وجود نداشتند ، همه راهی شهر شده بودند ویا مرده بودند واین ده زیبا که همه کوهستان بود بحال خود رها کرده بودند ، تمام روز در یک بهت بودم دریک  نا امیدی و دریک بی حسی بیمار شدم ، ریشه ام دیگر در جایی نبود گویی طبیعت اصولا با ریشه من مخالفت داشته و دارد . من همان یهودی سرگردانم که در آبهای جهان در حرکتم .

زمانیکه امید را از تو بگیرند دیگر چیزی برایت نمی ماند همه زندگیشان را درراه خدایی دادند که بیشتر به شیطان شبیه بود تا یک خدای مهربان و عادل .

گم شدن درمیان کلمات و اشعار  و ایدئولوژیها  و مکتبها  و تغیر ها  و حرکتها  و جا بجاییها  دیگر نمیتوان نام انسان بر خود بگذاریم ، حال آن ده سر سبز و  خرم تبدیل به یک پارک سنگی شده بود با درختان خشک شده و جویبارهای بدون آب .

یک آهنگ ، یک ملت را به حرکت وا میدارد  به جنبش میاورد  وبه بزرگترین  اقدامات  که فتح سر زمین است  وا میدارد  آهنگهارا ازما گرفتند صداها را نیز خاموش ساختند هیچ دیکتاتوری در طی  زمان مانند این هیولهای بی پدر ومادر وحرام زاد  این چنین با سر زمین ما نکردند که این بی پدرها کردند  باز ماندگان قلعه شهر نو  با تغییر نام و فامیل  و منکر خانواده .  ساکنین کوره پزخانه ها زورخانه ها  و باز ماندگان کله پاچه خورها .

. …..  ما تکه تکه  زمین هارا از دست میدهیم و راهی فرنگ میشویم در فرنگ دلمان برای آن جویبار از دست رفته تنگ میشود . 

امروز مردم آن سر زمین پهناور آن دشت بزرگ در تاریکی مطلق فرو رفته اند زیر نظر بانوی تاج دارشان  آنها دیگر انگیزه ای ندارند، جنبشی ندارند و حرکتی ندارند چرا که دیگر امیدی ندارند .

ده ما بر باد شد ، خود ما نیز روی ابرها سواریم وزیر پایمان خالی ،  هر رویدادی  دریک اجتماع  ، انگیزه ایست  که زمان را از زندگی نوینی  آبستن میکند حال دیگر کسی بفکر آن دهستان نیست او درزمان گم شد ، ما هم گم شدیم  و زندگیمان گم شده همه مانند عروسکهای دست ساز کار خانه جات تولیدی تنها دور خود میچرخیم و قهوه آماده را د راستکانهای چینی به یکدیگر تعارف میکنیم  آنچه که ما گم کردیم دیگر به دست نخواهد آمد ما کودکی و نوجوانی خود را گم کردیم درچنین سن بالای دیگر نمیتوان کودک شد .

درک این گمشدگی در جهان همراه با ازدست دادن  خود انسانهاست و ما غافلیم  ما در جهان گم شدیم  همه یک جهان میشویم   اما آیا میتوان احساس و عواطف را نیز یکی کرد ؟ حتما ! با شستشوی مغزی که هم اکنون به راه افتاده با گذاردن  چیپس زیر پوستمان ناسیونالیستی بقول آن مردک ریاست جمهور سه ده قبل لکه ننگی  است بر دامن کشور ها ست !!!رویش نشد از همه کشور ها نام ببرد تنها از امریکا گفت و آن حسین سیاه زنگی هنوز از پشت پرده مشغول دستور دادن است .

از خاک بر آمدیم بر خاک خواهیم شد !!!! کدام خاک ؟ بر اب خواهیم شد یا در کاسه توالتهای مدرن به همراه مواد ریسایکل شده فرو خواهیم رفت . پایان 

ثریا ایرانمنش .»لب پرچین « اسپانیا .

22.10/207 میلادی /….برابر با هیج تاریخی!

زمانی که  بر عرشه رویاهایم سوار بودم

 گویی مرده  ای بیش نبودم

از لذت تماشای جهان 

که مرا تا اعماق  خود میکشید 

ناگهان جدا شدم 

 از تو و آفتاب  

از تو و گنج پنهانی که نهان در گرداب بود.

زمانی برگشتم  

میان صبح و شب ،  

بخواب مرگ فرو رفته بودم 

چقدر زیبا شده بودم 

مرا دیگر در هیچ سرایی قرار نیست 

دیاری دیگر نیست 

هوایی پاک نیست 

.آن شاهکارها معماری کهنه شده 

دیگر رویایی  بیش نیستند 

 آنها تاریخ را انگار میکنند 

انکارشان برگشتنی نیست 

——

بدا به حال تو 

تو نیز ابری بودی  در آسمان تاریک آمدی و گذشتی 

و دیگران بر جای ماندند 

با خاطراتشان 

تو در ایستگاه امروز ایستاده ای 

آنها در قطار دیروز سوار بودند 

سر انجام

 باید از این دهلیز  بگذرم 

از این غار سنگی که خود ساخته ام

نه ، به آفتاب هم نمیتوان سلام گفت 

آفتاب هم دروغی بیش نیست 

حال در انتظار انفجار یک بمب هستیم 

یا چند کشتار دیگر 

امروز نمیتوان از عشق سخن گفت 

حسرت باز کردن موهایم بر دلم مانده 

حسرت دستهای پر نوازشی که 

موهایم را به هر سو براند 

——

پرده های تابستانی بکناری میروند 

و پرده های تاریکتر 

بین من و آسمان فضایی ایجاد میکنند 

بین فراغت  من و سرمای بیرون 

صندلی ها ی پلاستیکی کم کم باید جمع شوند 

ومن پشت پنجره آرامش بخوابم 

از اتاق من تا دریا تنها یک زاویه مثلثی شکل است

ساختمانها ی بیقواره  و هزاران چشمهای ناپیدا 

که مرا می پایند و قضاوت میکنند 

هزاران سر  بی پیکر   

من در انتظار خروس سحری دهکده هستم 

او آوازش را از آن سوی مرزها میفرستد 

از سرزمینم 

سر زمینی که دیگر هوایی ندارد 

باید بفکر هوای تازه ای بود تا نفس کشید 

———

ثریا  /اسپانیا / »لب پرچین « / 

21/10/2017 میلادی .

دوست خوبم .

با خستگی همیشگی  و از دست دادن  جوانی  و اندوه تنهایی بهتر دیدیم که به بستر بروم ، مدتی در بسترم غلطیدم هوا کمی رو بسردی میرفت ، و….

بخواب رفتم .

ناگهان  پس از چند ساعت  خواب آسوده  بیدار شدم ،  بنظرم آمد که خوابی خوش دیده بودم  سعی داشتم آنرا بیاد بیاورم  به نحو شایانی  احساس میکردم  خوب و آسوده ام   همه درد ها را به زیر پا نهاده ام ، همچنان بر بسترم دراز کشیده  و به آسودگی در فکر رویاهایم بودم ، از روی تابلتم ناگهان . صدایی برخاست .!

میلیون میلیون میلیون گل رز ، دارم تا به پایت بریزم !!!! آه  حالا بیادم آمد چه خوابی دیدم ، تابلت را باز کردم  هم خواننده روسی وهم فرزانه  وهم سایر خوانندگان آنرا خوانده بودند اما آن به دل من نشست که تو برایم پست کرده بودی .

بی اختیار از تو سپاسگذاری کردم ، در این دنیای وحشتناک در کنار این مردم نادان و بیرحم این لطافت روح تو برایم بسیار پر ارزش بود  آوایی بر لبانم نشست  و آسودگی بر جانم نفوذ کرد نوایی شگفت انگیز . چرا حالا ؟ چرا پس از اینهمه مدت ؟ تو رفته  اما خاطرت را فراموش نکرده ام برایم ارمغانی بودی ،  با این احساس جان گرفته دیگر میلی بخواب نداشتم  و رها شدم  مدتها بود که دیگر بتو فکر نمیکردم ترا ازدست رفته پنداشته بودم  حال با این آوایی که از دل  یک عاشق برمیخاست تو خود را بمن رساندی  چه بسیار شبهای دراز زمستانی  در شامگاه سرد روی کاناپه نشسته و پتوی خود را روی پاهایم پیچیده بوم  و به اندیشه هایم راه داهد بودم که جریان پیدا کنند به همه جا می رفتند اما آن برکه را فراموش نمیکردند همانجا توقف میکردند .

عشق و پیروزی  آن بر دلها   قدرت خود را کم کم زیر پیروزی اقتصاد از دست داده است  با سقوط من وتو در میان این سیلاب این من بودم که خفه نشدم همیشه درباره عشق وزندگی  میاندیشیدم و خواب میدیدم  به خداوند خشم میگرفتم  او را ملامت میکردم که چرا همیشه دیر سهم مرا برایم میفرستد  در بهترین  و زیباترین رویاهایم  دستهای  پرشور ی را احساس میکردم  که از جهانی دیگر سر خوش در نیروی جوانی  خود را بسوی همه دلخوشیها میاندازد  در یک زندگی دراز .

این بار بیشتر از آن آهنگ لذت بردم و آنرا نگاه داشتم خیلی ها آنرا خوانده اند و خیلی ها روی آن آهنگ کلامی دیگر گذاشته اند  از نوع نوستالوژی .

از انجایی که دیگر چیزی برای شادمانی ما نیست  باید چیز های خوب حتی عوامانه  را به یکدیگر هدیه کنیم  که در لحاظی حتی برای آنهاییکه  پوستشان کلفت است  آشکارا  بدرخشد÷

سفری دیگر  بر آمده  در رویایی گسیخته 

در دل تاریکی شب میشنوم 

نغمه های بی محتوی دیگران را

میل دارم بالهایم را بگشایم 

از آن حصاری  که مرا دربر گرفته 

 بسوی آن کوهها 

پرواز کنم 

و پاهایم را درآن آن برکه بشویم 

—–

با سپاس بسیار دوست خوبم /

ثریا / اسپانیا / پنجشنبه  20 اکتبر 2017 میلادی ///

امروز در میان کتابهای بهم ریخته و بهم فشرده ام چشمم به دیوان شیخ فرید الدین  عطار افتاد که خوشبختانه در سفر اخیرم توانستم آنرا درون  کیفم جای بدهم  بقیه نمیدانم کجا هستند .

من در بین اشعار او حس وطن پرستی را بیشتر احساس کردم تا یکتا پرستی و غیره .، او از زال و گم شدن فرزندش بیشتر سخن گفته تا از ابراهیم و اسحق !

باز کن چشم  وببین  کز پی نشانی درجهان 

نور با آب سیه  از یک مکان آید پدید

عطار  با این مرحله  نخستین  برخورد انسان را با اضداد درونیش در میابد و از بیخبری انسان از خدای درونش حکایت میکند  هر ایرانی   که با او آشنا  بوده / بارها  فلسفه و اشعار او را مرور کرده است .

نقطه ایست در جانم  هردو  کوم گردویی / من بگرد آن نقطه  دایما  چو پرگارم 

بسکه  همچو پرگاری  گرد  پا و سر  بگشتم /  چون نیافت  آن نقطه  محو کرد پندارم 

چون نماند  پنداری من بماندم ، بی من / نیست  آگهی  زانکه  ذزه ای ز عطارم

جستجو ، مانند حرکت پیرامون  گشتن پرگار  به دور نقطه ای است که درمیان  جان در تاریکی است  و هیچکس به آن نمیرسد  و همیشه انسان محو در همین پندارها ی پیرامون خویش است   و زمانی که هیچ فکری نماند انسان دور خود میچرخد تا خود را بجوید  تا آن “من” را  بدا بحال کسی که بی ” خود و من” ” باشد واین همان حقیقتی است  که انسان از آن بیخبر است .

هر انسانی  به هیچ سبب   همچنان در جستجو ست ،  نه بزای آنکه چیزی را در گذشته می دانسته و فراموش کرده است  مسئله انسان  مسئله معرفت  او نیست  که فراموش کر دن چند یا یک دانسته  باشد بلکه مسئله  انسان خودش و گم کردن خودش میباشد .

ما امروز در  جمع اضداد گم شده ایم ، از این خیابان به آن خیابان میرویم ، دنبال چیز هستیم که نمیدانیم چیست و نمیدانیم که خود ما  هستیم که گم شده ایم  یا ما را گم کرده اند ،  ما در هر حالی که باشیم  احساس میکنیم  که  آن حال اضداد را گم کرده ایم 

بسوی عارف میرویم ، بسوی ناصح میرویم ، بسوی جوکی ریاضت کش میرویم ، بسوی دین و مذهب میرویم بسوی نذورات میرویم بسوی کعبه میرویم .

ای دل از دریا ، چرا تنها شدی  /  ازچنان دریا کسی تنها شود ؟

هر که دور افتد  ز جایی ، از طلب /  میدود تا  زودتر آنجا شود
ماهی از دریا چون به خشکی اوفتند /  می تپد  تا چون سوی دریا شود

زندگی  همیشه از نو زاده شدن است  آنکه در انتظار روز رستاخیز نشسته مرده ای بیش نیست  واین مردگانند که در انتظار آن روز نشسته اند تا دوباره زنده شوند .

ما که دور از اصل خویشیم باید خود را بیابیم ،  نه آنکه منجمد و سخت  و سرد و خشک بنشینم و فرمایش بفرماییم  ما باید به دنبال خودمان باشیم و خودمان را از نو زنده کنیم .
ما که بودیم  ؟ کجا بودیم و امروز کی هستیم ؟

عشق بالای کفر و دین دیدم  / بی نشان از شک و یقین دیدم
کفر و دین و شک و یقین گر هست / همه با عقل همنشین دیدم
چون  گذشتم  ز عشق  و صد عالم /  چون بگویم  که کفر و دین دیدم
هر چه هستند  ،  بند راه وجودند / سد  اسکندری من این دیدم
البته زمانی که در کمبریج بسر میبردم مرحوم تقی تفضلی عطار را تفسیر کرد و به دست چاپ داد البنه گویا ” منطق الطیر” عطار بود که بیشتر به مذاق آن ملای مکلا خوش آمده بود ..نفهمیدم آیا فروشی داشت یا در کتابخانه کینگ کالج  کمبریج مدفون شد .
چندان در خور من نیست که درباره این بزرگ مرد والا منش سخن بگویم اما او را مبرا از هر وابستگی های ساختگی روز دیدم .پایان 
ثریا / اسپانیا / جمعه 20 اگتبر 017 میلادی ..

آسمان صاف و شب آرام 

بخت خندان و زمان آرام 

خوشه ما فرو ریخته در آب 

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب ………”ف. مشیری” 

——-

ای کاش چنین بود ،  نیمه شب دردناک شب  درهم و برهم و من بی خواب ، در تختخواب خود می غلطیدم و باین زمانه میاندیشیدم و باین  سر زمین نکبت بار  که خود را آماده ساخته تا لباسهای کهنه و نپوشیده اش را از درون صندوقها بیرون  بکشد و سری درمیان سرهای که کم کم آنها  نیز بر باد میروند  ، بر کشد .

خنده دار است  این شهر واین مردم اگر صدایی از کنارشان بر نخیزد زنده نیستند اما این صدا را خودشان باید ایجاد کنند نه من مسافر خسته . 

برای پیشرفت وزنده بودن باید عده ای را به دور خود جمع کنی ، من تنهاییم را دوست دارم و اگر آنچنان ثروتمند بودم یکی از فازهای دریایی را میخریدم و در بالای آن سکونت میکردم تا تنها آسمان بالای سرم باشد و دستم به خورشید و ستارگان برسد و از پایین باین مورچه های جونده و رونده بنگرم .

 بی پیشرفت و دانش دیگران نمی توان جلو رفت ، و نمی توان خود را جلو کشید ، و کشیدن مردم هم کار آسانی  نیست هرکس اندیشه خود را برتر والاتر می پندارد .

امروز نمیتواتم دهانم را  باز کنم  و ایرادی بگیرم بمن خواهند خندید و خواهند گفت تو متعلق به همان سر زمینی هستی که چهل سال فاشیست اسلامی ترا در چنبره خود گرفته است و چه بسا عده ای از این گدا یان را نیز خریده باشد .

من نمیتوانم عده ای را بجلو بکشم ، چون میل ندارند بیاندیشند ،  شاید به اکراه بتو نگاهی بیاندازند  آنگاه درهمان جایی که هستند میایستند  و چنگالهایشان را در همانجایی که بودند فرو میکنند تکان خوردن برایشان  سخت است .

آنها درماندن و ایستادن درک آزادی میکنند ، همه مردم این زمانه به همین گونه اند ، خسته شده اند  

و ما از چه چیز سخن میرانیم ؟  آزادی خواهی  وهم پیمانی ؟! درعین حال میل داریم  پیشتاز و پیشرو هم باشیم .

امروز همه بقول معروف وا داده اند ، مانند سنگهای غلطانی هستند  که هرچه آنها را میکشیم سنگین تر میشوند ،  و یه همان تزتیب از آزادیخواهی ما میکاهند .

من در این گوشه در این زندان انفرادیم  تنهای تنها هستم ، هفته ها بیرون نمیروم کاری به کسی ندارم ، اما ….بکارم کار دارند !

و من دارم درد له  شدن زیر پای این استرها را احساس میکنم بی آنکه بتوانم خود را حرکت بدهم چرا که تنهایم ویک دست صدا ندارد .

حال عده ای با اشتیاق در انتظارند که تاریخ آنها را فرا بخواند ، آن قحبه های پیر که گذشته شان را شسته و پاکیزه نموده اند حال درپی بیدار قهرمانانی هستند که آنهارا از خواب چند هزار ساله شان بیدار نموده بر سطر نوشته هایشان بگذارند . روزی در ویرانی سر زمین من دست و نقشی مهم داشتند و امروز تاریخ ساز شده اند بهر روی همراهانشان را خوب انتخاب گرده اند .

من آهسته آهسته راه میروم و در تاریکی مقصدم را میجویم و آنچنان می پندارم که گویی دوستی در تاریکی انتظارم را میکشد  گویی بیگانه ای در آن سوی مقصد مرا فرا میخواند و من از رفتن اکراه دارم .

شب گذشته حدود ساعت هشت زنگ در خانه بشدت به صدا درآمد منتظر هیچکس نبودم  گوشی را برداشتم صدای پیر زنی  که نمیدانم چه چیزی میگفت و یا چه چیزی را میخواست به درستی تشخیص ندادم اما سئوال بود  جوابم نه بود گوشی را گذاشتم دوباره و سه  باره .  گوشهایم را گرفتم و به اطاق خوابم پناه بردم  و تا این ساعت نمیدانم کی بود و چه میخواست .

خودشان هر صدایی را بلند کنند مهم نیست شاید غلط زدن بی امان من روی تختخوابم و یا رفتن به حمام صبح زود ایشان را بیخواب کرده است بهر روی باید در صدد تحقیق بر آیم واین است زندگی ما .

حال چگونه به نور مهتاب در برکه آبی بیاندیشم ؟ 

و به نور خورشید درمیان لجنها و مدفوع آلوده که در اثر باران همه خیابانها را انباشته  بوی گل را استشمام کنم ؟ … پایان 

ثریا ایرانمنش » لب پرچین « / اسپانیا /

20/10/2017 میلادی ……./.

سالهاست که منبع خبری من ( سایت گویا ) میباشد  و سالهاست که در وسط یک صفحه یک میز فکسنی چوبی با دو چراغ  حباب دار ویک آیینه فکسنی مجزا گذاشته شده وزیر آن مینویسد “

اطاق ارایش فرح !!!

من نمیدانم فلسفه  آن چیست و اگر میل دارد که چیزی را از اذهان پاک نکند چرا از دفتر کار شاه عکسی نمیگذارد  !!!!!وگمان نکنم اطاق آرایش ایشان باین فلاکتی و بیمقداری بود ….بگذریم 

این سایت ها دیگر حالم را بهم زده و مرا واقعا و ادار به بالا آوردن کرده است ، در یک وبلاگ دیگر مردی  از جناب ” سروژ”  آن ثروتمند مجارستانی الصل یهودی آنچنان قدر دانی کرده واو را بزرگ خطاب کرده است که واقعا من گاهی شک میکنم شاید در بعضی از جاها بعضی از وجوهات میرسد که این تبلیغات را به راه میاندازند .” سروژی “که بنیان گذار انقلابات رنگی است وبه قول خودش سرمایه اش را روی کشور ها [داو] میگذارد نه روی ژتون  کازینوها .

بهر روی نیمه شب دیشب از صدای باران بیدارشدم و آمدم نوشتم گویی همه چیز روبراه بود به هنگام نوشتن وارد دنیای بهتری میشوم  سپس رفتم روی تابلتم خبرها را بخوانم در تلویزیون اندیشه آقای پرویز کاردان که برایش خیلی حرمت قائلم دومیهمان داشت یکی خسرو فروهر و دیگری دکتر منوچهر یزدی از ایران سخن گوی حزب ” پان ایر انیسم| ” نام این حزب چه خاطراتی را برای من زنده کرد  ، چه دوران خوشی داشتیم در مدرسه ما هم برای خود حزبی را انتخاب کرده بودیم ، مصدقیها مدال مصدق را به سینه میزدند ، تود ایها دوکبوتر پلاستیکی با شاخه زیتون و پان ایرانیستها تنها پرچم ایران را  بر سینه جای میدادند و چقدر زنگ تفریح این گروه ها بهم میریختند و کتکها نوش جان میکردیم .

چه دوران خوشی بود 

حال تنها باید  به تماشای میز ارایش فرح خانم بنشینم !

چقدر خوشحال شدم از اینکه پرویز کاردان بر خلاف گفته های آن پیر مرد خسرو را دعوت کرد وا ز او بسیار تجلیل و نام برد و تلفن هایی که از ایران میشد تنها خواهش داشتند برنامه او را زود ترازساعت نیمه شب بگذارند .

گمان کنم سوژه خوبی برای آن پیرمرد خراسانی درست شده تا دوباره در این هفته طی دو برنامه اش پر  و پاچه همه را بگیرد خوشبختانه من برنامه هایش را بلاک کردم  تنها من میتوانم از روی یوتیوپ ببینم نه بیشتر ! اینهم برای خود نعمتی است که تو مجبور نیستی قیافه های گمشده دیگران را در هیبت های تازه ببینی و آنچه را که در ذهنت بوده پاک کنی . 

روز بیست و ششم این ما ه زاد رود تولد شاهنشاه و روز بیست و نهم روز منشور حقوق بشر توسط کوروش میباشد و مردم  همه گرد این دو جمع خواهند شد هرچند جناب ریاست جمهور در سازمان ملل با افتخار بگوید ما ملتی ” مذهبی ” هستیم آنهم درست در زمانیکه دنیا میرود تا مذهب را بگوشه اطاقکهای خلوت خود بفرستد با نام خدا سر زمین ما را نابود ساختید که نابود شوید ونام خدا را نیز از لوح سینه مردم پاک کردید .

خدا یعنی وجدان و انسانیت که شما فاقد آن هستید .

خدا همان دمی بود که آب شد ، باد شد ، گیاه شد ، جانور شد و در پایان انسان شد و در سینه انسانهای بزرگ به جایگاه خدایئ اش رسید  و در گسترش طبیعت خود را آفرید  و گیتی بوجود آمد و خدا در مقام والایی از همه این موجودات قرار گرفت  ، شما او را از عرش به فرش کثیف مادیات کشاندید  و آن انسانی که چکیده ذات خدا بود ، گم شد .

حال باید به دنبال خویش آفرین باشیم ، خود را بیافرینیم دریک کسوت و شمایل واقعی انسانی گویا در آن سر زمین دیگر خدایی قادر نخواهد بود بر عرش کبریا بنشیند و بندگانش را راهنمایی کند بر روی آن خاک زهر آلوده و لبریز از خون و نادانی .پایان 

ثریا / اسپانیا / پنجشنبه 19 آکتبر 20117 میلادی .

ما کشورهای  درحال رشد و یا درحال فرو پاشی و یا درحال ویرانی ، کمتر بخودمان ، افکارمان و رفتارمان  میاندیشیم  باورهای خود را چه درست و یا غلط موید قرار داده باید آنها را به دیگری نیز تحمیل کنیم ، زندان  را ما ساخته ایم که مردمان را سالها درون آن نگهداری کنیم یا بپوسند و روحا نابود شوند ، و خود زندانبانیم ، اگر آزادانه هم راه برویم باز خود را در زندان احساس میکنیم در حالیکه کاری نکرده ایم تنها پای بند عقاید خودیم و میل داریم عقیده خود را نگاه داشته از آن پیروی کنیم ، اینهمه محفلها ، مجالس و حبسها و بگیر و ببند ها تنها برای همین است که دیگران هم باید مانند ما بیاندیشند .

در آن زمان که یک دختر بچه کوچک بودم  برای یافتن خود و پیدا کردن خودم  بواسطه غرق شدن درا فکار دیگران دچار دگرگونیها میشدم  ، زمانی فرا میرسید که میل داشتم نا پدید شوم ، گم شوم و سپس نامم را در لیست گمشدگان بگذارند ، خسته بودم از تجاوز و دستمالی پسران کوچه در راه مدرسه و یا با دوچرخه مرا به داخلی جوبی هول دادن  یا در خانه که مجبور بودم هزاران جواب  به سئوالهای احمقانه دهم  ، بنا چار چادر برسر میکردم و به مدرسه میرفتم تا از تجاوز دیگران درامان باشم اما با دوچرخه سوار  چشمان مرا میدید و دورم میچرخید تا آنکه سر انجام به داخل جوی میافتادم ، به ناچار بعضی از روزها از نوکر خانه کمک میگرفنم تا مرا بمدرسه برساند.

این تجاوزها  به حریم خصوصی ما همیشه ادامه داشته است خود را قهرمان می پنداشتیم از اینکه  توانسته ایم دیگری را در جوی آب انداخته  و بخندیم ، زنان کوچه با چادر نمازهایشان با بچه های بغلشان دور هم در کنار کوچه مینشستند و تخمه می شکستند و در انتظار رفت و آمد کسی بودند که مانند آنها نبود ، این زنان مربی مردان و زنانی آینده ما بودند بنا براین نباید امروز از اینکه می بینیم همه درحال فحاشی به یکدیگر و یا تجاوز به حریم خصوصی دیگری هستند تعجب کنیم ، مگر ما چند باسواد و یا با معلومات داشتیم و آنکه کمی بیشتر میدانست ویا چند صباحی را در فرنگ گذرانده بود بجای آنکه نتیجه بررسی و دانش خود را به بقیه تفهیم  و یا ارائه دهد   از همه دوری میکرد و در یک برج عاج مینشست . پیروی و کپی برداری ما از کشورهایی نظیر چین  سرخ آن روزها و روسیه آنروزها و مکزیک و ایتالیا ی فاشیست برایمان  یک رویا بود ویک هدف .

من هنوز اشعار آن شاعران چپی و سرگردان را که کتابهایشان برگ برگ شده اند و به ناچار درون یک کیسه پلاستیکی آنها نگاهداری کرده ام در گوشه ای برای تاریخ آینده نگاه داشته ام گاهی نگاهی به آنها میافکنم عده ای مرده اند و چند نفری که  زنده مانده اند در گنج خانه سالمندان بو گرفته و هنوز در انتظار ” گودو” نشسته ان و بخیال خود نسلی بودند سازنده .

در آن زمان منهم مانند خیلی از زنان و دختران از زمان خود جلو تر میرفتم اما مرا جن زده و 

یا دیوانه خطاب میکردند ! واز صمیم قلب میل داشتم که گم شوم و بجایی بروم که روی کسی را نبینم .اما به دامان این خود باختگان پناه نبردم  ، بخودم پناه بردم .

کم کم آن مردم  به کمبود ها عادت کردند و کم کم یادشان رفت که باید شعور و مغزشان را بکار بگیرند و از آن استفاده کنند و من هنوز هم نفهمیده ام چرا ما مردم اینهمه کوشش بخرج میدهیم تا دیگران را مخدوش کنیم .

دنیا دارد رو به سرازیری میرود  از طبیعت آن گرفته تا انسانها و آن چند نفری که باقی مانده اند  بجای آنکه دست یکدیگر را بگیرند تا در بخار حجیم لجن گم نشوند بر عکس یکدیگر را بطرف چاهکها ی متعفن هول میدهند.

چرا سعی نمی کنیم آن نیمه خالی وجودمان را با آن نیمه حقیقتی که در وجودمان هست پر کنیم ؟  همیشه به ان نیمه باطل آویزانیم و آن نیمه باطل ماست که همیشه حاکم بر افکار و شعور ما میباشد .

روز گذشته مجبور شدم برای اولین بار خودم را وارد دنیایی بکنم که بمن ارتباطی نداشت اما در این فکر بودم که آیا آن شخص در آن سن بالا نمیتواند با زبان دیگری سخن بگوید؟ و ذهن ها را بانشاط نماید او حقیقت را پنهان میکند  و به سود آن نیمه از کار افتاده و نا جورش  پناه برده از آن بهره مند میشود برا ی او یعنی عمق والایی و دانش در حالیکه از نظر من یک بلاهت بلکه یک خیانت است .

او و امثال او دریک دوزخ  حقیقی میسوزند و مشغول جمع آوری خاکروبه هایی هستند که از دستشان دور افتاده و چه بسا گندیده است ؛ همان شعور باطن آنها ، جدال با اهریمن درونی کار بسیار مشکلی است خود من از اینکه به کسی کمی کینه دارم مرتب خود را سر زنش میکنم اما این کینه برای خود من نیست برای از دست دادن سر زمینم و بیرون راندن نسل جوان و از بین رفتن آنچه که رشتیم و پنبه شد. کسی که در خارج بزرگ شود عمق وطن پرستی را نمیداند  همه حواس او به همان جایی است که رشد کرده حال یا  در خود سر زمین  زیر دست معلمین و راهبه های خارجی و یا در خارج ، خودش را از دیگران جدا ساخته خوب او توانست به آرزوهایش جامه عمل بپوشاند اما به چه قیمتی ؟ به قیمت فروش دختران و پسران  ما در کشور های عربی و فساد بالا در متن جامعه و کثافتی که در آن غوطه میخورند و آنرا دنیا میپندارند.

من هم در دوران دانش آموزی عضو انجمن شیر و خورشید سرخ بودم ، من هم پیش آهنگی کردم اما آنچه را که من آموختم با این آموخته ها فرق دارد من یک انسان ساخته شدم .پایان 

ثریا ایرانمنش  » لب پرچین « / اسپانیا .

19/10/2017 میلادی …

این یک نامه سر گشاده است و میدانم که همه ـآنرا  خواهند خواند/

امروز از سر عصبانیت  خندیدم  نه از شدت شوق و لذت . 

من میل ندارم مانند شما کلمات را در زرورق بپیچم  و تحویل دیگران بدهم و در لفافه فحاشی کنم ، بهر روی نان خور شما از جایی است و ابخشورتان از جایی دیگر .

امروز احساس کردم اطاقم و دستهایم  بو گرفته است  و دلم برای آن شاگردان و نوباوگانی سوخت که روزی  زیردست شما تربیت شده  لابد امروز آنها هم قمه کش و صلواتی شده اند .

یک برنامه چهل وپنج دقیقه ای شما سر تا سر فحاشی باین و آن است  نتیجه چه میخواهید بگیرد ، واین کلمات مستهجن را درباره دیگران بکار  بردن چه لذتی بشما میدهد اگر حسابهای  خصوصی با اشخاصی دارید حد اقل لباسهای چرکتان را جلوی ما نشویید  بشما چه مربوط است اگر آن مرد جوان بقول شما دون ژوان جرجیو ارمنی دوست دارد تاریخ را باز گو کند  لابد فرهنگش را دارد ، بشما چه مربوط است اگر فخر آور میل دارد بعضی مطالب را بیان نماید ، بشما چه مربوط است گر صدر برنامه اش میگیرد یا نمیگیرد ، شما چکاره اید ؟ شاید دمکنی  و یا صدا خفه کن هستید ! 

بارها سعی کردم با مهربانی برایتان ایملیی بفرستم و مشگلات واقعی را بیان کنم و شما را ودار سارم تا کمی هم باین مشگلات بپردازید اما شما کار خودتاترا ادامه میدهید ” طنزی درقالب کثافت “.

گاهی برای شهر بانو  تره هم خورد نمیکنید زمانی بایشان تبریک میگویید  زمانی رضا شاه دوم را به سخره میگرید وغیره ، نمیدانم این مرحوم محمد مصدق چه چیز بوداری برای شما به ارث گذاشت که هنوز بوی آنرا به مشام جانتان میکشید>

او در حد همان کیانوری ها و امثالهم میباشد نه بیشتر یک نوکر بی بی سکینه غلام دست به سینه و شما پادوهای او در کنج مطبخ آش را بهم میزنید و شوربا میپزید .

با این  فرهنگ میخواهید ملت را نجات دهید؟ با این کلمات میخواهید ملتی را سر پا نگاه دارید ؟.

متاسفم ، خیلی متاسفم بعضی ها  خوب پیر نمی شوند بو میگیرند و حال آدم را بهم میزنند .

چرا دیگران نباید حرفشان  بزنند ؟ چه چیزی از شما کم میشود ؟ مامورند ومعذور ؟ بشما چه مربوط است شاید خود شما هم یکی از آن صدا خفه کن ها باشید  ؟ 

بهر روی دولت جمهوری اسلامی امروز وبقول شما ایران سابق سازمان امنیتش بسیار قوی و هشیار است پول فراوانی هم خرج میکند .

هی کژ میروی مژ میروی همه را بباد تمسخر میگیرید ؟ آه از این مردم .

شما مانند خیابانی باریک هستید که کوچه ها و خیابانها را قطع میکند  عبور را ناممکن میسازد ،  با رانندن  از یک خیابان به خیابان دیگر و درب هر خانه را کوبیدن ثمری ندارد تنها کم کم بینندگان خود را از دست خواهید داد و مشتی بیچاره پیر مرد و پیر زن مشتاق روی شما خواهند بود .

متاسفم ، خراسان ، دکتر منوچهر اقبال را به مردم ایران هدیه کرد ، خراسان اعلم را داشت ، خراسان عماد خراسانی را داشت 

و خراسان امروز علم الهدی را دارد و شما را….پایان روزگارتان بر وفق مراد باد 

ثریا ایرانمنش / اسپانیا /18 اکتبر 2017 میلادی …..

من این ایوان نه تو را نمی دانم نمی دانم 

من این نقاش جادو را نمی دانم نمی دانم 

گهی گرید گریبانم گهی سازد پریشانم 

من این خوش خوی بد خو را نمی دانم  نمی دانم …… مولانا 

نه ، نمی دانم ، 

زیر پای ما شب است و بالای سرمان نیز شبی تاریکتر ، از نیمه شب رعد و برق وآ سمان گرفت برق ها رفتند ومن کورمال کورمال به دنبال شمعی میگشتم تا آنرا روشن کنم 

راست در تختخوابم خوابیدم بودم و به سقف تاریک مینگریستم و غرش آسمان  و چند قطره باران که کام خشک زمین را آبیاری میکرد ، گوش فرا میدادم بدون برق آ تلفن هم نیست ، آب هم نیست بقیه که جای خود را دارند .

سرانجام امروز صبح توانستم تابلت را با زکنم  ……اوف 

دیگر خسته ام بهتر است حرفش را نزنم . هرکجا پای میگذاری زیر پاهایت لجن است ،  پای را که از لجن بیرون میکشیم آفتاب نیز میرود . و آن چشم حقیقت بینمان روشن میشود که :

چه ملتی بودیم ، چه کردیم و چه ها نکردیم و چه میکنیم و چه خواهیم کرد ؟!.

خوب پای در کجا بگذارم و چشم را به کدام نقطه بدوزم ؟ این چشمانند که گام بر میدارند و شعور را بررسی میکنند  چشمی که در هنگام  پایمان را در جایی میگذاریم بما میگوید غلط است .

روز گذشته عکسی برایم فرستادند که جمعیتی غول مانند  جلوی آرچ ” ماربل آرچ ” دمرو شده نماز میخواندند در حالیکه پرچم های سرخ و سیاه و سبز بر درختان گره خورده بود .

بیاد روزی افتادم که در کمبریج ، داشتم یک آگهی چریکی مرگ بر شاه را میخواندم و درتعجب بود م که خانمی مسن بمن نزدیک شد و گفت :

اگر در سر زمین خودت مشگل داری شهر ما را کثیف نکنید !!! باو جواب دادم ، تنها دارم میخواتم …..واین کار من نیست !

این همان سر زمین است امروز غولهار ا از شیشه بیرون آورده و قادر نیست آنرا به درون شیشه برگرداند و همه جا  رخنه کرده اند حتی درمدارس این شهر کوچک واین دهکده .

دختر زیبایی را بسر حد مرگ مجروح کرده بودند چرا که جوان بود و زیبا .

به پلیسها حمله میشود با شیشه چشمان یک پلیس را از کاسه بیرون کشیدند ، 

کجا میتوان گریخت؟  حال آفتاب سر زمین ها غروب کرده است ، تاریکی همه جارا فرا گرفته  و جامعه ای که همیشه یکجا بایستد  نه چشمانش خواهد دید ونه پاهایش قدرت حرکت خواهند داشت .

این روزها همیشه پایمان روی شب استوار است نه د ر روز و زیر پرتو درخشان خورشید .

گامهای ما در چه زمانی به حرکت در خواهند  آمد ؟  برای زندگی دو گام بیشتر نداریم یا در روشنایی و یا در تاریکی  باید از روی شبها گذشت  باید به روز رسید …

اما با کدام انسان میتوان همراه بود ؟  با این موجودات بو گرفته و از کار افتاده یا نو جوانان غرق در فساد.! پایان 

ثریا ایرانمنش » لب پرچین « / اسپانیا .
18/10/2017 میلادی /.
———————–
عکس متعلق به بازار گنجعلی خان “کرمان” است .

کدام آسیا  به نوبت گشت ؟

و کدام آسیا بی نوبت ؟

وتو بی نوبت رفتی 

در آن صبح زمستانی غم انگیز!

در گردابی آتش زا 

از شدت درد فرو ریختی 

اشکهایت را 

غروب سردی بود کتاب چشمان بی فروغت 

در دریایی از اشک  باز بودند 

و ما آنها را نمی دیدیم 

دیگری میدرخشید با لبخدش

بامید تخت طاووس 

—————–

کوروش را تو به اذهان وارد ساختی ، حال سیل طوفان زده این گمشدگان در ریگزارها  آنچنان بسوی او میتازند که ترا که زنده کننده نام او بودی ، از یاد برده اند.

درون این توده  ماتم زده  میان آنهمه آدمها که شکل آدم هارا داشتند  آنقدر گفته اند که فروغ صداقت تو از اذهان  پاک شد /

من از چهره غم دار تو  توده ای را جمع آوری کردم  و شکل دادم  و در سینه ام نشاندم و مطمئن هستم روزی درختی تازه خواهد رویید .

آن ساحره مقدس ،  برای آنکه به زن بودنش افتخار کند  خود ا از مردان آنچنانی جدا نساخته و مانند آنها گام بر میدارد و دستوری در مراسم ها حضور میبابد .

چه روزهای غمناکی  به من تحمیل شد بی تو  امروز باید حافظ منافع تو باشم درمیان خیل این جانوران که گرد گرگ جمع شده و بع بع میکنند .

من در این امیدم  که هر رویداد بزرگی که میگذرد  ، یادش هرچند  نا پیدا باشد زنده میماند  و هرچه زباله های بینش است از غربال یاد ها  میگذرد ،  

آیینه روزگاری  رویداد بزرگی برای انسانها بود  اول از آهن  و سپس آب گینه ساخته شد  و نیاکان ما که تو آنهمه به آنها دلبستگی داشتی  فلزات آبگینه شده را  گوهر معدن میخواندند   و با هم یکی میشمردند  تو همان آیینه مقدسی .

کم کم زنگار  از روی تو پاک خواهد شد .

امروز دشمنان دیرین  تو نیز به طرفداری از تو برخاسته اند همان جل پلاسهای مست نیمه شب .

در فاحشه خانه های لوکس  با اشعار لوکس شان و گفته های آنچنانی ، آنها نیز گفتند که ” پشیمانیم مگر آن خود فروختگان  تریاکی.

هر کسی خود را در آیینه ای میبیند اما آیینه زمان چیز دیگری است . 

من مجبورم گاهی با احمق هایی در بعضی از این رابطه های مجازی در بیفتم  آن ساحره بد جوری همه را شستشوی مغزی داده است ،با نمایش لباسهایش ، تاج و نیم ناجش با عکسهای  آنچنانی  امروز دیگر هشتاد ساله شده و من بامید تکه تکه شدن پیکر اویم  در انتظار عذاب ابدی اویم  ، پدر مرا ببخش من کینه توز نیستم حتی دشمنانم را نیز بخشیده ام اما این یکی کینه اش مانند یک خون دلمه شده درون سینه ام نشسته حتی بی تفاوت نمیتوانم باشم خیانت او را در آن جزیره بچشم دیدم اگر دیگران ندیدند ویا میل ندارند دیده را باز گو کنند اما من دیدم .

و ساحره دیگری در آن سوی شهر گویا باهم دست بهم داده اند مانند تو همکار در قلعه !یکی این سوی شهر دیگرید آن سوی شهر 

او و آن دیگری  به وظیفه شان  خوب عمل کرد ند هم مردم را سرگرم ساختند هم ترا و نقش ترا از اذهان پاک نمودند  .

  و مردم نادان و ابله آنچنان سرگرم شدند که هم ترا از یاد بردند   وهم طوفان سهمگینی که سر زمین ما را درنوردید.

روانت شاد پدر 

پایان 

ثریا ایرانمنش » لب پرچین « / اسپانیا /

17/10/2017 میلادی / برابر با 29 مهرماه 1396 خورشیدی …..

میل دارم هسته ای در خاک خاموشی باشم ،   و عشق چون باد بر من بوزد و مرا به انسانهای دیگر پیوند دهد 

تا زمانیکه از خاک میروییم 

درختی دیگر باشیم  و دنیا به شگفت آید 

 اما وای از این  هموطنان 

ما دردهای خود را داریم ، زنجهایمان را داریم و صبورانه آنها را بردوش میکشیم بی آنکه خود را به دیگری تفویض کرده باشیم 

شاید تنها خانواده ای هستیم که با دست رنج خودمان زندگی کرده ایم  ، وای وای ازهمنوعانمان 

من میل دارم سرود حقیقت را بخوانم  با آواز بلند 

تا دیگران را بیاد آن طوفان بیاندازم 

اما متاسفانه فرهنگ ما  طاق نصرت هایی است که برای شکستن خودمان  ساخته ایم 

و هیچگاه نتوانسته ایم  درستی از زیر این طاقها عبور کنیم 

تا حد اقل شکست ها را فراموش کنیم 

و… ای وای از این هموطنان که دشمن چنین نباشد که اینهاهستند .

رهروان حقیقت همه در راهها ، جون گمشده ای در بیابانند 

مناظره هایشان و گفته هایشان ریگ سوخته  و ملال آوراست 

چاره  ای جز آن ندارند که پرخاشجو باشند 

هر ازگاهی  هر کسی مشتی گرد در فضا میپاشد و هر کسی  در درونش خود را فراموش میکند 

به تماشای بیابانها مینشیند 

ای وای از این هموطنان که دشمن چنین نباشد .

پایان / 

دوشنبه 16 اکتبر 2017 میلادی / اسپانیا 

ثریا ایرانمنش » لب پرچین « /.

خیال ندارم دیگر وارد هیچ بحث سیاسی شوم . بطور کلی گور پدر دنیا و بقیه ، مهم خانواده خودم میباشند .

این شروع  یک نوشتار است ، دنیا و گذشته ما رو به اتمام  و دنیای جدید غیر قابل هضم و چه بسا تحمل است .، مشتی دیوانه  افتاده اند بجان یکدیگر و مشغول پاره کردن هم میباشند در این میان چهره های منفور  بشکل حضرت مریم درآمده اند گناهانشان همه پاک شده و در حوض کوثر غسل کرده اند .

پر بی اعتماد شده ام  هرچه صدا ها رسمی تر باشند اعتماد من کمتر میشود  گمان میبردم چیزهایی بما  بستگی خواهند داشت اما نه! ما در خارج از مرزهای این زمان زندگی میکنیم ، ما را تحریک میکنند  تا بما مثلا لطف کرده باشند  اما چیزهایی در درون ماست  که بما کمال میبخشد  باید آنرا حس کرد ، مانند عشق  و شروع بخواندن کرد فلسفه برای آزاد اندیشان خوب است و کسی که افکارش درگیر هزاران مسائل میباشد کمتر دل به آن میبندد  اصلا فلسفه چیست افکاری قدیم از بن و بیخ دور دستها عقاید  قدما ،  گاهی هم عده ای نقب میزنند و از راه شاعران به افکار ما حمله مینمایند ،  درحال حاضر تنها من بخودم احتیاج دارم  باید باشم تا دیگران هم باشند  من به راه خودم میروم  بازگشت به درون  نمیتوانم  بگویم راهی درست است یا غلط اما بهتر ار کنار دیگران بودن است  تمام آنها را که باید بدانم دانستم چه مذهبی وچه تاریخی، تاریخ را جلوی ما گذاشتند که فریبی بیش نود  تاریخی ساخته و پرداخته  بزرگترها  برای تحقیر ما و نشاندن ما سر جای خودمان ،حال آینده درباره این موجودات چه برنامه ای دارد ؟ خوشا بحال آنان که از بیخبرانند .

داستانی خواندم بنام ” عبور از راه عشق” یک داستان کوتاه  اما بسیار شاعرانه و زیبا بود تما م شب با آن سرگرم بودم نویسنده آنچنان اجزائ پیکر محبوب را توجیه و تشریح کرده است  که من او را در کنارم احساس میکردم  ، مردی میانه سال که پای از مرز چهل  بیرون گذاشته بود در زیر شکوفه های گیلاس در ژاپن عاشق دختری بیست و دوساله میشود واین عشق چه آتشی در دل ان مرد روشن میسازد ، هیچکدام زبان یکدیگر را نمیدانستند اما بهم نزدیک شدند آنقدر نزدیک شدند

 تا با هم یکی شدند ، پنهان بین خود حلقه هایی را  رد و بدل کردند و پنهانی به همسری یکدیگر درآمدند نه از واعظ خبر ی بود ونه از کشیش ونه از مرد روحانی بودایی خود آنها یکدیگرا برای هم عقد کردند بهمراه یک حلقه کوچک وبارها در انتظار خنجر عقاید پوسیده حاکم بر روح و سرزمینشان  نشستند . 

آنها باهم تا پای جانشان ایستاده بودند بی هیچ خوفی و یا دلواپسی .

به راستی شاهکاری از عشق و دلدادگی است ، …….

پیکرش چنان لطیف و سپید بود که اگر او را پشت یک پنجره میگذاشتی در زمستانی سرد بخیال برفهای کوهستان بودی ، پستانهای او بحدی کوچک بودند که نمیشد به آنها دست زد و پیکرش باندازه یک متر نه بیشتر در میان بازوان من غرق میشد آتش میگرفتیم هردو میسوختیم   هنگامیکه در کنارم بخواب میرفت او را مینگریستم سپیدی پیکر او که مانند شکوفه های گیلاس بودند در کنار پیکر نحیف و کدر من مانند شب و روز بودند ، او درمیان بازوانم گم میشد  و من در او غرق میشدم ساعتها باهم درروی ابرها  میگشتیم غرق لذت و سپس ناگهان به نکبت زمین باز میگشتیم . واین گردش در طول شب بارها ادامه داشت  او غذایش را در آشپزخانه میخورد نه در کنار من و هنوز خمیده راه میرفت ، دست او را گرفتم و راه بردم وـآن کفشهای چوپی سنتی را از پاهایش بیرون کشیدم و باو لباسی از حریر پوشاندم و در کنار خودم او را نشاندم ، آن پری کوچک را  اما او  مجبور بود برای بیرون رفتن همان پارچه های رنگی را بخود بپیچد  وهمان بالشتک را بر پشت خود ببندد  سنت ها !!! لعنت بر همه سنت ها ما هردو تدریس میکردیم  هریک به زبان خود  بی آنکه زبان یکدیگر را بفهمیم پیکان عشق همه چیز را بازگو میکرد و دستهایمان  که لبریز از عشق و پاکی بودند ………. 

ما ارواح این دنیا  همه چیز را فراموش کرده ایم حتی عشقهایمان ثانیه ای و یا دقیقه ای شده و یا باید آنرا خرید  همه شاعران و نویسندگان دربرابر این دنیای پر رمز و راز شانه بالا انداختند و سرشانر ا در گنداب سیاست بردند که بوی تعفن ـآن هه جا را پر کرده است .امروز همه چیز در نظر من یک نمایش غم انگیز است یک خود فروشی  حتی تاریخ را نیز به نمایش گذاشته  و برای فروش آن نرخ تعیین کرده اند چقدر ما سقوط کرده ایم  و قادر نیستیم خودمان را  یا تمام و کمال در رویدادها غرق کنیم  و یا در راه ساختاری مشارکت نماییم  ما لرزش زمین را احساس میکنیم  ما در رنج قربانیان سهیم هستیم  در فقرو گرسنگی آنها   ولی نه در این رنج بردن ها و نه در میان پرچم های رنگ و وارنگ و آن پرچم خرچنگ نشان  جمهوریخواهان  و نه در هیجانات عمومی واقعیتی را نمی بینی  تنها به درون  تاریخ سفر میکنیم و زمین ها را میشورانیم تا تکه استخوانی بیابیم برای فروش  دیگر جمهوری ، پادشاهی جمهوری فدراال همه برای من یکسانند چون دیگر انسانی وجود ندارد .پایان 

 ثریا ایرانمنش » لب پرچین« / اسپانیا /

16/10/2017 میلادی /.

بهترین  کار این است که تلویزیون را خاموش کنی و بنشینی به آوای موسیقی هرچند قدیمی باشد گوش فرا دهی ، همه جا آتش سوزی  و ادامه دهندگان جنگها آتش را به دم روباهان میبندند و به کشتزارها میفرستند ، امروز نزدیک بود منهم در یک آنش سوزی  از پا بیفتم ! درحال حاضر پیشانی و سینه ام دچار سوزش آنهم از روغن داغ شده است ، روغنی مخلوط با آب  برای صرفه جویی نیمی از بطری آب است مانند شیر که نیمی از قوطیهایی که ما نمیدانیم  درونشان چه رنگ میباشد آب است ،  

هیچکس هم هیچ احساس مسئولیتی درقبال اینهمه آتش سوزی ندارد  خوب !  کمبود باران ، داغی هوا ، چه کسی دامن باین آتش ها میزند ، آقایان باد در غبغب میاندازند جند کلمه را از حفظ گرده پشت تریبونها بگوش مردم فرو میکنند گوسفندان بع بع میکنند و گاوها سم بر زمین میکوبند . بچه های دهاتی دیروز امروز سیاستمدار شده اند ، فاشیزم اسلامی بهترین  اسلحه برای نابودی شهرها و انسانهاست چون میدانند این جماعت رحم در دلشان نیست .

قایق پشت قایق پناهنده وارد این سر زمین میشوند و آتش پشت آتش  همه استانها را فرا گرفته است  ، مردم مهربانی هستند تابع دستورات آن بنگاه بزرگ صلیب سرخ باید به همنوع کمک کرد اگر چه خود در آتش بیخردی خود بسوزی .

نه دیگر نمیتوان به آزادی بشر ،  به ازادی ملتها ،  آزادی دریاها  رشد اجتماعی  یا حقوق حقه بشر و یا کشورها ی کوچک .بزرگ اعتماد داشت در عمق قلب یک یک روسای  آنها یک شیطان خفته است .

 ترجمه ریاست جمهور مرا متوجه ساخت که ایشان  در خدمت هیچ ایده آلی نیستند غیر از سر زمین خودشان و فرمانروایی  حال یا از روی آگاهی  و یا از روی نیاز بشری  تنها بسود کشورهای مورد علاقه ایشان تمام شد ،  بحرانها بجای خود باقیست و هنوز نمیدانی که در کدام جبهه باید بایستی ،  درحال حاضر باید کوتاه ترین راه را برای ادامه نابودی  این  “زمین” کهنه بکار برد ؛ هرچه مردم کند ذهن تر و احمق تر باشند بهتر ،  باید اعتراف کنم که یکنوع نا امیدی سرتا سر وجود مرا و بقیه خانواده را  گرفته است 

  ما در گمان آن بودیم  که کوتاه ترین راه برای آزادی بین جدا سازی حکومت از مذهب  و پایداری فرهنگ ما ایجاد شود  بحرانها حل شوند  آه …. هفته ها  بلکه ماه ها و چه بسا سلها لازم است تا شما  جناب ریاست جمهور و همکارانتان  که نیمی دشمن شمایند  با بحرانها روبرو شوید .شما از خیلی چیزها گویا بیخبرید تنها انتخاب شده اید  تصمیماتی  بگیرید و سپس آنها آنرا خنثی سازند .

اروپا هنوز رهبری جهان سوم را دردست دارد و حاضر نیست دست از آن بکشد و به جنگ  آواران در اردوگاهها مدتهاست که درصدد آن هستند که جنگهای داخلی و یاخارجی خیابانی و بیابانی را ادامه دهند مهم نیست چه کسی با کی میجنگد  باید جنگ کرد کارخانه ها باید بکار خود مشغول باشند در غیر این صورت پیچ و مهره هایشان زنگ میزند ! به حد سر سام آوری اتومبیلها ی رنگ  ووارنگ در همه جاده ها مشغول کشتارند  ،جمعیت باید کم شود ، در بسیاری از اوقات کثافتکاریها پنهان میمانند مانند حضرت جناب جفرسون کلینتون !جناب حضر ت امام ابوالحسین ابو عمامه  دهانشان را را شسته اند ، پاکیزه و پاکند و در پایان این درد نامه بنویسم که دموکراتها بیرحمترین انسانهای روی زمین هستند حتی به پدر خود و پسر خود رحم نمیکنند . همین 

  پایان 

ثریا / اسپانیا / همان روز یکشنبه 15 اکتبر 2017 میلادی ……..

چشم دلجویی ، دلم از مردم  عالم نداشت 

داغ من  مرهم ندید و راز من محرم نداشت 

بلبل این گلستان  صد آشیان را کهنه کرد 

آن گل خود رو وفایش عمر یک شبنم نداشت ……”.کلیم کاشانی “

————–

همه حواسم ، بر ضد گمانم  بر میخیزد ،  نگاهم درون  هرچیزی عمیق است کمتر امکان دارد غرق تماشای چیزی شوم ،آه ازاین مردم ظاهر بین و خشت مال ، آنچنان  روی خود را زیاد کرده اند که دریکی از ایلات آلمان فدرال فرموده اند که درتقویم سالیانه   عید قربان وعید فطر را نیز جزیی از روزهای تعطیلی نامگذاری کنید !!! و آن گرسنگانی که بر مسند فرمایش نشسته اند  در جواب گفته اند ، بلی ، عیبی ندارد ما این همبستگی را دنبال خواهیم کرد ! این همبستگی همان  وجه ناقابلی است که هرماهه به حساب آقایان گرسنه سوسیس خور و پوره سیب زمین خور ، ریخته میشود .

در این سوی زمان هم آه و ناله  خایه مالان مادر ایران بلند است که پیر زن هشتاد ساله را با جلال و جبروت وارد خاک ایران کنند و حتی اگر یک روز هم شده او سلطنت کند آنها هم جیره خورند واجبی کشیده و نمیدانند که همه آتشها زیر سر اوست و آن هسته خرما ..

با سپاه سازش دارند ، همیاری میکنند ” مردم را ما سرگرم میکنیم نگران نباشید و آنهایی را هم که عصیان میکنند و سر بر میدارند سگهای درنده و وحشی داریم که بجانشان بیاندازیم دندانهایشان تیز است و خوب پاره میکنند و از هم میدرند ، نه ! جای نگرانی نیست “.

.و ما در این  سوی زمان در حسرت بوییدن یک شاخه گل نسترن نشسته ایم .

نیمه شب ناگهان ، گویی کسی در گوشم فریاد کشید ، بلند شو ، ساعت چهار و بیست دقیقه شب بود نگران به اطرافم نگاه کردم چه کسی بود مرا بیدار کرد ؟ 

آه ، آن دخترک چشم سبز و لاغر روبرویم ایستاده  بود  ! 

-پدرم از بی غذایی وبی دارویی در یک بیمارستان دولتی مرد و جسدش را هم نمیدانم چکار کردند 

– مادرم مورد تجاوز قرار میگرفت جلوی چشمان من وسپس بخودم تجاوز میکردند جلوی مادرم !

تو برای چه کسی دل میسوزانی ؟ 

گوشهایم صدا میکردند ، وز وز میکردند .

هیچ عزیزم بیماری ملی گرایی مرا هم در برگرفته است ، تو حق داری نباید برای آن مردم دل سوزاند ، تنها نگاهی به مردم دنیا میاندازم که چشم به واشنگتن دوخته اند ، عده ای منافع خود را در خطر میبیند وعده ای دنبال منافع خودشان هستند ، هیچکس از دل حساس و رنج دیده تو باخبر نیست ، جنگ یعنی همین ، یعنی بتو و مادرت جلوی چشمان هردو تجاوز شود و شما دهانتان دوخته و نتوانید فریاد بکشید چرا که فریاد رسی نیست . 

در سر زمینی که هنر مند و کار گردانش را میکشند با آمپول زهر آنهم در کشوری دیگر ، بهترین خواننده و نوازندگانش را در خانه محبوس میکنند و پسران و دختران حرامزاده قلعه حال جای از ما بهتران را گرفته اند ، جنون تکنو لوژی همه را فرا گیر کرده است ، شهوت و جنون بغل  خوابی تا مرز اشعارشان رسیده و در نوشته هایشان تنها ازیک موضوع سخن میرانند این بیماری درگذشته نیز وجود داشت  همه اشعار ما در باره همین پیکر زیبا وا ندام زیبا و در آغوش گرفت و بوسیدن لبها ون وشیدن قدح  بود تنها چند نفری پیدا شدند که از روی آثار و نوشته های ” چپی ها” که دیگر پر وبالشان ریخته بود چند خط را سرهم بندی کردند ،

.

بگذار همانطور که میخواند باشند ، اگر جنگی در بگیرد باز این نسلها باقی خواهند ماند ، نه ، عزیزم من جنون صلح طلبی ندارم بگذار جنگ شود منهم درون جنگ خواهم بود ، زندگی یعنی جنگ  دیگر هیچ .

بیدار شدم ، مدتی دور خودم چرخیدم  اعصابم بکلی درهم ریخته بود ، سالها بود که دیگر ( به آن چشمان سبز)نمی اندیشیدم فراموشم شده بود ، حال نیمه شب مرا بیدار کرده و ملامتم میکند . 

سهم ما شکست خوردگان چیست ؟ ایمان ما خیلی ناچیز و کمرنگ  است و از هر طرف با بی اعتقادی روبرو هستیم ، سهم ما همان نقش و وظیفه شکست خوردگان است عزیزم ،  تنها یک پادوی وظیفه شناس .

من باید عازم راهی باشم که در پیش دارم فراموش نمیکنم که سالها از روی من رد شده و گذشته حال نقش یک مادر بزرگ را دارم و کم کم ممکن است مزاحمت فراهم کنم گاهی فراموش میکنم که نباید نقش یک قهرمان را بازی کرد ، قهرمانی وجود ندارد قهرمانان امروز ما ” هاری پاتر و دوستانش میباشند ”  ما هرگز نباید به آنچه که بودیم باز گردیم و به پشت سر نگاه کنیم و آب رفته را بنوشیم .

واین موجودات  واین فسیلها  که از زمان گذشته باقی مانده اند و نقش خود را هنوز پایان یافته نمی پذیرند باید قبول کنند که آنها نیز با من همراه هستند اگر چه هزاران فدایی و قراول داشته باشند .

حق با توست ، دیگر به هیچ چیز غیر از خودم نخواهم اندیشید مانند همان افعی پیر که حتی به پسر ناکامش تهمت زد تا مجبورش نکنند جوابگویی عدالت و قانون و مردم باشد  ، بلی عزیزم تنها بخودم خواهم اندیشید نه بیشتر و بتو که هنوز در من زنده ای وآن چشمان بیگناه را از یاد نبرده ام  با آن موهای مشکی براق که در اطراف صورتت ریخته بودند ، تو یک تابلوی نقاشی بودی که به دست هنرمند روزگار شکل گرفته بود ، با کاردک ترا سوراخ سوراخ کردند و  تصویرت را مخدوش نمودند حال از زیر صدها رنگ بیرون آمده ای و مرا ملامت میکنی .پایان  

ثریا ایرانمنش » لب پرچین « / اسپانیا .

15/10/2017 میلادی /…

از این رو  برای ما  انسانهای گمراه ،

عشق حتی در نا سازگاری ممکن است 

 نه قضاوت 

نه نفرت 

بلکه تنها عشق صبور 

و صبر زیاد 

ما را به هدف میرساند …….؟؟؟

——-

نمیدانم این  تکه را از کجا روی دفترچه ام نوشته ام ، اما برای غذای امروز خوب است ،

امروز  آش ابو دردا برای خانواده و خستگی مفرط …..

و سپس جدال گرگها سر اینکه جناب دانلد ترامپ چرا در سخنان پر مغز وشیوای  خود نام خلیج فارس را نبردند ؟!!! 

منکه نشیندم تنها کمی از آنرا خواندم  و رفتم پی کا رخودم از همان نوع حرفهایی که درباره مکزیکو زد ، درباره کوبا زد و حال درباره ایران میزند تنها حرف میزند عمل؟ دست او نیست او کمک جراح است نه بیشتر چاقوی تیز جراح دردست دیگران است 

اوف ،  دیدن قیافه اون مردک کانال یک  و اون امید نادان وای حالم را بهم میزنید با این قیافه ها  و اعمالتان ، 

مثلا خیلی شما سیاستمدار هستید و درس سیاست را خوانده و تجربه های  های گرانبهایی را کسب کرده اید ؟ 

بیچاره رضا شا ه و محمد رضا شاه اگر میدانستند که چه جانورانی از قبل عکس و شمایل آنها تجارت میکنند درهمان روزاول ایران را برای همیشه ترک میکردند و میرفتند یکی ویولونیست میشد و دیگری ؟ نمیدانم سپاهی خوبی بود یادشان  گرامی.

مثلا اگر خلیج را هم عربها ضمیمه خاک خود کردند مانند همه چیز های ما را  که بردند بازهم باید بگویند خلیچ پارس ؟ پارس تمام شد فارس آمد و حال عرب خواهد آمد چه بخواهید چه نخواهید و یا بروید به دنبال تجزیه هرکدام یک تکه را بردارید و شاهی کنید .

چهل سال شرم آور است که شما  پشت این دوربینها نشسته اید و  بهم فحاشی میکنید ، تنها توانسته ام گاهی برنامه های همان پیر سعید بهبهانی را ببینم که گاهی او هم از زبانش در میرود و به دیگری فحاشی میکند حال مثلا اگر به فلان مرد بگویید بچه پرو و یا فلان  و بهمان بشما چیزی اضافه میشود؟ تنها ازخودتان کم میشود ، تا امروز  ما نتوانسته ایم درست حرف بزنیم اعتبار ما ایرانیان به فرهنگ و ادب مااست اما  ادبی نداریم  ، امروز یک شعر گذاشتم روی کانال پلاس  آقایی کامنت داده بود :

بع  وبح  وبه !!! مولانا ؟ چطوری آبجی ، سلام آبجی !!!!  آنرا  بیجواب گذاشتم .

اشعار شاعران گرانبها و فاخر ما افتاده دست مشتی بچه حاجی و خانم باجی و امروز دیدم  که یک امنیتی هم سر وکله  اش پیداشده و عکس مرا برداشته و عکس خودش را گذاشته !!!

برای من مهم نیست دلم برای آنهمه شاعر و نوازنده و خواننده که واقعا دود چراغ خوردند تا این  رشته را نگاه دارند میسوزد .

همه یک عکس زن مامانی را میگذارند و از سوز و تاب بغل گرفتن او آتش میگیرند ؟  ویا اشعار مذهبی ! ویا تبریکات اعیاد و روزهای وفات انبیا  ،  فاتحه مردگان شب جمعه !!! ظاهرا نام این انجمن هست [انجمن شعر و موسیقی فاخر ایران ]!!!! تنها چیزی که در آن  دیده نمیشود همان فخر شاعران فاخر است .و موسیقدانان بزرگ ما نه ازتجویدی خبری هست نه از یاحقی  ونه از شجریان و نه از همایون خرم و نه ….زنان که کاملا  باید در پرده استتار بمانند !  ادبیات و شاعران و خوانندگان ماهم مصادره شدند مانند اموالمان .

چندی پیش دختری خانمی یکی از اشعار مولانا را برداشته و بدینگونه نوشته بود  :

که ملت عاشق  مذهبش ز ملت ها جداست !!!!

نوشتم بانوی ویا دوشیزه عزیز شعر  را ویران نکنید ” مذهب عاشق ز مذهبها جداست ، 

هزار دشمن برای خودم تراشیدم …..

.

من سعی دارم آرام زندگی کنم و آرام بروم وا رام بیایم وبکار کسی کاری نداشته باشم چرا که نه شاعرم ، نه نویسنده و نه سیاستمدار ؛ من مرثیه گوی دل دیوانه خویشم .  

بنا براین کمتر با این  آدمها  به یک جوال میروم . تنها یک تماشاچی هستم که دلم میسوزد میگذازد   .

……..

نه کم کم این رشته را  نیز پاره خواهم کرد تنها فشار خونم بالا میرود و عصبی میشوم روزی در کلاس سیمین بهببانی و دکتر حمیدی شیرازی ودکتر فریدون آدمیت  درس شعر و عشق و شوریدگی را میخواندم  و مصاحبینم نادر نادر پور بودند و مترجمین بزرگ و نویسندگان درجه اول  و موسیقدانان بزرگ ، حال …..؟.دنیاعوض شده اما من عوض نخواهم شد همان عاشق شوریده ای که بودم هستم و خواهم ماند .

و عزیزجان آقای پرستویی !که گریه کنان میخواندی : من تهرونمو میخوام ، من شمرونم و  میخوام ……

عزیزم دیگر آن تهرون ، نهرون نمیشه همونطوریکه اون ایرون  ،ایرون نمیشه از نسل شیطان شیطان زاده میشود نه فرشته .

پر دلم گرفته . پر غمگینم و پر بی حوصله اگر مجبور نبودم که این چند سطر را بفروش برسانم   درب این کامیپوتررا میبستم و یا میرفتم  با زبانهای دیگری اشعار خودم را میگذاشتم  خیلی هم آسانتر بود . اما درحال حاضر متعهدم . پایان  

ثریا / اسپانیا / 14 اکتبر 2017 میلادی …..

 .

انگار که از یک بلند ی تمیز و پاک با هوای دلنشین ، به روی زمین پر غباری غلطیده ام .

دلم از ترس میلرزد  که مبادا بشکنم ،  همه سنگهارا صمیما نه درآغو ش گرفته ام ،  تا میان آنها دوستانه بایستم  تن به سر سختی ها داده ام  ، چه موقع  آسمان ما دوباره آبی خواهد شد؟ 

در آن زمان باز من از زیر آسمان آبی گریخته ام و به تاریکی پناه برده ام .

آه ….امروز چقدر افسرده ام و چقدر دلگیر ولبریز از سخت شدن ومحکم ماندن  وامیدواری از شکستن دیگران .

گنجینه ای  دارم لبریز از کریستالهای پاکیزه ودسنت نخورده نگران آن زلزله مهیب هستم که مبادا گنجینه مرا درهم بکوبد .

 از شهر عشق سفر کردم  بسیار سخت بود  تنها آن ذره  ناچیزی را هم داشتم از دست دادم  از هر سو آوایی برخاسته  واین موضوع نیاز به وقت دارد ،   اما به وظیفه ام  بسیار  اهمیت میداد م وظیفه ای مقدس بود ؛ همان “میهن پرستی ” حال با این تفکر دردناک و اینهمه هیاهو و جنجال  دیگر تحمل ندارم و پست خود را ترک میکنم  شاید دیگری بتواند این مهم را به انجام برساند .

برای من مهمتر است که چراغ اطاق خوابم سوخته و نمیتوانم لامپ های آنرا عوض کنم چون همه زیر حبابهای شیشه ای قرار دارند  برایم دیگر مهم نیست که دنیا بکجا میرود ،  بسیاری از ما  از  پذیرش سرنوشتمان  با یک شرم بیهوده  و دروغین فراری هستیم .
ما طوری خو گرفته و بزرگ شده ایم که همیشه در انتظار کمک دیگرانیم   و چشم به دست دیگران دوخته باشیم  ارباب و نوکری یکی از وظایف بزرگ و سرنوشت ساز ما بوده و هست و خواهد بود تا زمانیکه یاد نگیریم خود ما ارباب سرنوشتمان هستیم همین آش است و همین سفره نذری .
حال امروز باید مسافر راهی که آغاز کرده ایم باشیم  در یک گذرگاه طولانی  و تنگ  و خطرناک . ما هرگز نباید به آنچه که بودیم باز گردیم ،  مردمی هستیم زیر ثروت فراوان و پولهای هنگفت و تانگ و توپ اما میل داریم همه انهارا برای لحظاتی خوش به دیگران بسپاریم  .
آن پرانتز فانتزی و مامانی بسته شد ما برگشتیم به دوران قاجاریه و قبل از آن و قبل از آن و به زمان حمله اعراب  حال میل داریم مانند فرح لباس بپوشیم و مانند شاه راه برویم .
میل نداریم قدمی جلو بگذاریم و دست بیگانگان را  از سر زمینمان کوتاه کنیم و بگوییم ما خود ما خوب بلد هستیم نفت را از چاه بیرون بکشیم . البته گاهی هم اشتباها دکل را بجای نفت میفروشیم !!! و خارجیان خوب ما را شناخته اند و میدانند چه استرهای خوش باور و خوش خرامی هستیم .
یکی از بزرگترین  علل اینکه اعراب باین جا رسیدند ، اول دست اتحاد و اتفاقشان  بود سپس  کارفرمایان  خارجی را برای  ایجاد دستگاههای نوین استخدام میکردند  اما همیشه دو عرب در کنار آن خارجی میایستاد تا یاد بگیرد و فردا دیگر به آن خارجی احتیاجی نداشتند . ما همه چیزمان را به دست دیگران دادیم شما کار بکنید ما حال میکنیم همه درحال کام گرفتن و حال کردنند  /با نگاهی به اپوزسیون
خارج از کشور  میتوان فهمید تا چه حد احمقانه رفتار کرده ایم حال من بهم میخور هنگامیکه آن مردک اهل کرمانشاه دهانش را چهار متر باز میکند با آن زبان بار گرفته و رنگ رخساری که خبر از بیماری های درونی او میدهد خود را یگانه میپندارد و  و خود را وصی و وکیل ملت ایران میداند  ، برو بابا دکانت پراست آنرا تخته کن و برو برای علاج بیمارهایت . ……
چهل سال نشستم و سوزن به دست گرفتیم و خود را زخمی کردیم وآه حسرت برای لباسهای فرح کشیدیم .
همین امروز روی یک یوتیوپ ناگهان سر وکله ” ثریا”  همسر قبلی شاهنشاه که فیلمی را بازی کرده بود وشاه آنرا خریده و سوزانده بود اما کارگردان کپیه آنرا داشت ، روی صفحه نمایان شد ، چرا که بیشتر به حضرت مریم باکره بانو شهربانو احترام بگذاریم و یا بانو باکره مریم خانم قجر که در راهروها خوابیده برای پرش بسوی ریاست جمهوری ……
امروز این دستگاه من دچار سرگردانی و ویروس شده است  خیلی نوشتن بریم سخت و ناگوار است تکه تکه مینویسم  آنهم در زیر نور پر فشار چراغ  آسمانمان امروز تاریک تاریک است .از خورشید خبری نیست .
حال کدام راه را باید بپیماییم ؟ !  جند جنگ آوازش را سر داد . پایان
ثریا ایرانمنش » لب پرچین « / اسپانیا /
14/10/2015 میلادی / رابر با 21 مهرمهاه 1396 خورشیدی /.
  

آقای رییس جمهور 

ریاست بزرگترین قدرت جهانی !

امروز جمعه است و همه در ا نتظار گفته های شما گوش به زنگ نشسته اند ، اما من فریب نمی خورم بارها نوشتم نه فریب شما را  میخورم ونه فریب ارتجا را ،  خودم را سرگرم کردم  به “آداژیود بلینی ونورما ” گوش دادم هیچ اضطراب و دلهره ای هم نداشته و ندارم هرچه باشد شما یک تاجر هستید و میتوانید سرنوشت ملتی را به معامله بگذارید برایتان مردم مهم نیستند و آن کودکان تیره بخت وزنان دربند  و آنهاییکه در صف اعدام ایستاده اند هرچه پیام و سخن رانی شما باشد برای من یکسان است  بخصوص آنکه این سخت رانی امروز شما نمایشی هیجان برانگیر خواهد بود  شما نمیتوانید تا حد ضرورت و دلخواه خود پای را ازگلیم بیرون بگذارید . 

به راستی این جنگ نفرت انگیز  باید همه را آگاه گرداند  که عشق برتر از  نفرت میباشد درک انسانی  برتر از خشم  و صلح برتر از جنگ.

هر چه را که شما بگویید  و آن مردان بی وجدان حکومتی سر زمین پدری نیز از آن سخن گفته باشند  بطور اعم  برای ما هیچ چیز مهم ترا ز آزادی و صلح نیست  حال چه بسا که زیر یک تفاهم پنهانی  همکاری ثمر بخش !!! شما و یارانتان ادامه یابد  دیگر برای ساختن آینده یک ملت کمی دیر شده جوانان یاغی ، معتاد و حسابی مغز شویی شده اند ،   و آنهاییکه پای بسن گذاشته اند برایشان همه چیز یکسان خواهد بود  .و یا در فکر زد و بندها برای جنگهای پنهانی .

اگر سخن رانی امروز شما شب گذشته مرا بیدار نگاه داشت  و گرچه میدانم که در انتظار جواب معامله هستید  ملتهای بیشماری  شبیه  به من نیز  در انتظار یک نشانه میباشند  و مطمئن بودم که آداژیوی برلینی  مرا بخواب نخواهد برد  نا آرامیم  بیشتر شد شما حریف آن ” کتاب مقدس» نخواهید شد  کتابی که معجزه ها کرده و خیلی ها را از هیچ به همه جا رسانده وعده ای که آنرا نادیده گرفته اند بخاک سیاه نشاند  .

فرض محال شما سپاه پاسداران با قدرت مالی بی حسابش را تروریست بنماید ، باز چیزی به دست ملت نخواهد رسید جنگهای تروریستی در دنیا بیشتر خواهد شد ،  آنها همه جا را قبضه کرده اند و بقول خودشان کاخ سفید شما را نیز یا تکیه کرده و یا طویله خواهند نمود ، علاج آنها تنها یک بمب شیمیایی است ، آنهم الزاما بر سر آنها فرود نخواهد آمد بلکه باز این ملت است که قربانی میشود .

آنها به زیر زمین میروند و ارتش زیر زمینی درست خواهند کرد همانگونه که ارباب بزرگشان روی  قطب  خرس سفید به سایرین نیز درس داد چگونه میتوان ارتش زیر زمینی ساخت و به موقع, حمله کرد .

نه ! من فریب شعر وترانه های درخواستی را نخواهم خورد .

سخن رانی شما و سایر همکاران حکومتی شما  فاقد آن چیزی است که ما در انتظارش هستیم  کلمات انسانها را بزرگ میسازد  اما آن کلما ت گاهی فاقد ارزش میباشند  سخن رانی امروز شما ممکن است  احساس عمیق همبستگی با رفقایتان و قبول مسئولیت  در قبال آن مردم تیره بخت  و ارتش پر افتخار شما  را نشان دهد  اما هیچ مسئولیتی  را در قبال  بشر و آن مردم دربند اسیر  بهمراه نخواهد داشت و من این را ازپیش میگویم  و بطور مشخص  این گفته ها صدها هزار انسان  دیگر را قربانی خواهد کرد .

شاید شما مرا فردی احساساتی بنامید اما من میدانم که شما و همکارانتان در انتظار یک معامله پرسود نشسته اید ، شما و سایر همکارانتان به آزادی های فردی انسانها اهمیتی نمیدهید به همانگونه در سیلاب ماه پیش  به مردم فلاکت زده  سرزمین خودتان دستمال آشپزخانه هدیه دادید ؟! بما هم لابد بسته های بزرگ دستمال توالت را پیشکش خواهید کرد .

از بدو خلقت بشر جنگ بوده و هست و خواهد بود جنگ جزیی از زندگی ماست بدون جنگ دنیا نمیتواند آرام باشد منافع باید تامین  گردد ، قدرت جهانی باید برپا بماند .

نه ، جناب آقای رییس جمهور من امروز ابدا به سخن رانی جنجالی شما و رفقایتان گوش نخواهم داد در انتظار انهم نخواهم بود از پیش میدانم چیست .، هیچ معجزه ای به وقوع نخواهد بست . پیروز باشید . دیگر زمان آن کلمات معجزه آسا ” جنگ مکن ، عشق بورز” گذشته  نخ نما شده شده بی ارزش وبی آهمیت است .

 با احترام / یک انسان از بند گریخته .

ثریا ایرانمنش » لب پرچین « / اسپانیا /

13/10/2017 میلادی  برابر با 21 مهرماه 1396 خورشیدی /.

گریه ها تمام شدند اشک ریزی هایم تمام شدند  !

رفتم تا یک فروند ماکارونی  به سبک و سیاق ” کنتس داستایوسکی ” بپزم ، چقدر من از تمدن این  دنیا به دورم و از خود دنیا !! نمیدانستم  که درزمان داستایوسکی  هم ماکارونی وجود داشته و شخصی کتابی در این باره نوشته  و تقدیم به بانو کرده است گمان بردم ماکارونی از همان زمانی پیداشد که من بلد نبودم آنرا بخورم و در ایتالیا چقدر صاحب رستوران بمن  من خندید ! 

 بقول شادران پروین اعتصامی ” 

ما فقرا ازهمه بیگانه ایم 

شخص غنی با همه کس آشناست

درمیان گریه های وآه کشیدنها چشممم به سواره نظام افتاد که یکی از اسبها حال ازدواج باو دست داده بود و مرتب خودرا به اسب بغلی میمالید ، بیچاره سوار نیمی از دستش را میایست به جدا کردن آن اسب بکار برد، باو گفتم خاک برسرت مگر طویله را ازتو گرفته اند وسط خیابان میان اینهمه جنجال و رژه و تماشاچی تو دچار زلزله اعصاب شده ای ؟! .

تابلتم صدا کرد ، آنرا برداشتم آه….. جناب فخر آور  با خبرهای جدیدی هویداشدند آنهم درون اتوموبیلشان   مشغول ضبط برنامه فیسبوکی خودشان بودند و مژده  دادند که فردا روز سرنوشت سازی است ؟ یا برجام ویا ما روی جام !!!!

چقدر خوشحال شدم ایشان را دیدم نگران بودم که مبادا خدای نا کرده ایشان هم دچار خودکشی شده باشند ! والا ، دروغ چرا ؟  بقول مش قاسم تا قبر سالها مانده  در این دنیا باید منتظر هر پیش آمدی بود .

 بهر روی داشتم مینوشتم که در کتاب بانو داستایوسکی ” البته کتاب آشپزی” ایشان برای پختن  ماکارونی چه دستوراتی داده شده  است ، روزی این خوراک متعلق به اشراف بود حال متعلق به ما فقرا شده است ، 

در جیم الف همه چیز پیدا میشود به همانگونه که روایاتی از حضرت امام جعفر صادق  بیان شد درباره روابط دنیای مجازی !!! من نمیدانستم که درآن دوران در آن بیابان هم فیس بوک و توییتر و تلگرام وواتس آپ وغیره بوده است ، 

اوف چقدر نادانی بد است .

بهر روی  مراسم زیبا با شکوه و بدون هر آرایشی بود و دوربینها تنها روی ” ملکه ” زوم نمیشدند تا کفش وکلاه وعینک ولباسهای فاخر او را به نمایش بگذارند  خوب اینها کمی عقب مانده ترازما هستند در آن زمان ما صاحب  زیباترین وخوش پوشترین ملکه دنیا بو.دیم  !!!!و تلویزونها هم دست خود ایشان بود .  

نه جایگاه مخصوصی داشتند  نه مخمل ونه ابریشم ونه نوار وغیره درون آن جایگاه که بیشتر به یک صندوق شبیه بود ، چیز دیگری دیده نمیشد نه از خانواده سلطتی کسی حضور داشت تنها شاه بود و همسرش با دو دختر مامانی ملوسش وآجودانش والبته  آجودان شخصی بانوی اول . همین  برایش دعا کردم زنده بماند و سر زمینش  را حفظ کند تا مانند ما  ناگهان دچار حمله قلبی  لنینیستها ، مصدقی ها  چه گوارهایها  واستالییستها نشوند و ناگهان خوشی زیر دلشان نزند راه بیفتند و خود را نابود کنند .بجای   آن ارتش قوی وآنهمه زیبایی و جلال وجبروت  جناب شیخ طوسی و جناب جنتی و جناب سید خندان  تکیه بر جای بزرگان بزنند .گریه من بیهوده نبود .

در ضمن امروز روز ” بانوی مقدس پیلار ” پاترون سارا گوسا هم هست که جشن مخصوص خودشان را دارند .

آه چقدر دلم گرفت و چقدر گریستم ، حال باید بروم بقیه برنامه جناب ریاست جمهور اینده ایران را ببینم و منتظر باشم تا ماکارونی داستایوسکی من پخته شود ، تا بعد شمارا به خدای خودتان میسپارم ./ثریا / اسپانیا / 12/ اکتبر 2017 میلادی .

                                                                                     —————————————-

عکسی قدیمی از فروغ فرخزاد 

—————————-

بر او ببخشایید بر او که گاهگاه  

پیوند  دردناک  وجودش را 

با آبهای راکد

و حفره های  خالی از یاد میبرد 

و ابلهانه میپندارد 

که حق زیستن  دارد …..

براو ببخشایید 

بر او که از درون متلاشییست

اما  هنوز پوست چشمانش  از تصور ذرات نور میسوزد

 و گیسوان

 بیهوده اش

نوید دار  از نفس عشق میلرزد ……..از کتاب ” تولدی دیگر ” 

——

 فروغ همچنان نوری آمد و رفت کمی در آسمان ما درخشید و مانند یک ستاره متلاشی شد  ، او از زمان خودش خیلی جلو بود هم او وهم برادرش “فریدون “، هردو گویی دوقلو و از یک جنس بودند .

مرگ در همه جا حضور دارد حتی  در کودکی و د زیر باران  ایستاده است . مرگ هر دو را خیلی زود از جهان برد و در جهانی دیگر فراتر از  اندیشه ما قرار داد .

در آن روز ها شاعر مشنگ و شهیر  ” احمد شاملو ” اولین کلام را درباره او نوشت و او را رسوا ساخت چرا که فروغ عاصی  از زندگی خانوادگی محدود دریک یک شهر نفتی بجان آمده بود روح او بزرگ بود   و عاشق شد عاشق یک بی سرو پا که نام او را همه جا میبرد و آن جناب شاعر هنگامی که فروغ از جهان رفت مرثیه ای برای او سرود نا گفتنی ، گویا باین وسیله میخواست عذر گناهش را بخواهد و پوزش بطلبد اما دیر بود فروغ با دستهای سردش زیر برف فراوان در خاک خفته بود ، اما نامش همچنان ستارهای طلایی بر تارک شعر ما میتابد . 

احمد شاملو همه را از دم  با تیغ برنده خود درو کرد از مرحوم دکتر حمیدی شیرازی با آنهمه معلومات و استاد دانشگاه تا فردوسی تا بهرام و بابک و یزد گرد وکاوه آهنگ را  را اما ضحاک ماردوش را ستایش میکرد چرا که خود مارها را بر شانه و فرق سرش داشت .

میلی ندارم درباره شاملو بنویسم ، چند خط شعر از کتابهای قدیمی خارجی ترجمه کرده و آنها را بهم چسپانیده باکمی سریش زرنگیها  و هوچی گریها خودی مطرح نمود سر انجام معلوم شد که توموری وخیم در مغز سرش ایجاد  شده وهمان باعث دگرگونی روح او بود و بیماری قند و نوشیدن الکل و سیگار و زن بارگیها نیز مزید بر علت بود و درد نیای خودش سیر میکرد گاهی کمونیست میشد زمانی  از کاپیتالیزم دفاع میکرد رویهم رفته آدم طبیعی نبود بنا براین گفته و نوشته های او چندان مورد توجه علمای اعلام نیست تنها چند پسر بچه و دختر بچه  که شاگرد او بودند و میل داشتند سری بجنبانند تا مملکت را باین روز بیاندازند او را ستایش میکردند امروز از او چه مانده؟ یک سنگ قبر شکسته . اما هزاران زن و مرد و دختر و پسر پیر و جوان  هر هفته به آرامگاه ظهیرالدوله  میروند و خاک و تربت فروغ را گلباران کرده برایش دعا میخوانند باغبان پیر قبرستان میگفت هرروز روی سنگ اورا  میشویم و تمیز میکنم  گلهایش را عوض میکنم گویی او  از درون خاک از من سپاس گذاری میکند .

در آن زمان ما هنوز افکاری کور و چشمها یی نابینا  بودند  در لباسهای مارک دار”گویی زمان در سر زمین ما تکان نمیخورد ”  در آن زمان هم اگر کسی میل داشت از زمان  خود کمی پایش را بیرون بگذارد هزاران وصله نا مربوط و پیرایه بر او میبستند .  ما هیچگاه در زندگی مان آزاد نبودیم همیشه فاطمه کوماندها و ملاهای مکلا بودند که جلوی ما را بگیرند / 

چرا اینهمه  شاعر در سر زمین ما ظهور کرد ؟ برای آنکه نمیتوانستند حرف خود را بزنند ما همیشه دربند بودیم و همیشه هم خواهیم  بود همه بندگان و چاکران درگاه ملکه ویکتوریا هستیم .

————————————————————

روی خط های کج و معوج  سقف 

چشم خود را دیدم 

چون رطیلی سنگین 

خشک میشد  در کف  ، 

در روی درختان 

داشتم  با همه جنبشهایم 

مثل آبی راکد 

ته نشین میشدم آرام آرام 

داشتم ،  لرد می بستم در گودالم …

آه ،  من پر بودم   از شهوت  ، شهوت مرگ …

..

و سر انجام این شهوت او را باخود به زیر خاک برد .

امروز صبح که چه عرض کنم نیمه شب  ساعت دو ناگهان با صدایی از خواب پریدم ، یکی از چراغهای ماشین خاموش شد و تلفنم نیز خاموش شد ،  باد  در بیرون بر پشت کرکره ها میزد  من از ترس  ناگهان میان تختخوابم نشستم و……

و سرانجام برخاستم .خواب رفته بود .

دست بردم اولین کتاب را از بالای سرم بداشتم ، فروغ به دیدارم آمده بود ، با اشعار بالا ، 

چقدر بهم شبیه بودیم .او رفت و ما تنها ماندیم .پایان 

ثریا ایرانمنش » لب پرچین « / اسپانیا /

12/10/201 میلادی / برابر با 20  مهر ماه 1396 خورشیدی !.